IV KZ 30/26

IV KZ 30/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 27 sierpnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Piotr Mirek 
  
w sprawie M.J. 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 sierpnia 2026 r.  
zażalenia na zarządzenie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2026 r., IV KO 
62/26, o odmowie przyjęcia wniosku pełnomocnika M.J. o wznowienie 
postępowania Sądu Apelacyjnego w Katowicach w przedmiocie skargi na 
przewlekłość postępowania, sygn. akt II S 11/25  
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.  
  
p o s t a n o w i ł  
         zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Pismem z dnia 3 kwietnia 2025 r. (data wpływu) pełnomocnik M.J. złożył 
skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w 
Katowicach w sprawie o sygn. akt V Kp 890/24. Sąd Apelacyjny w Katowicach 
postanowieniem z dnia 28 maja 2025 r., sygn. II S 11/25, pozostawił skargę bez 
rozpoznania.  
Pismem z dnia 6 maja 2026 r. pełnomocnik M.J. wniósł o wznowienie 
postępowania w sprawie skargi na przewlekłość postępowania, toczącego się 
przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach, sygn. akt II S 11/25.  
Sąd Najwyższy zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2026, IV KO 62/26, mając na 
względzie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 545 § 1 k.p.k. 

IV KZ 30/26              
2 
 
 
odmówił przyjęcia wniosku pełnomocnika skarżącego M.J. o wznowienie 
postępowania przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania ze względu na 
jego niedopuszczalność. 
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł pełnomocnik M.J., zaskarżając je 
w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz skierowanie sprawy do ponownego 
rozpoznania.  
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż zasadnie odmówiono 
przyjęcia wniosku. Wznowienie postępowania w sprawie skargi na przewlekłość 
postępowania jest w świetle obowiązujących przepisów niedopuszczalne. 
Przywołany przez skarżącego art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej 
Polskiej stanowi, że do uchylenia rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 
przepisów uznanych za sprzeczne z Konstytucją dochodzi: „na zasadach i w trybie 
określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania”.  Rzecz jednak w 
tym, że przepisy regulujące postępowanie skargowe nie przewidują wznowienia 
postępowania. Przepisów o wznowieniu postępowania nie stosuje się zatem do 
postępowania w sprawie skargi na przewlekłość, zarówno w sprawach karnych, jak 
i cywilnych. Powyższe nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Sądu Najwyższego. 
Wypracowana w tym zakresie linia orzecznicza jest jednolita i utrwalona (por. np.: 
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r., III SPZP 1/05; 
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 maja 2007 r., V KZ 24/07; z dnia 8 
października 2014 r., III KZ 65/14; z dnia 9 lipca 2013 r., II KZ 23/13; z dnia 26 
marca 2010 r., VI KZ 21/10; z dnia 29 grudnia 2014 r., III KZ 130/14; z dnia 26 
lutego 2015 r., III KZ 5/15; z dnia 23 września 2016 r., KSP 4/16). Podzielając 
pogląd wyrażony chociażby w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 
2015 r., III KZ 5/15) przypomnieć należy, że postępowanie uregulowane ustawą z 
dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania 
sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez 
prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.: Dz. 
U. z 2023 r. poz. 1725) zawiera odrębne i całościowe uregulowanie zasad i trybu 
wnoszenia oraz rozpoznawania tej skargi, w których brak regulacji dotyczących 
wznowienia postępowania. Żaden też z artykułów wskazanej ustawy nie odsyła do 

IV KZ 30/26              
3 
 
 
odpowiedniego stosowania przepisów innych ustaw regulujących ten nadzwyczajny 
środek zaskarżenia, w tym przepisów rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego. 
Z powyższych względów zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, zaś 
zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy.  
[WB] 
[a.ł]