Pełny tekst orzeczenia IV KKN 812/98

Sygn. akt IV KKN 812/98

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 maja 2002 r.
Sąd Najwyższy w składzie:

Przewodniczący SSN Wiesław Kozielewicz

SSN Andrzej Deptuła (spr.)

SSA del. do SN Jadwiga Żywolewska-Ławniczak
Protokolant: Kamila Różańska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Parchimowicza

w sprawie R. D.
oskarżonego z art. 145 § 1 d.kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 6 maja 2002 r.
kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B.
z dnia 25 czerwca 1998 r., sygn. akt III […] Ka […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C.
z dnia 13 lutego 1998 r., sygn. akt II K […]

I)
uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok
Sądu Rejonowego w C. i postępowanie karne wobec R. D.
na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6 kpk w zw. z art. 45 § 1 kw umarza;
II)
kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa;

2
III) zarządza zwrot R. D. kwotę 450 zł. wniesionej tytułem opłaty
od kasacji.

U Z A S A D N I E N I E

I. R. D. był oskarżony o to, że w dniu 10 stycznia 1997 r. w miejscowości
W. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten
sposób, że kierując samochodem m-ki P., bez zachowania szczególnej
ostrożności podjął manewr skrętu w lewo jadąc ukośnie w stronę lewej
krawędzi jezdni i doprowadził do zajechania drogi wyprzedzającemu go
samochodowi m-ki P., powodując zderzenie obu pojazdów, w wyniku czego
uszkodzenia ciała doznała pasażerka samochodu m-ki P. - J. G. w postaci rany
ciętej okolicy skroniowej, które naruszyły czynności narządów jej organizmu
na czas krótszy niż 7 dni

tj. o popełnienie występku z art. 145 § 1 dkk.

Sąd Rejonowy w C. wyrokiem zaocznym z dnia 13 lutego 1998 r.
sygn. II K […] na podstawie art. 27 § 1 i art. 29 § 1 d.kk warunkowo umorzył
postępowanie na okres próby 1 rok zobowiązując oskarżonego do wpłacenia
200 zł na rzecz Państwowego Domu Dziecka w C..

Od wyroku tego apelację wniósł oskarżony wnosząc o uniewinnienie
względnie o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania przez Sąd Rejonowy.

Sąd Wojewódzki w B. uznał apelację za bezzasadną i wyrokiem z dnia
25 czerwca 1998 r. sygn. III Ka […] zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

II. Obrońca R. D. w kasacji sformułował zarzut naruszenia prawa
materialnego to jest art. 145 § 1 d.kk przez „niewłaściwe zastosowanie tego
przepisu” oraz „rażące naruszenie prawa procesowego polegające na tym, że
oskarżony był pozbawiony możliwości obrony”.

Obrońca domagał się w kasacji uniewinnienia.

III. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wprawdzie obrońca wysuwa zarzut naruszenia prawa materialnego to
jednak zarzutu tego niczym nie uzasadnia, nie podejmuje bowiem nawet próby
wykazania na czym konkretnie miałaby polegać (i w czym się wyrażać) obraza
art. 145 § 1 d.kk w tej sprawie przy zupełnie jednoznacznych ustaleniach
faktycznych wynikających z materiału dowodowego. W istocie całość
wywodów zawartych w skardze kasacyjnej obrońca odnosi do sposobu
procedowania przez Sąd Rejonowy, aprobowanego przez sąd odwoławczy
a konkretnie o przyjęcie przez sądy procedury umożliwiającej wydanie przez
sąd pierwszej instancji wyroku zaocznego.

I rzeczywiście przyjęta przez sądy procedura musi się spotkać
ze zdecydowaną krytyką.

Zgodnie z przepisem art. 480 § 1 możliwość wydania wyroku zaocznego
blokuje kumulatywne zaistnienie dwóch okoliczności, a mianowicie gdy
oskarżony należycie usprawiedliwi swoje niestawiennictwo na rozprawie oraz
gdy oskarżony wniósł o odroczenie rozprawy.

W sprawie niniejszej obie te okoliczności wystąpiły oto bowiem R. D.
nadesłał świadectwo lekarskie stwierdzające niemożność stawienia się
w Sądzie Rejonowym w dniu wyznaczonej na dzień 13 lutego 1998 r.
rozprawy (k. 111) oraz pisemny wniosek o odroczenie rozprawy (k. 112).
Bez znaczenia pozostaje, że dokumenty te które wpłynęły do Sądu Rejonowego
w C. w dniu 13 lutego 1998 r. przedstawione zostały sędziemu rozpoznającemu
sprawę po zakończeniu rozprawy. Uwaga Sądu Wojewódzkiego, iż „gdyby
oskarżony telegraficznie zawiadomił Sąd o swojej chorobie, wiadomość
dotarłaby w odpowiednim czasie” jest zupełnie nie na miejscu, bo w istocie
zmierza
do
przerzucenia
na
oskarżonego
skutków
niewłaściwego
funkcjonowania agend Sądu Rejonowego. Niepodobna czegoś takiego przyjąć
do praktyk w funkcjonowaniu sądów.

Krótko zatem mówiąc, w zaistniałej sytuacji, wydanie wyroku zaocznego
przez Sąd Rejonowy w C. stanowiło rażące, a przy tym mogące mieć wpływ
na jego treść naruszenie przepisu art. 480 § 1 kpk. To z kolei determinowałoby
treść wyroku kasacyjnego, konkretnie w kierunku uchylenia obu wyroków
i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Rzecz jednak w tym, że nakaz
płynący z reguły zawarty w art. 4 § 1 kk czyni konieczność oceniania
czynu oskarżonego w płaszczyźnie obecnego stanu prawnego wywołanego
odmiennym ukształtowaniem
znamion karalnego wypadku drogowego
w Kodeksie karnym z 1997 r. (art. 177 § 1 kk). W powstałej sytuacji czyn ten
pozostaje tylko wykroczeniem (art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń), którego
karalność uległa przedawnieniu (art. 45 § 1 kw).

Przewodniczący: SSN (Wiesław Kozielewicz)

Sędziowie: SSN (Andrzej Deptuła)

SSA del. do SN (Jadwiga Żywolewska-Ławniczak)

aw
f/ak