IV KKN 565/98

Sygn. akt IV KKN 565/98 
 
 
P O S T A N O W I E N I E  
Dnia 5 lutego 2002 r. 
 
 
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie 
następującym: 
 
 
Przewodniczący: SSN – Tomasz Grzegorczyk 
 
po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2002 r. 
sprawy E. K. 
wobec którego warunkowo umorzono postępowanie karne o czyn z art. 158 § 1 
kk z 1969 r. 
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego 
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. 
z dnia 17 lutego 1998 r., sygn. VII Ka […] 
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C. 
z dnia 14 listopada 1997 r., sygn. II K […] 
 
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża oskarżonego  
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
W kasacji wysunięto zarzuty obrazy prawa materialnego, a to art. 22 kk 
przez jego niezastosowanie oraz prawa procesowego, tj. przepisów art. 3 § 3 kpk 

 
2 
przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, art. 152 kpk 
przez niedopuszczenie z urzędu dowodu z zeznań policjanta R. W. oraz art. 155 
§ 3 kpk przez oddalenie wniosku dowodowego o jego przesłuchanie, a także 
art. 372 kpk przez nieustosunkowanie się przez sądy obu instancji 
w uzasadnieniach 
jaką 
wersję 
podaną 
przez 
pokrzywdzonych 
uznały 
za wiarygodną oraz zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. 
 
Rozpatrując tę skargę Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Wiadomo, że zarzut obrazy prawa materialnego może być wysuwany 
tylko przy przyjęciu prawidłowych ustaleń faktycznych. Tymczasem tak 
naprawdę skarżący kwestionuje je, podnosi więc de facto niedopuszczalny w 
kasacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Powtarza tu zresztą swą 
apelację i to w sytuacji, gdy w kwestii możliwości stosowania art. 22 kk z 1969 
r. wypowiedział się i to prawidłowo sąd odwoławczy (k. 160v). Wypowiedział 
się też on co do potrzeby przesłuchania R. W. podnosząc, że policjant ten 
nie był obecny przy zdarzeniu (k. 161). Co zaś tyczy rozbieżnych wersji 
zdarzenia, to obszernie prześledził to sąd I instancji i zgodnie z zasadą 
swobodnej oceny dowodów przedstawił, jakim dowodom i w jakim zakresie 
daje wiarę, jakim zaś nie (k. 127v – 128), zaś sąd odwoławczy odniósł się w tym 
aspekcie do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, podnoszonego w apelacji 
(k. 160 – 160v). W rzeczywistości kasacja ta albo podnosi zarzuty 
niedopuszczalne (co do faktów) albo wskazuje na uchybienia, których nie było 
i zawiera polemikę z ocenami oraz ustaleniami sądów. Jest tym samym 
oczywiście bezzasadna, i dlatego też orzeczono jak na wstępie.  
 
 
 
 
aw 
f/es