IV KKN 493/97

Sygn. akt IV KKN 493/97  
 
 
P O S T A N O W I E N I E 
 
 
 
                         
Dnia 17 maja  2001 r. 
 
 
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu  
w składzie następującym: 
Przewodniczący: SSN  - Feliks Tarnowski (spraw.) 
Sędziowie           SN:       - Ewa Gaberle 
 
 
 
 
 
           - Jacek Sobczak  
 
          
 
 
Protokolant: Jolanta Grabowska 
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Smardzewskiego  
 
po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2001 r. 
sprawy H. S. 
oskarżonego z art. 156 § 1 w zw. z art. 25 § 2 d.kk 
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego 
od postanowienia Sądu Rejonowego w B. 
z dnia 25 kwietnia 1997 r., sygn. II Ko […] 
utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w B. 
z dnia 6 listopada 1996 r., sygn. II Ko […] 
działając na podstawie art. 535 § 3 kpk 
 
I. 
uznaje kasację za oczywiście zasadną; 
II. 
uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy 
postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 6 listopada 1996 r., 

 
2
sygn. II Ko […] i przekazuje sprawę temu Sądowi 
do ponownego rozpoznania; 
III. 
zarządza zwrot na rzecz H. S. uiszczonej opłaty od kasacji 
w kwocie 300 zł. 
 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 25 kwietnia 1997 r., 
sygn. II Ko […] utrzymał w mocy postanowienie tego Sądu z dnia 6 listopada 
1996 r., którym zarządzono wykonanie wobec skazanego H. S. kary 6 miesięcy 
pozbawienia 
wolności 
wymierzonej 
mu 
warunkowo 
wyrokiem 
Sądu 
Rejonowego w B. z dnia 21 marca 1995 r., sygn. II K […] na podstawie art. 156 
§ 1 w zw. z art. 25 § 2 d.kk. 
 
Od postanowienia z dnia 25 kwietnia 1997 r. złożył kasację obrońca 
skazanego, zarzucając naruszenie przepisów procesowych, a mianowicie: 
art. 2 § 1, art. 3 § 1 i 3, art. 4 § 1, art. 357 i art. 372 § 1 pkt 1 d.kpk 
- przez oparcie rozstrzygnięcia na błędnych przesłankach, iż skazany uchylał 
się od wykonywania nałożonego nań obowiązku podjęcia leczenia 
odwykowego w zakreślonym terminie oraz pominięcie okoliczności 
przemawiających na jego korzyść. 
Wskazując na powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego 
orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 
 
W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w B. wniósł 
o uwzględnienie kasacji. 
 

 
3
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Kasacja jest oczywiście zasadna i winna być uwzględniona, jakkolwiek z 
innego powodu, pominiętego zupełnie w skardze kasacyjnej, który stosownie do 
treści art. 523 § 1 kpk należy rozpoznać i uwzględnić z urzędu poza granicami 
zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów. Otóż tym powodem jest niewątpliwie 
uchybienie ujęte w art. 439 § 1 pkt 6 kpk (art. 388 pkt 6 d.kpk) bowiem w 
postępowaniu wykonawczym w pierwszej instancji skazany H. S. nie posiadał 
obrońcy z urzędu, pomimo istnienia podstaw określonych w art. 8 § 2 pkt 2 kkw 
(art. 9 § 1 pkt 2 d.kkw). 
 
Z opinii biegłych lekarzy psychiatrów, wydanej już w postępowaniu 
przygotowawczym, wynika że H. S. miał tempore criminis ograniczoną 
w znacznym stopniu zdolność rozpoznania znaczenia czynu i kierowania 
postępowaniem w rozumieniu art. 25 § 2 d.kk 
W związku z tym korzystał z pomocy ustanowionego mu w oparciu o art. 70 § 1 
pkt 2 d.kpk obrońcy z urzędu. Analogiczna sytuacja występowała, kiedy w 
postępowaniu wykonawczym na wniosek Prokuratora Rejonowego w B. 
z dnia 12 czerwca 1995 r. (k. 87) wszczęto przeciwko skazanemu czynności 
zmierzające do zarządzenia wykonania kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, 
orzeczonej warunkowo na okres próby 5 lat. Skazany nie miał jednak wtedy 
obrońcy z urzędu, którego wyznaczono ostatecznie dopiero w dniu 4 kwietnia 
1997 r. (k. 170), a więc po wydaniu postanowienia zarządzającego na podstawie 
art. 
78 
§ 
2 
d.kk 
wykonanie 
owej 
kary 
pozbawienia 
wolności. 
Procedowanie bez udziału obrońcy stanowiło bezwzględny powód odwoławczy 
przewidziany w obowiązującym wówczas przepisie art. 388 pkt 6 d.kpk 
w zw. z art. 1 § 2 d.kkw, lecz mimo to Sąd Rejonowy w B. nie uwzględnił 
zażalenia H. S. i utrzymał to postanowienie w mocy. 
 
Stwierdzenie uchybienia tego typu w postępowaniu kasacyjnym w pełni 
uzasadnia uchylenie zaskarżonego orzeczenia bez konieczności dodatkowego 

 
4
badania wpływu owego uchybienia na treść orzeczenia oraz bez potrzeby 
rozważania innych zarzutów kasacyjnych. 
 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone 
postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w 
B. z dnia 6 listopada 1996 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego 
rozpoznania, 
z 
zaleceniem 
przestrzegania 
obowiązujących 
przepisów 
procesowych.  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
aw 
f/jw