IV KKN 404/96

Sygn. akt IV KKN 404/96  
 
 
 
 
 
 
 
W Y R O K 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
 
 
                         Dnia  10 maja 2001 r. 
 
 
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie 
następującym: 
 
 
Przewodniczący: SSN  - Marek Sokołowski 
Sędziowie  SN:  
- Józef Musioł 
   
 
- Feliks Tarnowski (spraw.) 
Protokolant: Wanda Ciszewska 
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Bogumiły Drozdowskiej  
 
po rozpoznaniu w dniu  10 maja 2001 r. 
sprawy K. S. 
oskarżonego z art. 247 § 1 d.kk 
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego  
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P. 
z dnia 18 października 1996 r., sygn. II Ka […] 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. 
z dnia  19 sierpnia 1996 r., sygn. II K […] 
 
I. 
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi 
Okręgowemu w R.  - Ośrodek Zamiejscowy w P. do ponownego 
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. 

 
2
II. 
zarządza zwrot na rzecz K. S. kwoty 300 zł wpłaconej tytułem 
opłaty od kasacji. 
 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
 Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 19 sierpnia 1996 r., sygn. II K […] 
skazał oskarżonego K. S. na podstawie art. 247 § 1 d.kk przy zastosowaniu 
art. 54 d.kk na karę grzywny w wysokości 400 zł. 
 
Wyrok ten został zaskarżony apelacją przez obrońcę oskarżonego. 
 
W następstwie rozpoznania apelacji Sąd Wojewódzki w P. wyrokiem 
z dnia 18 października 1996 r., sygn. II Ka […] utrzymał zaskarżony wyrok 
w mocy,. 
 
Wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca oskarżonego,     z 
a r z u c a j ą c: 
rażące naruszenie prawa, mające wpływ na treść tego wyroku, a mianowicie art. 
406 § 2 kpk przez: 
1. „zupełnie nierozważenie zarzutu apelacji, że zeznania złożone w dniu 10 
kwietnia 1996 r. k-10, przez K. S. przed Prokuratorem w P., które zgodnie 
z czynem przypisanym przez Sąd oskarżonemu, mają być zeznaniami 
fałszywymi, nie mają żadnego odniesienia do czynu przypisanego 
oskarżonemu, 
2. niedokładne rozważenie zarzutu apelacji, że zeznania złożone w dniu 10 
kwietnia 1996 r. przez K. S. przed Prokuratorem w P., dotyczyły działalności 
oskarżonego jako kierownika sklepu i koniecznym było uprzedzenie go 
o uprawnieniach z art. 166 § 1 kpk – czego nie uczyniono, 

 
3
3. zupełnie nierozważenie zarzutu apelacji, że Sąd Rejonowy w P. 
nie przeprowadził z urzędu dowodów wskazanych w ust. II B. apelacji, 
które to zarzuty wskazywały na obrazę konkretnych przepisów postępowania, 
mającą zdecydowany wpływ na treść wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 
19 sierpnia 1996 r.” 
 
Wskazując na powyższe 
zarzuty obrońca 
wniósł o uchylenie 
zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego 
w P. z dnia 19 sierpnia 1996 r. i uniewinnienie oskarżonego względnie – 
przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. 
W odpowiedzi na kasację Prokurator Wojewódzki w P. wniósł o jej 
oddalenie, natomiast na rozprawie kasacyjnej Prokurator wniósł o uchylenie 
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania 
w instancji odwoławczej. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Kasacja jest słuszna i zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony 
wyrok istotnie zapadł z rażącą obrazą przepisów procesowych. Przede 
wszystkim Sąd odwoławczy wbrew wymaganiom wynikającym z dyspozycji 
art. 406 § 2 d.kpk nie przedstawił rzeczowych argumentów, w oparciu o które 
uznał zarzuty i wnioski apelacji za bezzasadne. Sporządzone przezeń motywy 
orzeczenia są nader ogólnikowe, pomijają wiele ważnych kwestii podniesionych 
przez obrońcę oskarżonego, a co więcej nie odnoszą się w ogóle do licznych 
braków postępowania dowodowego, o których obszernie pisał Autor apelacji.  
W rezultacie Sąd Wojewódzki nie zajął stanowiska, ani na rozprawie ani nawet 
w uzasadnieniu wyroku, co do potrzeby przeprowadzenia dowodu m.in. z akt 
sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w P., sygn. Ds. […]. 
Właśnie w tej sprawie K. S., przesłuchany w dniu 10 kwietnia 1996 r. (k. 10), 
miał złożyć fałszywe zeznania. Wprawdzie postępowanie karne toczyło się 
przeciwko W. G., jednak poznanie dalszego toku i sposobu zakończenia 

 
4
śledztwa było wskazane dla właściwej oceny roli, sytuacji procesowej 
oraz zakresu ewentualnej odpowiedzialności K. S.. 
Pamiętać bowiem trzeba, iż był on pytany wprost o przedstawienie okoliczności, 
które mogłyby w rezultacie stanowić podstawę do przedstawienia mu zarzutu 
popełnienia występku określonego w art. 30 lub art. 31 ustawy z dnia 25 
listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 29, 
poz. 245 z późn. zm.). 
 
Charakterystyczne jest, że zarówno opis zarzutu jak i opis czynu 
przypisanego w sprawie niniejszej zawierają okoliczności, które ściśle 
korespondują ze znamionami cytowanych występków i za które mógł ponieść 
odpowiedzialność karną K. S.. 
W takiej sytuacji, zwłaszcza z uwagi na treść art. 247 § 3 d.kk, niezwykle ważna 
była kwestia prawidłowego pouczenia osoby przesłuchiwanej o przysługującej 
jej uprawnieniach. Tym problemem w zasadzie nie zajmował się Sąd meriti, 
natomiast Sąd drugiej instancji ograniczył się li tylko do konstatacji, iż 
oskarżony został pouczony o treści art. 166 § 1 d.kpk, nie odnosząc się wcale do 
wywodów i wątpliwości w tym względzie przytoczonych w sposób  rzeczowy w 
uzasadnieniu skargi apelacyjnej. 
Niewątpliwie w każdej sytuacji, gdy może wchodzić w grę obawa przed 
odpowiedzialnością karną grożącą osobie przesłuchiwanej, należy wnikliwie 
badać, czy przesłuchanie nastąpiło z zachowaniem obowiązujących przepisów 
procesowych. Na ten temat wypowiadał się już Sąd Najwyższy m.in. w wyroku 
z dnia 7 czerwca 1989 r. V KRN 119/89 (OSNPG 1990, nr 6, poz. 53) oraz w 
uchwale z dnia 20 czerwca 1991 r., IKZP 12/91 (OSNKW 1991, nr 10-12, poz. 
46; zob. także glosy; L.K. Paprzycki, Palestra 1992, Nr 1-2, s. 95 i Z. 
Kwiatkowski, Przegląd Sądowy 1992, Nr 7-8, s. 134). 

 
5
 
W świetle wyżej przytoczonych uchybień zaszła konieczność uchylenia 
zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w 
instancji odwoławczej.  
Przy ponownym rozpoznaniu Sąd Okręgowy winien w szczególności 
rozważyć i ustosunkować się do wszystkich zarzutów oraz wniosków 
dowodowych zawartych w apelacji, zaś przy ocenie prawnej czynu 
przypisanego oskarżonemu powinien mieć na uwadze przedstawione 
zapatrywania prawne, a nadto uwzględnić złożoną sytuację procesową K. S. 
w czasie składania zeznań w sprawie Ds. […] i dokonać dokładnej analizy 
materiału dowodowego w celu sprawdzenia, czy to przesłuchanie zostało 
rzeczywiście poprzedzone prawidłowym pouczeniem o treści obowiązujących 
wówczas przepisów procesowych, a w tym o treści art. 166 § 1 d.kpk. 
 
Swoje stanowisko Sąd ten winien oczywiście uzasadnić zgodnie z 
wymogami art. 457 § 2 kpk.  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
   
Przewodniczący SSN: (Marek Sokołowski) 
 
 
Sędziowie SN: (Józef Musioł)                       (Feliks Tarnowski) 
 
aw 
f/jw