Pełny tekst orzeczenia IV KKN 241/98

Sygn. akt IV KKN 241/98

P O S T A N O W I E N I E
Dnia 26 lutego 2002 r.
Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Paprzycki (spr.) (przewodniczący)

SSN Dorota Rysińska

SSN Józef Skwierawski
Protokolant: Ewa Sokołowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Piechoty

w sprawie S. P.
oskarżonego z art. 145 § 1 i 4 dkk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 26 lutego 2002 r.
kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 11 grudnia 1997 r., sygn. akt IX Ka […]
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w J.
z dnia 17 kwietnia 1997 r., sygn. akt III K […]

oddala kasację a kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciąża skazanego S. P.

2
U Z A S A D N I E N I E

Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie
IX Ka […], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia 17 kwietnia 1997 r.,
wydany w sprawie II K […], którym S. P. skazany został za przestępstwo
zakwalifikowane z art. 145 § 1 i 4 kk z 1969 r.

Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego kasację wniósł obrońca
oskarżonego S. P. i zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa procesowego
mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: - art. 3, 306 i 314 kpk przez
zaniechanie przesłuchania na rozprawie wszystkich dowodów uprzednio
dopuszczonych w tej sprawie, a zwłaszcza odstąpienie od przesłuchania świadka
S. D., - art. 4 § 1, 357 i 372 § 1 pkt 1 kpk poprzez naruszenie zasady swobodnej
oceny dowodów, poprzez pominięcie przy ustalaniu podstawy faktycznej wyroku
wszystkich dowodów a także poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia
wyroku w zakresie okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia
co do winy, - art. 406 § 2 kpk poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu
wyroku sądu odwoławczego do zarzutów zawartych w skardze apelacyjnej
obrońcy oskarżonego wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w J..

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy oskarżonego jest niezasadna i jako taka została
oddalona,
a
oskarżony
obciążony
kosztami
sądowymi
postępowania
kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk.

Co prawda, ma rację obrońca oskarżonego, że postępowanie Sądu
Rejonowego, który najpierw dopuścił dowód z zeznań S. D., a następnie
zrezygnował z przeprowadzenia tego dowodu, ograniczając się do stwierdzenia,
że dowodu tego nie przeprowadzi, gdyż S. D. jest chory a ponadto sprawa

3
dojrzała do rozstrzygnięcia, jest niekonsekwentne. Jednakże uwagę należało
zwrócić przede wszystkim na to, że dowód ten miał dotyczyć okoliczności
nieistotnej w sprawie. Z wyjaśnień oskarżonego na rozprawie wynika, że
po wypadku rozmawiał on ze S. D. w pobliżu budynku Komisariatu Policji w S.,
pytając tę osobę, czy któryś z policjantów jest w Komisariacie. Przedmiotem tej
rozmowy, zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego, nie były żadne inne
okoliczności, w tym fakt uczestniczenia oskarżonego w wypadku drogowym.
Ustalenie takiej treści rozmowy między oskarżonym i S. D. nie jest tą
okolicznością, która mogłaby mieć znaczenie dla ustalenia, czy oskarżony
zbiegł czy też nie zbiegł z miejsca zdarzenia - wypadku drogowego.
Wobec tego, zrezygnowanie przez Sąd Rejonowy z przeprowadzania dowodu
z zeznań S. D. albo oddalenie wniosku dowodowego w tym zakresie, gdyby
został w tej sprawie złożony, znajdowało podstawę prawną w treści art. 155 § 1
pkt 2 kpk z 1969 r.

Jednocześnie w sprawie tej niewątpliwe, a także w zasadzie bezsporne,
jest, że oskarżony oddalił się z miejsca wypadku, po czym udał się do miejsca
swego zamieszkania, gdzie, jak twierdził, spożywał alkohol. Nie uczynił więc
nic z tego, do czego zobowiązany był, jako uczestnik wypadku drogowego
kierujący pojazdem, na podstawie art. 44 ustawy z 1997 r. prawa o ruchu
drogowym. Takie zachowanie jakie było udziałem oskarżonego po
spowodowaniu wypadku, nawet jeżeli był on w pobliżu budynku Komisariatu
Policji w S., ustalił, iż nie ma tam policjantów i rozmawiał ze S. D., trafnie
zostało uznane przez Sądy obu instancji jako zbiegnięcie z miejsca zdarzenia
w rozumieniu art. 145 § 4 kk z 1969 r. Uniemożliwiło ono bowiem ustalenie,
z udziałem oskarżonego, okoliczności wypadku, niezwłocznie po jego
zaistnieniu, a także uniemożliwiło ustalenie innych istotnych okoliczności,
w tym tego, czy oskarżony znajdował się pod wpływem alkoholu.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy
oskarżonego S. P..

Przewodniczący: SSN (Lech Paprzycki)

Sędziowie: SSN (Dorota Rysińska)

SSN (Józef Skwierawski)

aw
f/ak