IV KKN 136/98

Sygn. akt IV KKN 136/98 
 
 
 
  P O S T A N O W I E N I E 
Dnia 24 kwietnia 2001 r. 
 
Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie 
na posiedzeniu w składzie następującym: 
 
 
Przewodniczący: Sędzia SN - Tomasz Grzegorczyk 
 
w sprawie A. K.  
skazanego z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 1994 r. o ochronie  obrotu gospodarczego 
oraz z art. 201, 200 § 1 i 266 § 4 kk z 1969 r. 
po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego 
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 30 października 1997 r., sygn. akt II AKa […] 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w K. 
z dnia 10 marca 1997 r., sygn. akt V K […] 
 
 
p o s t a n o w i ł: 
oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną obciążając skazanego 
A. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.  
 
 
U Z A S A D N I E N I E  
 

 
2 
 
W kasacji podniesiono zarzut obrazy prawa materialnego a to art. 2 § 1 kk 
z 1969 r. i art. 2 § 1 ustawy o ochronie obrotu gospodarczego z 1994 r. oraz 
prawa procesowego w postaci  uchybienia przepisom art. 2 § 1, art. 3 § 1 i 3, art. 
4 § 1 oraz art. 387 i 572 kpk. Rozpoznając te zarzuty Sąd Najwyższy zważył, co 
następuje. 
 
Zarzuty związane z obrazą prawa procesowego w istocie swej oznaczają 
faktycznie polemikę z ustaleniami dokonanymi przez sądy. Autor kasacji 
dokonuje wyrywkowych ocen  poszczególnych dowodów próbując podważyć 
ustalenia faktyczne pod pozorem obrazy prawa procesowego. Zarzuty te 
uprzednio w apelacji wskazywano wręcz jako błąd w ustaleniach faktycznych 
(vide k. 12633-12634), i co więcej sąd odwoławczy obszernie je przeanalizował 
(zob. k. 12653v-12656). Jeżeli chodzi zaś o zarzut obrazy prawa materialnego, 
to i on był przedmiotem apelacji i rozważań sądu odwoławczego (k. 12652-
12653). Rozważań podzielanych, gdy chodzi o  interpretację zaprezentowaną 
przez Sąd apelacyjny, tak przez doktrynę jak i orzecznictwo. Twierdzenie 
jakoby sąd II instancji oparł się jedynie na poglądach prezentowanych w 
opracowaniach O. G. jest o tyle chybione że jak trafnie zauważono 
w odpowiedzi na kasację, także i nimi autorzy podzielają owe interpretacje (vide 
k. 3v. odpowiedzi na kasację). Sam autor skargi zastrzega zresztą, że to 
„zdaniem obrony” różnice w brzmieniu art. 217 d.kk i przepisów ustawy 
o ochronie obrotu gospodarczego nie pozwalały skazać oskarżonego. 
Także więc i tu chodzi w istocie o wyrażenie innego niż sądy i doktryna poglądu 
skarżącego, do czego ma on prawo, ale nie może traktować tegoż jako rażące 
naruszenie przez sąd prawa materialnego. W tym stanie sprawy oba zarzuty 
poczynione w kasacji nie mają w ogóle oparcia w rzeczywistości procesowej tej 
sprawy i przez to skargę tę uznać trzeba za oczywiście bezzasadną. Dlatego też 
orzeczono jak na wstępie.  

 
3 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
aw 
jw