IV KK 65/26

IV KK 65/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 15 kwietnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Waldemar Płóciennik 
  
w sprawie H. O.  
skazanego z art. 183 § 1 k.k. i art. 225 § 1 k.k.  
oraz G. O.  
skazanej z art. 183 § 1 k.k.,  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu  
w dniu 15 kwietnia 2026 r.,  
wniosku obrońcy skazanych o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia,  
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.  
  
p o s t a n o w i ł  
                   wniosku nie uwzględnić.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z dnia 30 maja 2025 r. w sprawie VI Ka 794/24, Sąd Okręgowy w 
Gliwicach utrzymał w mocy, zaskarżony apelacją obrońcy oskarżonych, wyrok 
Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 30 kwietnia 2024 r., IX K 1321/20, orzekający 
m.in. wobec G. O. karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś wobec H. O. 
karę łączną roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności. 
Kasację na korzyść skazanych wniósł obrońca, który zaskarżając wyrok w 
całości zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 41 § 1 k.p.k. oraz art. 
91 ust. 1 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust 1 EKPCz w zw. z art. 47 KPP w zw. z 

IV KK 65/26              
2 
 
 
art. 19 ust. 1 akapit drugi  TUE w zw. z art. 2 TUE oraz art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 
2016/343, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, jednocześnie skutkujące 
wydaniem zaskarżonego wyroku w realiach bezwzględnej przyczyny odwoławczej z 
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a nadto rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 183 
§ 1 k.k. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie G. O. i H. 
O. od popełnienia czynu z art. 183 § 1 k.k. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego 
wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Gliwicach do ponownego 
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Skarżący wniósł nadto o wstrzymanie 
wykonania orzeczenia do czasu rozpoznania kasacji. 
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. 
Wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia, jako 
odstępstwa od zasady jej wykonania z chwilą uprawomocnienia, odnosi jej 
ograniczone stosowanie do m.in. nieodwracalnie niekorzystnych dla skazanego 
skutków, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane.  
Aktualność zachowuje stanowisko Sądu Najwyższego, że zastosowanie tej 
instytucji winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie 
okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem 
skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie 
nieodwracalne, następstwa (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 
listopada 2003 r., IV KK 347/03, czy z dnia 20 października 2022 r., II KK 473/22). 
Tego rodzaju następstwa mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza 
wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności 
uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Wtedy bowiem dochodzi do sytuacji, w której 
skazany odbywałby karę, która ze względu na charakter i wagę uchybień nie 
powinna być wykonywana. 
Mimo wagi podniesionych zarzutów, a w szczególności tego, który związany jest 
obsadą sądu, ich zasadność nie jest na tyle oczywista, by przełamać zasadę 
nakazującą wykonanie orzeczenia po jego uprawomocnieniu. 
Przeprowadzona ocena zarzutów kasacyjnych ma charakter wstępny, związany z 
kwestią wstrzymania wykonania orzeczenia i nie przesądza o kierunku  

IV KK 65/26              
3 
 
 
ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną 
analizą i oceną argumentacji przedstawionej w kasacji.  
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.  
 
[J.J.] 
[r.g.]