IV KK 448/25

IV KK 448/25 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 11 lutego 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący) 
SSN Jerzy Grubba 
SSN Jarosław Matras (sprawozdawca) 
Protokolant Anna Kowal 
  
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Marka Zajkowskiego, 
w sprawie M.B., P.M.  
skazanych z art. 280§ 1 k.k., art.157 § 2 k.k. i in., 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie 
w dniu 11 lutego 2026 r., 
kasacji obrońcy skazanych 
od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach 
z dnia 14 lutego 2025 r., sygn. akt VI Ka 1035/24 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej 
z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II K 369/24,  
  
I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę obu oskarżonych przekazuje 
do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gliwicach;  
II. zarządza zwrócenie oskarżonemu M.B. 450 zł uiszczonej opłaty 
od kasacji.  
  
Jerzy Grubba        Waldemar Płóciennik         Jarosław Matras 
[WB] 

IV KK 448/25              
2 
 
  
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2024 r., w sprawie o sygn. akt II K 369/24, Sąd 
Rejonowy w Rudzie Śląskiej uznał oskarżonych K. Z., M. B. P. M. i M. B. za winnych 
popełnienia czynu kwalifikowanego z art. 280 § 1 k.k., art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 57 
a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a wobec oskarżonego P. M. z art. 280 § 1 k.k., art. 
158 § 1 k.k. w zw. z art. 57 a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k., i 
wymierzył oskarżonym kary pozbawienia wolności: M. B. - 3 lata, M. B. 1. - 3 lata i 4 
miesięcy, K. Z. - 3 lat i 2 miesięcy, a P. M. - 4 lata i 6 miesięcy. Na mocy art. 46 § 1 
k.k. zobowiązano oskarżonych P. M., K. Z., M. B. 1, M. B. do naprawienia szkody w 
całości poprzez zapłatę solidarnie na rzecz M. K. kwoty 50 złotych oraz do zapłaty 
na rzecz pokrzywdzonego M. K. kwoty po 5000 złotych tytułem zadośćuczynienia.  
Apelacje w tej sprawie wnieśli obrońcy oskarżonych P. M., M. B. oraz M. B.1. 
a także osobiście oskarżony P. M.  
W osobistej apelacji oskarżony P. M. wskazał, że zaskarża wyrok w całości nie 
zgadzając się z nim. Oskarżony w uzasadnieniu apelacji wskazał na brak 
bezstronności sądu, a także podkreślił brak swojej wiedzy odnośnie do faktu zaboru 
bluzy. Nie sformułował żadnego wniosku.  
Z kolei jego obrońca w apelacji zarzucił wyrokowi: „obrazę przepisów 
postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności: 
• art. 7 kpk oraz art. 2 § 2 i art. 4 kpk przejawiającą się w przekroczeniu granic 
swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób dowolny, w szczególności 
poprzez ocenę materiału dowodowego w opozycji do zasad prawidłowego 
rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nieuwzględnieniu 
okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, wynikających z dowodów 
ujawnionych w sprawie, a nadto poczynieniu błędnych założeń, iż oskarżony miał 
wiedzę, iż współoskarżony dokonał zaboru pokrzywdzonemu polaru z logo drużyny 
R. oraz, że miał taki zamiar jeszcze przed spotkaniem z pokrzywdzonym 
2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na 
błędnym ustaleniu, iż: 

IV KK 448/25              
3 
 
- oskarżony w czasie zdarzenia w dniu 25 stycznia 2024 roku miał wiedzę, iż 
współoskarżony ma zamiar dokonania zaboru na szkodę pokrzywdzonego bluzy 
polarowej z logo R., w sytuacji gdy oskarżony wiedział tylko, iż mają spotkać się z 
pokrzywdzonym, aby ten zaprzestał kierowania agresywnych działań wobec 
młodszych kolegów oskarżonego, 
- sylwetka pokrzywdzonego eskalująca przynależność do pseudokibiców R. oraz 
zachowania pokrzywdzonego tj. udział w bójkach, zamalowywanie napisów kibiców 
G., publiczne - upublicznione palenie barw klubowych drużyny G. itd. nie potwierdza 
podnoszonych przez oskarżonego okoliczności związanych z faktem, iż nie miał 
zamiaru dokonana pobicia, ani rozboju na szkodę pokrzywdzonego, a jedynie 
nastraszenie pokrzywdzonego, aby ten odstąpił od negatywnych zachowań wobec 
młodszych kolegów 
- występek dokonany przez oskarżonego miał charakter chuligański, w sytuacji gdy 
zdarzenie nie rozgrywało się w miejscu publicznym, a oskarżony nie kierował się 
zamiarem działania publicznie a nadto kierował się uzasadnionym powodem, by 
uchronić młodszych kolegów od agresywnych działań pokrzywdzonego 
- oskarżony nie żałuje popełnionego czynu tj. pobicia, do którego się przyznał, złożył 
w tym zakresie wyjaśnia i szczerze przeprosił pokrzywdzonego i jego ojca, inicjując 
zapłatę na rzecz pokrzywdzonego nawiązki, w sytuacji gdy zainicjował wśród 
oskarżonych kierowane do pokrzywdzonego przeprosiny, które złożone zostały 
spontanicznie po czynności przesłuchania przed sądem pokrzywdzonego 
- oskarżony żałuje popełnionego czynu i przeprasza pokrzywdzonego tylko w 
związku z ujawnioną okolicznością dotyczącą niepełnosprawności pokrzywdzonego, 
w sytuacji gdy oskarżony niezwłocznie po terminie rozprawy, na której to kierował w 
stronę pokrzywdzonego i jego ojca przeprosiny, orientując się, iż nieprecyzyjnie 
sformował treść przeprosin i mogły on zostać nieopacznie zrozumiane, sprostował i 
uzupełnił kierowane przeprosiny ustne, przeprosinami na piśmie, co miało miejsce 
jeszcze przed datą wytknięcia tejże omyłki przez ojca pokrzywdzonego i Sąd. 
- iż oskarżony chełpił się przed kolegami z pracy dokonaniem pobicia 
pokrzywdzonego, w sytuacji gdy świadek M. W., na terminie rozprawy sprostował, że 
twierdzenie o szczyceniu się pobiciem było wyłącznie jego subiektywnym odczuciem, 

IV KK 448/25              
4 
 
a zeznania w tym zakresie składał w czasie jego zatrzymania, gdyż sam był typowany 
na sprawcę zarzucanego oskarżonemu P. M. przestępstwa 
 (…)  
rażącą niewspółmierności orzeczonej kary w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy 
pozbawienia wolności, której dolegliwość przenosi stopień winy oskarżonego, nie 
koresponduje z postawą oskarżonego. Nadto orzeczona kara nie uwzględnia 
okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego a przez to nie zrealizuje 
celów kary, jaką ma za zadanie spełnić, jest nieadekwatna oraz prowadzi do 
nadmiernej, niecelowej represji.” 
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku 
poprzez usunięcie z opisu czynu, przypisanego oskarżonemu nieprawomocnym 
wyrokiem sądu rozboju na szkodę pokrzywdzonego oraz wobec dokonanych przez 
sąd błędnych ustaleń faktycznych nieprawidłowo przyjętej kwalifikacji popełnienia 
występku o charakterze chuligańskim i wobec powyższych zmian orzeczenie 
względem oskarżonego kary łagodniejszej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego 
orzeczenia w całości i przekazanie sądowi pierwszej instancji do ponownego 
rozpoznania ewentualnie o wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej.” 
Z kolei obrońca oskarżonego M. B., zaskarżając wyrok w całości zarzucił: 
„I - obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, w 
szczególności:  
- art. 7 kpk oraz art. 2 § 2 i art. 4 kpk przejawiającą się w przekroczeniu granic 
swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób dowolny, w szczególności 
poprzez ocenę materiału dowodowego w opozycji do zasad prawidłowego 
rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nieuwzględnieniu 
okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, wynikających z dowodów  
ujawnionych w sprawie, a nadto poczynieniu błędnych założeń, iż oskarżony brał 
udział w zdarzeniu dnia 25 stycznia 2024 roku 
- rażące naruszenie art 5 § 2 kpk, zasady in dubio pro reo, poprzez jego 
niezastosowanie i oparcie interpretacji materiału dowodowego w sposób wprost 
przeciwny zmierzający do obciążenia oskarżonego M. B., a to przez niepowzięcie 
wątpliwości dotyczących okoliczności związanych z ubraniem oskarżonego w dacie 
dokonania czynu przestępczego na osobie pokrzywdzonego w sytuacji gdy nie dało 

IV KK 448/25              
5 
 
się jednoznacznie potwierdzić tych okoliczności, a w obecnej sytuacji nie ma już 
możliwości pozyskania danych, które potwierdzałoby przyjęte przez Sąd stanowisko, 
- obrazę art. 167 kpk i art. 193 § 1 kpk poprzez nie skorzystanie z przysługującej 
sądowi inicjatywy dowodowej i nie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego 
antropologa, który porównałby sposób poruszania się oskarżonego i osoby biorącej 
udział w zdarzeniu w sytuacji gdy Sąd nie posiadając wiedzy specjalistycznej czyni 
ustalenia obciążające oskarżonego, w sytuacji gdy stwierdzenie powyższych 
okoliczności, które sąd w związku z powoływaniem się na nie w uzasadnieniu 
orzeczenia przyjmuje za istotne, wymagało wiadomości specjalnych i nie mogło 
zostać samodzielnie ustalone przez Sąd, zaś zgromadzone dotąd dowody w sprawie, 
nie wyjaśniały tego zagadnienia. 
2. 
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający 
na błędnym ustaleniu, iż: 
• 
oskarżony w czasie popełnienia czynu na szkodę M. K. przebywał wraz ze 
współoskarżonymi K. Z., M. B. i P. M. w miejscu dokonania przestępstwa, a to w 
sytuacji gdy żadna z powołanych przez Sąd okoliczności rzekomo mająca świadczyć 
o udziale oskarżonego M. B. w zdarzeniu nie potwierdza takiego faktu w sposób 
dostateczny dla przypisania oskarżonemu winy, a okoliczności te stanowią mc innego 
jak niepoparte dowodami, nie znajdujące uzasadnienia w zebranym przez Sąd 
materiale dowodowym, przypuszczenia i subiektywne przekonania Sądu, 
• 
wskazanie przez oskarżonego K. Z., jako współsprawcę zdarzenia osobę o 
ksywie M., za wystarczające do dokonania ustaleń, że chodzi o M. B. w sytuacji gdy 
współoskarżony K. Z. w trakcie czynności okazania mu tablic poglądowych z 
portretami ewentualnych współsprawców, jeszcze na etapie postępowania 
przygotowawczego nie rozpoznał, nie wskazał osoby młodocianego oskarżonego 
• 
oskarżony M. B. i sprawca zdarzenia widoczny na monitoringu w jasnych 
spodniach to tożsame osoby i jednakowo ubrane, w sytuacji gdy na żadnym etapie 
postępowania n e udało Się potwierdzić, że elementy garderoby są identyczne, a w 
czasie przeszukania w domu oskarżonego zatrzymano mu kurtkę, która posiada logo 
nie widoczne na nagraniu z miejsca zdarzenia, nie ustalono również żadnych cech 
charakterystycznych odzieży na której to podstawie można by przyjąć w stopniu 

IV KK 448/25              
6 
 
graniczącym z pewnością, że odzież oskarżonego i mężczyzny w miejscu zdarzenia 
jest tożsama, 
• sposób chodu, poruszania się oskarżonego M. B. jest tożsamy ze sposobem 
poruszania się osoby biorącej udział w zdarzeniu widoczny na nagraniu z 
monitoringu z miejsca zdarzenia, w sytuacji gdy Sąd nie posiadał wiedzy 
specjalistycznej do dokonania takowej oceny nie zwrócił się również o opinię 
biegłego antropologa w tym zakresie, pomimo przysługującej sądowi inicjatywie 
dowodowej, 
• sylwetka pokrzywdzonego eskalująca przynależność do pseudokibiców R. oraz 
zachowana pokrzywdzonego tj. udział w bójkach, zamalowywanie napisów kibiców 
G., publiczne - upublicznione palenie barw klubowych drużyny G. itd. nie potwierdza 
podnoszonych przez oskarżonego okoliczności związanych z faktem, iż nie mieli 
zamiaru dokonana pobicia, ani rozboju na szkodę pokrzywdzonego, a jedynie 
nastraszenie pokrzywdzonego aby ten odstąpił od negatywnych zachowań wobec 
młodszych kolegów 
• występek dokonany przez sprawców miał charakter chuligański w sytuacji gdy 
zdarzenie nie rozgrywało się w miejscy publicznym, a oskarżeni nie mieli zamiaru 
działania publicznie. 
(…) 
Rażącą niewspółmierność orzeczonej kary w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, 
której dolegliwość przenosi, stopień winy oskarżonego, nie koresponduje z postawą 
oskarżonego jego nienaganną postawą, dotychczas nieposzlakowaną opinią, nie 
uwzględnia okoliczności, iż oskarżony jest sprawcą młodocianym, który w chwili 
zdarzenia nie miał skończonych 18 lat Nadto orzeczona kara nie uwzględnia 
okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego a przez to nie zrealizuje 
celów kary jaką ma za zadanie spełnić, jest nieadekwatna oraz prowadzi do 
nadmiernej niecelowej represji.” 
W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego M. B. od 
przypisanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 
Wyrokiem z dnia 14 lutego 2025 r., w sprawie o sygn. akt VI Ka 1035/24, Sąd 
Okręgowy w Gliwicach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. 

IV KK 448/25              
7 
 
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanych M. B. i P. M., który 
zaskarżając go w całości postawił zarzuty:  
„ I. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść 
orzeczenia, a to art. 280 § 1 k.k., poprzez jego zastosowania w sytuacji, gdy czyn 
zarzucany skazanym nie zrealizował wszystkich znamion zarzucanego czynu, tj. nie 
został popełniony w warunkach zamiaru bezpośredniego, obejmującego oba 
znamiona czynnościowe w momencie podjęcia realizacji pierwszego z nich; 
 (…) 
2. 
nieprawidłowe rozpoznanie zarzutów naruszenia prawa materialnego, 
postawionych w apelacjach obrońcy skazanych wskazujących na błędne przyjęcie, 
iż czyn przypisany skazanym M. B. i P. M. miał charakter chuligański, co 
doprowadziło do naruszenia prawa materialnego poprzez przyjęcie, iż skazani M. B. 
i P. M. dopuścili się występku rozboju o charakterze chuligańskim, 
3. 
naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść 
orzeczenia, a to art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., poprzez ich łączne uznanie 
za podstawę wymiaru kary, podczas gdy z istoty przestępstwa rozboju wynika, że nie 
stanowi on występku o charakterze chuligańskim, jako typ godzący w inne dobra 
prawne, niż te wyliczone w definicji z art. 115 § 21 k.k., co poskutkowało 
wymierzeniem skazanym rażąco wysokich kary, które to wymierzenie nie byłoby 
możliwe w razie prawidłowej aplikacji normy, a nadto w przypadku M. B. w sytuacji 
prawidłowej kwalifikacji dawałoby możliwość zastosowania wobec młodocianego 
skazanego fakultatywnej podstawy złagodzenia kary przewidzianej przepisem art 60 
§ 1 kk.” 
Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i 
przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania. 
W odpowiedzi na kasację obrońców Prokurator Rejonowy w Rudzie Śląskiej 
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Takie samo stanowisko zajął 
obecny na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Kasacja okazała się zasadna w zakresie zarzutu z pkt 2, choć nie sposób nie 
dostrzec, że skarżący nawet nie wskazał jakie to przepisy prawa zostały naruszone 
w sposób rażący przez sąd odwoławczy. Przywołano w uzasadnieniu kasacji przepis 

IV KK 448/25              
8 
 
art. 455 k.p.k. ale formuła zarzutu i treść kasacji prowadzi do stwierdzenia, że 
skarżący kwestionuje rzetelność kontroli odwoławczej w zakresie możliwości 
zakwalifikowania przestępstwa rozboju jako czynu o charakterze chuligańskim. Od 
strony formalnej zatem w takiej kasacji jej autor powinien postawić zarzut naruszenia 
art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 115 § 21 k.k. w zw. z art. 280 
§ 1 k.k. Zanim zostanie wskazany powód uznania tego zarzutu za trafny, podkreślić 
trzeba, iż zarzut pierwszy nie miał charakteru zarzutu kasacyjnego, albowiem jego 
podstawą było kwestionowanie ustaleń faktycznych. Podkreślić trzeba również, że 
sąd odwoławczy nie stosował wobec obu oskarżonych kwalifikacji z art. 280 § 1 k.k. 
(ta była przecież zastosowana przez sąd pierwszej instancji), co czyni tak postawiony 
zarzut skierowanym do wyroku sądu pierwszej instancji. Odnośnie zaś zarzutu z pkt 
3 to w istocie zarzut ten ma charakter wtórny do zarzutu z pkt 2, albowiem ukazuje 
jedynie konsekwencje w zakresie wymiaru kary w sytuacji, gdyby zarzut z pkt 2 
kasacji był trafny.  
Po tych uwagach odnieść trzeba się do powodów uwzględnienia zarzutu z pkt 2 
kasacji. Otóż z uzasadnienia wyroku sądu drugiej instancji wynika, że sąd ten przyjął, 
iż uchybienia wskazywane w apelacjach obu oskarżonych w zakresie jakim 
ujmowane były jako błędne ustalenia faktyczne co do publiczności działania obu 
oskarżonych, to w rzeczywistości zarzuty obrazy prawa karnego materialnego 
odnoszone do kwalifikacji czynu jako czynu o chuligańskim charakterze (rubryka 3.4. 
uzasadnienia). Skoro tak zakwalifikowano podnoszone w apelacjach uchybienie 
(słusznie zresztą), to obowiązkiem sądu ad quem było skontrolowanie prawidłowości 
przyjęcia takiej kwalifikacji w całym obszarze wskazanym w art. 115 § 21 k.k., a nie 
tylko w zakresie jednego fragmentu tej kwalifikacji, tj. publiczności działania. Zresztą 
przecież w apelacji osobistej oskarżony P. M. wprost kwestionował kwalifikację 
przypisanego mu czynu, co wymagało całościowej kontroli wyroku (art. 433 § 1 k.p.k. 
w zw. z art. 427 § 1 k.p.k.). Tymczasem, sąd odwoławczy swoje rozważania w tym 
obszarze ograniczył jedynie do kwestii znamienia publiczności działania oskarżonych 
(por. rubryka 3.4.), pomijając już inne elementy wpływające na możliwość 
kwalifikowania zachowania obu oskarżonych jako czynu (rozboju) o charakterze 
chuligańskim. Nie dostrzegł zatem sąd odwoławczy, że kwestia możliwości 
zakwalifikowania czynu w postaci rozboju jako występku o charakterze chuligańskim 

IV KK 448/25              
9 
 
jest wysoce kontrowersyjna. Z jednej strony w orzecznictwie przyjmuje się taką 
możliwość (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2009 r., WK 
13/09; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29 września 2010 r., II AKa 
270/10), by z drugiej strony taką możliwość stanowczo wykluczyć, przyjmując m.in., 
że cel działania sprawcy czynu popełnionego z zamiarem przywłaszczenia i w celu 
osiągnięcia korzyści majątkowej wyklucza możliwość zakwalifikowania działania jako 
mającego charakter chuligański (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 lipca 
2013 r., II KK 157/13; z dnia 11 lipca 2019 r., IV KK 302/18). Dodać trzeba, że 
najbardziej wnikliwa ocena w tym kontekście została przeprowadzona w wyroku 
Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2019 r., IV KK 302/18. Wskazano tam na szereg 
argumentów, które wyłączają możliwość przypisania takiej kwalifikacji (art. 115 § 21 
k.k.) sprawcy przestępstwa rozboju, w tym także ten związany z wymienieniem w art. 
115 § 21 k.k. dóbr, przeciwko którym musi być skierowany zamach, aby można takie 
działanie kwalifikować jako czyn o charakterze chuligańskim. Ujęcie w definicji 
występku o charakterze chuligańskim w zakresie przestępstw przeciwko mieniu tylko 
i wyłącznie działania polegającego na umyślnym zniszczeniu, uszkodzeniu lub 
czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy, bez wątpienia jest dość istotnym 
argumentem dla poparcia koncepcji, która wyklucza możność zakwalifikowania 
rozboju jako występku o takim charakterze, choć w literaturze nie ma zgody, czy 
wyliczone w art. 115 § 21 k.k. dobra prawne atakowane przez sprawcę to chronione 
dobra główne, czy także poboczne (por. np. V. Konarska-Wrzosek [red.], Kodeks 
karny. Komentarz, Warszawa 2023, teza 2 i 3 do art. 115; J. Giezek [red.], Kodeks 
karny. Część ogólna. Komentarz, Warszawa 2021, teza 7 do art. 115; J. Majewski 
[red.], Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2024, teza 7 i 8 do art. 115; M. Mozgawa 
[red.], Kodeks karny. Komentarz, Lex/2025, teza 4 do art. 115; R. Kokot, Z rozważań 
o chuligańskim charakterze zachowań przestępnych w ujęciu polskiego prawa 
karnego, PPiA 2015/100, s. 215-234; A. Szczekala, Chuligański charakter czynu, 
Prok. i Pr. 2008, z. 6, s. 81).  
Okoliczności te nie zostały w ogóle dostrzeżone przez sąd odwoławczy, co dowodzi 
rażącego naruszenia wskazanych na wstępie przepisów prawa procesowego i 
potwierdza stwierdzenie skarżącego co do nierzetelności kontroli odwoławczej w tym 
zakresie. Oczywiste jest również i to, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na 

IV KK 448/25              
10 
 
treść wyroku. Przecież przyjęcie poglądu o niemożności przypisania oskarżonym 
czynu o charakterze chuligańskim w istotny sposób wpływało na wymiar kary. Co do 
oskarżonego M. B. wymiar kary mógł być kształtowany o oparciu o dolną granicę 
ustawowego zagrożenia czynu z art. 280 § 1 k.k. (nie byłby stosowany art. 57a § 1 
k.k.), a nie było również wykluczone – co dostrzega obrońca tego oskarżonego – 
zastosowanie dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, z uwagi na wiek 
oskarżonego. Wprawdzie co do P. M. przyjęcie chuligańskiego charakteru czynu nie 
skutkowało koniecznością podwyższenia dolnej granicy wymiaru kary (art. 57a § 1 
k.k. nie miał zastosowania), ale wpływało na zaostrzenie wymiaru kary (por. str. 21 
uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji). Konieczne stało się więc uchylenie 
zaskarżonego wyroku co do obu oskarżonych i przekazanie sprawy do ponownego 
rozpoznania sądowi odwoławczemu. 
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd odwoławczy rzetelnie rozpozna wniesione 
apelacje i odniesie się także do tych zarzutów, które dotyczyły zamiaru oskarżonych. 
Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynikało bowiem, że atak na 
pokrzywdzonego i zabranie bluzy miało ewidentny związek z tym jaki ona miała 
nadruk (str. 14 i 16 uzasadnienia - emblemat klubu R.). W kontekście tych choćby 
ustaleń jawi się konieczność rozważenia czy zachowanie sprawców nakierowane 
było na zabór mienia w celu przywłaszczenia, czy też miało inny powód, tj. poniżenie 
i dokuczenie kibicowi innej drużyny piłkarskiej. Ustalenie jaki był cel działania winno 
być oparte na analizie poczynionych ustaleń faktycznych. Konieczne wydaje się więc 
rozważenie, czy oskarżeni pytali oskarżonego o inne mienie niż tylko bluza (wartość 
bluzy 50 zł!), a także i tego, czy umówienie się 4 osób w określonym miejscu i 
podjęcie zachowania skierowanego głównie na posiadaną przez pokrzywdzonego 
bluzę (którą zresztą zauważono w szkole, w kontekście kibicowania przez 
pokrzywdzonego R. – str. 2 uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji), dowodzi 
działania motywowanego zaborem w celu przywłaszczenia (osiągnięcie korzyści 
majątkowej o wartości 50 zł). Kwestia ta ma bardzo istotne znaczenie, nie tylko 
zresztą dla obu tych oskarżonych (art. 435 k.p.k.). 
Z tych powodów orzeczono jak w wyroku.  
 

IV KK 448/25              
11 
 
[J.J.]  
[r.g.] 
  
 Jerzy Grubba      Waldemar Płóciennik       Jarosław Matras