IV KK 441/25

SN
IV KK 441/25
POSTANOWIENIE
Dnia 19 sierpnia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
w sprawie
J. K.,
skazanego za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 sierpnia 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z dnia 16 maja 2025 r., II AKa 216/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie
z dnia 7 października 2024 r., II K 2/24,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Na skutek kasacji obrońcy skazanego od wyroku
Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 16 maja 2025 r., II AKa 216/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 7 października 2024 r., II K 2/24,
przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa J. K. Został on uznany za winnego czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności; ciągu przestępstw z art. 286 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności; czynu z art. 284 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a ostatecznie wymierzono mu karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2025 r., IV KK 441/25, Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku.
Pismem z dnia 18 maja 2026 r. obrońca skazanego zwrócił się do Sądu Najwyższego z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku. Podstawą wniosku uczynił sytuację osobistą i rodzinną skazanego, w tym związaną ze względami zdrowotnymi członków rodziny skazanego. Wskazał, że ta sytuacja zmieniła się od daty wydania poprzedniego postanowienia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku. Do wniosku dołączył obszerną dokumentację medyczną odnoszącą się do E. K., R. K. 1, H. K. 1. oraz dokumentację zawodową dotyczącą skazanego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku okazał się niezasadny.
Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia ma charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od zasady wykonalności wyroku z chwilą uprawomocnienia. Utrwalone jest stanowisko, że zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa. Tego rodzaju następstwa mogą zaistnieć wówczas, gdy już wstępna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Wtedy bowiem dochodzi do sytuacji, w której skazany odbywałby karę, chociaż orzeczenie ze względu na swoją wadliwość nie powinno być wykonywane (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2 czerwca 2026 r., IV KK 189/26 i I KK 97/26). Sąd Najwyższy podtrzymuje stanowisko wyrażone w pierwszym postanowieniu dotyczącym wstrzymania wykonania wyroku w tej sprawie, zgodnie z którym dokonywana na potrzeby wniosku analiza kasacji i akt sprawy prowadzi do konkluzji o braku ziszczenia się przesłanek do wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku.
Takie okoliczności, jak sytuacja osobista czy zawodowa skazanego, stan zdrowia jego i członków jego rodziny nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku w trybie art. 532 § 1 k.p.k. Jeżeli treść wskazanego przepisu miałaby być postrzegana jako kolejna instytucja, która służy do wstrzymania wykonania kary w postępowaniu wykonawczym tylko na podstawie przesłanek faktycznych, osobistych czy rodzinnych skazanego oraz określonych okoliczności, które czyniłyby odbycie kary nadmiernie dolegliwym w aktualnej sytuacji skazanego, to zbędne było jej lokowanie w rozdziale o kasacji (tak: J. Matras, w:
Kodeks postepowania karnego. Komentarz
, red. K. Dudka, Warszawa 2020, s. 1193; z orzecznictwa – por. np.: postanowienia Sądu Najwyższego z: dnia 22 kwietnia 2020 r., IV KK 127/20; dnia 8 grudnia 2021 r., IV KK 636/21; dnia 14 stycznia 2022 r., V KK 628/21). Należy podkreślić, że nie są podstawą do wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku takie sytuacje, które dotyczą zwyczajnych, typowych dolegliwości związanych z odbywaniem kary pozbawienia wolności; te bowiem mogą być podstawą odroczenia wykonania kary albo uzyskania przerwy w jej odbywaniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dni: 16 kwietnia 2021 r., V KK 59/21; 8 grudnia 2021 r., IV KK 636/21).
Podsumowując, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, którą skierowano do rozpoznania na rozprawie.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]