IV KK 367/26

IV KK 367/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 29 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Michał Laskowski 
  
na posiedzeniu bez udziału stron ( art. 532 § 3 k.p.k. )  
po rozpoznaniu w dniu 29 września 2026 r.,  
w sprawie M. S.  
skazanej za popełnienie czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i in.  
wniosku obrońcy o wstrzymanie zaskarżonego kasacją  
wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach  
z dnia 30 marca 2026 r., sygn. akt II AKa 573/25  
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach  
z dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt V K 169/24  
  
                       p o s t a n o w i ł:  
              wniosku nie uwzględnić  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach został zaskarżony 
kasacją przez obrońcę M. S.. W kasacji, obok zarzutów bezwzględnej przyczyny 
odwoławczej oraz rażącej obrazy przepisów prawa procesowego obrońca, 
zamieścił także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. 
Wniosek obrońcy na uwzględnienie nie zasługiwał. 
Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 9 k.k.w. postępowanie wykonawcze 
wszczyna się bezzwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia. Wstrzymanie 

IV KK 367/26              
2 
 
 
wykonania orzeczenia przewidziane w art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. 
Do zastosowania tej szczególnej instytucji wymagane jest zaistnienie wyjątkowych 
względów pozwalających na ustalenie, że wykonanie danego wyroku przed 
rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i 
w zasadzie nieodwracalne skutki. Istnienia takich względów w niniejszej sprawie 
obrońca M. S. nie wykazał. Nie uzasadniało zastosowania instytucji wstrzymania 
wykonania orzeczenia wskazanie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, gdyż, nie 
uprzedzając ostatecznego zakończenia postępowania kasacyjnego, nawet jeżeli 
zostanie stwierdzone, że na etapie procedowania Sądu Okręgowego doszło do jej 
wystąpienia, to w żadnej mierze nie przesądzało o tym, że M. S. nie popełniła 
zarzucanych jej dwóch czynów znęcania się fizycznego i psychicznego nad swoimi 
dziećmi (art. 207 § 1 k.k. i art. 207 § 1a k.k.) oraz spowodowania ciężkiego 
uszczerbku na zdrowiu swojego męża (art. 156 § 1 pkt 2 k.k.) i że wymierzona jej 
kara 5 lat pozbawienia wolności nie powinna być wykonywana. Zaproponowane 
przez skarżącego rozwiązanie w postaci zamiany kary izolacyjnej na środki 
zapobiegawcze w postaci dozoru policji oraz zakazu opuszczania kraju 
połączonego z zatrzymaniem paszportu było nie do przyjęcia na obecnym etapie 
postępowania, które nie wymaga zabezpieczenia, gdyż wykonanie pięcioletniej kary 
pozbawienia wolności już rozpoczęto (art. 249 § 4 k.p.k.).   
Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji, Sąd 
Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do 
zastosowania instytucji unormowanej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów 
postanowił jak na wstępie.          
 
[J.J.] 
[r.g.]