IV KK 35/26

IV KK 35/26 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 22 kwietnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Jacek Błaszczyk 
SSN Tomasz Artymiuk 
  
w sprawie K. K. ,  
skazanego z art. 178b k.k.,  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,  
w dniu 22 kwietnia 2026 r.,  
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego,  
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Siemianowicach Śląskich  
z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 95/25,  
  
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej braku orzeczenia o 
środku karnym, o którym mowa w art. 43a § 2 k.k. i w tym zakresie 
sprawę 
przekazuje 
do 
ponownego 
rozpoznania 
Sądowi 
Rejonowemu w Siemianowicach Śląskich.  
 
[J.J.] 
  
Tomasz Artymiuk       
 
Kazimierz Klugiewicz       
Jacek Błaszczyk 
  
UZASADNIENIE 
 

IV KK 35/26              
2 
 
Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich wyrokiem nakazowym z dnia 24 
kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 95/25, po rozpoznaniu sprawy K. K.  orzekł kolejno: 
1. 
uznał oskarżonego za winnego, tego, że w dniu 6 marca 2025 r. w S., pomimo 
wydania przez umundurowanego funkcjonariusza policji, przy użyciu sygnałów 
świetlnych i dźwiękowych służbowego radiowozu oznakowanego, polecenia 
zatrzymania samochodu osobowego marki S., nie zatrzymał niezwłocznie pojazdu i 
kontynuował jazdę, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 178b k.k. i 
za to na mocy art. 178b k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k., skazał go na karę 6 miesięcy 
ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu, nieodpłatnej, kontrolowanej 
pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie; 
2. 
na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny 
w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat; 
3. 
zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, 
obciążając nimi w całości Skarb Państwa (k. 39). 
Wskazany wyrok uprawomocnił się z dniem 14 maja 2025 r., bez 
postępowania odwoławczego. Odpis wyroku nakazowego został doręczony stronom 
postępowania (k. 43-45). 
 
Pismem z dnia 21 stycznia 2026 r. Prokurator Generalny  wniósł kasację od 
powyższego wyroku, na niekorzyść oskarżonego, w części dotyczącej braku 
orzeczenia o obligatoryjnym środku karnym, o którym mowa w art. 43a § 2 k.k., w 
postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz 
Pomocy Postpenitencjarnej. 
Podniósł zarzut  rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku 
naruszenia przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 43a § 2 k.k., 
polegającego na zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego K. K. , pomimo 
uznania go w punkcie 1 części dyspozytywnej wyroku za winnego popełnienia 
występku z art. 178b k.k., środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na 
rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, podczas 

IV KK 35/26              
3 
 
gdy stosownie do treści powołanego przepisu art. 43a § 2 k.k., orzeczenie tego 
środka w wysokości co najmniej 5000 zł było w tym przypadku obligatoryjne. 
Na podstawie tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie 
wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi 
Rejonowemu w Siemianowicach Śląskich do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. 
Kasacja jest oczywiście zasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na 
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
Trafnie bowiem, na gruncie niniejszej sprawy, zauważył Prokurator Generalny, 
że środek karny, przewidziany w art. 39 pkt 7 k.k., w postaci świadczenia pieniężnego 
na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, 
zgodnie z treścią art. 43a § 1 k.k. orzekany jest w przypadku odstąpienia od 
wymierzenia kary, a także w wypadkach wskazanych w ustawie, przy czym wysokość 
tego świadczenia nie może przekroczyć 60000 zł. Zgodnie z treścią art. 43a § 2 k.k., 
po nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2023 r. na mocy art. 7 pkt 1 
lit. a) ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy wykonawczy 
oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2022.1855), w razie skazania sprawcy za 
przestępstwo określone w art. 164 § 1, art. 165 § 1, art. 165a § 1 lub 2, art. 171 § 1, 
2 lub 3, art. 174 § 1, art. 178a § 1, art. 178b, art. 179, art. 180, art. 200a § 1 lub 2, 
art. 200b, art. 202 § 4b lub 4c, art. 244, art. 255a § 1 lub 2, art. 258 § 1, art. 263 § 2 
sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu 
Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 
5000 złotych. Przepis art. 43a § 2 k.k., we wskazanej powyżej wersji, obowiązywał 
zatem zarówno w dacie popełnienia przez oskarżonego występku z art. 178b k.k. (tj. 
w dniu 6 marca 2025 r.), jak i w czasie orzekania przez Sąd Rejonowy w 
Siemianowicach Śląskich (tj. w dniu 24 kwietnia 2025 r.).  
Sąd Rejonowy, skazując za występek określony w art. 178b k.k., czyli 
wymieniony w katalogu zawartym w dyspozycji art. 43a § 2 k.k., był zobligowany do 
orzeczenia świadczenia pieniężnego, wymienionego w art. 37 pkt 7 k.k. na rzecz 
Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 

IV KK 35/26              
4 
 
co najmniej 5000 złotych. Orzeczenie tego świadczenia jest bowiem obligatoryjne, a 
Kodeks karny nie przewiduje od tego obowiązku żadnego wyjątku. Zaniechanie 
wydania takiego rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku stanowiło rażącą obrazę art. 
43a § 2 k.k., która – co oczywiste – miała istotny wpływ na treść wyroku. Konieczne 
stało się zatem jego uchylenie i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi 
Rejonowemu w Siemianowicach Śląskich do ponownego rozpoznania w celu 
wydania orzeczenia, które zawierałoby orzeczenie o świadczeniu pieniężnym na 
rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. 
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.  
 
[J.J.] 
[a.ł] 
  
Tomasz Artymiuk       
 
Kazimierz Klugiewicz       
Jacek Błaszczyk