IV KK 330/25

IV KK 330/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 31 sierpnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Zbigniew Puszkarski 
  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu  
w dniu 31 sierpnia 2026 r.  
wniosków skazanego M.W. oraz jego obrońcy  
o wyłączenie sędziego od udziału w sprawie,  
na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.p.k. oraz art. 6 ust. 1 
Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności  
  
postanowił:  
wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego M.B. od udziału w sprawie 
kasacyjnej o sygn. akt IV KK 330/25.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
W dniu 25 lipca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła wniesiona przez 
obrońcę skazanego M.W. kasacja od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 
dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt II AKa 586/24, utrzymującego w mocy wyrok 
Sądu Okręgowego w Rybniku dnia 19 czerwca 2024 r. o sygn. akt III K 31/23. 
Jedynym zarzutem podniesionym w skardze jest zarzut zaistnienia w sprawie 
uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (nienależyta obsada sądu), 
które według obrońcy wystąpiło z powodu „wydania wyroku przez Sędziego w 
osobie Pana X. Y. powołanego na stanowisko Sędziego w Sądzie Okręgowym w 
Rybniku na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie 
określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o 

IV KK 330/25              
2 
 
 
Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 
3)”. 
 Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV KK 330/25 i zarządzeniem 
Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Karnej przydzielona sędziemu 
I.Z. Zawiadomiony o tym skazany złożył wniosek o wyłączenie tego sędziego od 
udziału w sprawie, motywując to „uzasadnionymi wątpliwościami co do jego 
bezstronności i niezależności”, wynikającymi z „powołania sędziego przez Krajową 
Radę Sądownictwa ukształtowaną w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., której 
niezależność została wielokrotnie zakwestionowana w orzecznictwie krajowym i 
międzynarodowym”. 
 Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2026 r. Sąd Najwyższy wyłączył sędziego I.Z. 
od udziału w przedmiotowej sprawie.  
 Następnie w trybie losowego przydziału przedmiotowa sprawa trafiała do referatów 
innych sędziów Sądu Najwyższego, podobnie jak sędzia I.Z. powołanych przez 
Prezydenta RP do pełnienia tego urzędu na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa 
ukształtowanej w trybie określonym wspomnianą ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r., 
zaś skazany konsekwentnie występował o wyłączenie tych sędziów. W rezultacie 
od udziału w sprawie zostali wyłączeni: 
 - sędzia SN S.S. postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2026 r.,  
 - sędzia SN A.D. postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2026 r.,  
 - sędzia SN A.B. postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2026 r., 
 Po przeprowadzeniu kolejnej procedury losowania sprawa została przypisana do 
referatu sędziego SN M.B. W reakcji na to skazany M.W. pismem datowanym 15 
czerwca 2026 r., zbliżonym treścią do poprzednich pism inicjujących procedurę 
wyłączenia sędziego, wystąpił o wyłączenie od rozpoznania jego sprawy SSN M.B. 
Analogiczny wniosek pismem datowanym 2 lipca 2026 r. złożył też obrońca 
skazanego. Przedmiotowe wnioski zostały przydzielone do rozpoznania sędziemu 
SN R.W., który z inicjatywy skazanego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 
11 sierpnia 2026 r. został wyłączony od udziału w sprawie o rozpoznanie wniosku o 
wyłączenie SSN M.B. od udziału w sprawie prowadzonej w Sądzie Najwyższym 
pod sygn. akt IV KK 330/25. Osoba kolejnego sędziego, który został wyznaczony 

IV KK 330/25              
3 
 
 
do rozpoznania wspomnianego wniosku, nie spotkała się z zastrzeżeniami 
zainteresowanych osób.  
 Przechodząc do meritum trzeba stwierdzić, że wnioski skazanego M. W. oraz jego 
obrońcy o wyłączenie od udziału w przedmiotowej sprawie kasacyjnej sędziego SN 
M.B. zasługują na uwzględnienie z przyczyn wskazanych przez Sąd Najwyższy we 
wcześniej wydanych w niniejszej sprawie orzeczeniach o wyłączeniu sędziów. 
Rozwijając tę myśl należy wskazać, iż uzasadnienie wniosków jest przekonujące. 
Sam skazany argumentował, że: 
 - „sędzia MB. została powołana do Sądu Najwyższego 19 września 2018 r. na 
stanowisko sędziego Izby Dyscyplinarnej Sąd Najwyższego na wniosek Krajowej 
Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r.”, 
 - „po likwidacji Izby Dyscyplinarnej została przeniesiona do Izby Karnej Sądu 
Najwyższego”, 
 - „sama sędzia M.B. była przedmiotem tak zwanego testu niezależności (…), w 
wyniku którego uznano, że nie spełnia ona wymogów niezależności i bezstronności 
wynikających z praw krajowego i europejskiego”, 
 - „niniejsza sprawa kasacyjna opiera się na zarzucie nienależytej obsady sądu I 
instancji, ponieważ orzekł w niej tak zwany neo-sędzia (…) oznacza to, że miałaby 
ocenić zarzut, który dotyczy takiego samego sposobu powołania, jaki dotyczy jej 
samej”.  
 Na te okoliczności zwrócił uwagę również obrońca skazanego. 
 W mającej moc zasady prawnej, zatem wiążącej wszystkie składy Sądu 
Najwyższego, uchwale składu połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej, 
Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 
stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, stwierdzono m.in., że „nienależyta obsada sądu 
w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także wtedy, gdy w składzie bierze 
udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego w trybie określonym 
przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw”. Trafne argumenty, że wspomnianej 
uchwały nie zdezaktualizowało orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 
kwietnia 2020 r., U 2/20, przedstawiono w szeregu orzeczeniach Sądu 
Najwyższego (zob. np. postanowienia: z dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21; z 

IV KK 330/25              
4 
 
 
dnia 12 maja 2022 r., V KO 37/22; z dnia 17 września 2024 r., I KZ 26/24 i in.). 
Należy też nawiązać do judykatów Europejskiego Trybunału Praw Człowieka 
(przywołanych także w poprzednich postanowieniach wydanych w tej sprawie przez 
Sąd Najwyższy), z których wynika, że orzeczenie wydane przez skład sądu, 
zwłaszcza Sądu Najwyższego, z udziałem osoby powołanej na stanowisko 
sędziego w procedurze nominacyjnej prowadzonej przez Krajową Radę 
Sądownictwa ukształtowanej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. będzie 
obciążone wadą traktowaną przez Trybunał jako naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji 
o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Wiadomo, że w 
analogicznej sytuacji szereg osób przeniosło na forum ETPCz swoje sprawy z 
zarzutem naruszenia prawa do rozpoznania sprawy przez bezstronny i niezależny 
sąd ustanowiony ustawą, z pozytywnym dla siebie, jednak niekorzystnym dla 
Państwa Polskiego skutkiem.  
 Należy również przypomnieć, że dostrzegając znaczenie obiektywizmu sądu przy 
rozpoznawaniu sprawy, w pkt 6 uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 
dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, stwierdzono, iż środek odwoławczy zawierający 
zarzuty dotyczące uchybienia w procedurze powołania sędziego, nie może być 
rozpoznany przez sąd, w skład którego wchodzi osoba powołana w takiej samej 
procedurze. Wypada uznać, że odnosi się to również do składu Sądu Najwyższego 
mającego rozpoznać kasację, w której treści, względnie w drodze uzupełniającej 
sygnalizacji, podniesiono zaistnienie uchybienia mającego źródło w procedurze 
powołania sędziego.  
 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że nie można 
zanegować starań skazanego M. W. i jego obrońcy, by sprawę rozpoznał sąd, o 
którym nie można powiedzieć, że był nienależycie obsadzony oraz nieobiektywny – 
i orzekł jak na wstępie.  
[WB] 
[r.g.] 
  
 
 
  

IV KK 330/25              
5