IV KK 330/25

SN
IV KK 330/25
POSTANOWIENIE
Dnia 11 sierpnia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
w sprawie wniosku skazanego
M.W.
o
wyłączenie SSN
R.W.
od udziału
w sprawie
o rozpoznanie wniosku o wyłączenie SSN M.B. od udziału w sprawie prowadzonej w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt
IV KK 330/25 –
kasacji od
wyroku Sądu Apelacyjnego w
Katowicach z dnia 30
stycznia 2025r. w sprawie o sygn. akt II AKa 586/24,
utrzymującego w mocy wyrok Są
du O
kręgowego w
Rybniku z dnia 19 czerwca 2024r. (sygn. akt III K 31/23)
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 11 sierpnia 2026r.
na podstawie art. 41§1 k.p.k. i art. 42§1 k.p.k.
postanowił:
wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego
R.W.
od udziału w sprawie o rozpoznanie wniosku o wyłączenie SSN M.B.
od udziału w sprawie prowadzonej w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt
IV KK 330/25.
UZASADNIENIE
W dniu 19 czerwca 2026r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek skazanego
M.W.
o wyłączenie sędziego
M.B.
od orzekania w sprawie, której
przedmiotem jest rozpoznanie kasacji od wyroku
Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 stycznia 2025r. w sprawie o sygn. akt II AKa 586/24
.
Uzasadniając wniosek odwołano się przede wszystkim do okoliczności związanych z powołaniem wskazanego Sędziego w następstwie rekomendacji udzielonej przez Krajową Radę Sądownictwa w składzie, który został ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017r. (Dz. U. z 2018r., poz. 3), w sytuacji, gdy analogiczny zarzut jest stawiany sędziemu rozpoznającemu sprawę w instancji odwoławczej.
Do rozpoznania tego wniosku wylosowano obecnie SSN
R.W.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Złożony przez obrońcę wniosek o wyłączenie od udziału w rozpoznaniu wniosku sędziego
R.W.
jest zasadny w stopniu oczywistym.
W kasacji podniesiono zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, określonej w art. 439
§1 pkt 2 k.p.k.
, poprzez wydanie orzeczenia przez Sąd I instancji, w którego składzie orzekającym zasiadała osoba powołana na stanowisko sędziego na wniosek tzw.
Krajowej Rady Sądownictwa,
której
skład został ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z  2018r., poz. 3).
W sytuacji, gdy
R.W.
został powołany na stanowisko sędziego
Sądu Najwyższego na wniosek tak samo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa, jest oczywiste, że biorąc udział w rozpoznaniu wniosków incydentalnych złożonych w sprawie wypowiadałaby się na temat własnego statusu jako
sędziego
Sądu Najwyższego. Z tej przyczyny, jeszcze przed wydaniem orzeczenia, strony postępowania mogłyby pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że zarzuty podnoszące
zaistnienie uchybienia określonego w art. 439
§1 pkt 2 k.p.k.
nie zostaną rozpoznane bezstronnie.
Nawiązać należy tu do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22, której teza 6, na gruncie analogicznej sytuacji, daje wyraz zasadzie
nemo iudex in causa sua.
Co zaś istotniejsze, należy również mieć w polu widzenia i to, że zgodnie z pkt 1 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA I-4110-1/20 „
nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3)
”.
Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021r., sygn. akt I KZ 29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41).
Ubolewać jedynie należy, że w składzie Sądu Najwyższego zasiadają sędziowie, którzy demonstracyjnie ignorują ową zasadę
nemo iudex in causa sua
.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]