IV KK 323/26

IV KK 323/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 10 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Tomasz Artymiuk 
  
w sprawie G.M.  
skazanego z art. 56 § 2 k.k.s.,  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu  
w dniu 10 września 2026 r.  
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania  
wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach  
z dnia 13 lutego 2026 r., sygn. akt VI Ka 23/26  
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tychach  
z dnia 5 września 2025 r., sygn. akt II K 1637/21,  
na podstawie art. 532 § 1 a contrario k.p.k.  
  
postanowił:  
                nie uwzględnić wniosku.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Obrońca skazanego G.M. wniósł kasację, w której sformułował zarzuty 
rażącego naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść 
orzeczenia oraz rażącej obrazy przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 44 § 
1 pkt 1, art. 44 § 3 i art. 44 § 5 k.k.s., polegającą na błędnej wykładni pojęcia „końca 
roku, w którym upłynął termin płatności tej należności” oraz przepisów Konstytucji 
RP i przepisu artykułu 6 ust. 3. pkt c Konwencji o ochronie praw człowieka i 
podstawowych wolności. W ramach podniesionych zarzutów wskazał także na 

IV KK 323/26              
2 
 
 
zaistnienie bezwzględnych przyczyn odwoławczych w postaci wystąpienia jednej z 
okoliczności wyłączających postępowanie, to jest przedawnienia karalności oraz 
nienależytej obsady Sądu. 
We wniesionym nadzwyczajnym środku zaskarżenia obrońca zawarł także 
wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 5 
września 2025 r., sygn. akt 1637/21, do czasu rozpoznania niniejszej kasacji. 
Obrońca argumentował w uzasadnieniu swojego postulatu, że zachodzi duże 
prawdopodobieństwo 
wykonania 
kary w pełnym 
zakresie 
jeszcze przed 
merytorycznym rozpoznaniem kasacji, co w przypadku jej uwzględnienia byłoby 
oczywiście niesprawiedliwe dla skazanego G.M. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Wniosek obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.  
Rozwiązanie ujęte w art. 532 § 1 k.p.k., stanowiące odstępstwo od zasady 
natychmiastowej wykonalności prawomocnych wyroków (art. 9 § 3 k.k.w.), ma 
charakter wyjątkowy, a skorzystanie z niego jest możliwe dopiero przy 
jednoczesnym spełnieniu dwóch warunków, to jest wystąpienia znacznego stopnia 
prawdopodobieństwa zasadności zarzutów kasacyjnych oraz wykazania przez 
wnioskodawcę, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać dla 
skazanego wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne skutki.  
Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności sformułowanych w kasacji 
zarzutów, ale oceniając ich rangę i ewentualną zasadność tylko z punktu widzenia 
ustalenia przesłanek wstrzymania wykonania orzeczenia, należy stwierdzić, 
że prawdopodobieństwo uwzględnienia tej kasacji w zaskarżonym zakresie nie jest 
na tyle wysokie, by stanowiło wystarczającą podstawę do skorzystania z instytucji 
wstrzymania wykonania wyroku. Zauważenie powyższe dotyczy jedynych 
dopuszczalnych w tej sprawie zarzutów tj. uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. 
W tym stanie rzeczy na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do 
skorzystania przez Sąd Najwyższy z uprawnienia przewidzianego w art. 532 § 1 
k.p.k. 

IV KK 323/26              
3 
 
 
Sąd Najwyższy nie stwierdził także, w świetle podniesionych wyżej wskazań, 
wystąpienia w realiach badanej sprawy szczególnych, wyjątkowych okoliczności 
prowadzących do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonego wyroku mogłoby 
spowodować dla skazanego nieodwracalne, niekorzystne skutki, tym bardziej, że 
orzeczona została kara wolnościowa grzywny w relatywnie niskim wymiarze.  
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.  
[WB] 
[r.g.]