IV KK 270/25

SN
IV KK 270/25
POSTANOWIENIE
Dnia 13 sierpnia 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
w sprawie
D.F.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 sierpnia 2025 r.
wniosku obrońcy skazanego
o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
postanowił:
nie uwzględnić wniosku
.
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy D.F. od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 5 listopada 2024 r., sygn. akt V Ka 356/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Sosnowcu z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt III K 611/23 skazujący tego oskarżonego, za popełnienie 19 przestępstw kwalifikowanych z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 279 § 1 k.k. i innych, za które zostały mu wymierzone kary jednostkowe oraz orzeczono karę łączną 8 lat pozbawienia wolności
W kasacji podniesiono zarzuty naruszenia art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia wobec tego skazanego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek obrońcy D.F. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 9 § 1 k.k.w. wykonanie prawomocnych orzeczeń następuje bezzwłoczne, natomiast zastosowanie instytucji z art. 532 § 1 k.p.k., powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które jednoznacznie wskazują, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego poważne i nieodwracalne skutki.
Skarżący wprawdzie podniósł w kasacji zarzuty obrazy art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą, poprzez nienależytą obsadę sądu odwoławczego, wskutek zasiadania w jego składzie sędziego powołanego w procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r., jednakże ta okoliczność nie może przesądzać o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania kary.  Zauważyć należy, że nawet w sytuacji uwzględnienia kasacji i uchylenia zaskarżonego orzeczenia, Sąd Najwyższy zgodnie z art. 538 § 2 k.p.k. winien rozważyć zastosowanie wobec oskarżonego, któremu wymierzono karę łączną 8 lat pozbawienia wolności, środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania.  Nadto, jak wynika z informacji znajdujących się w aktach sprawy, ta kara łączna została wprowadzona do wykonania dopiero 21 lipca 2025 r., a jej koniec przypada na 20 stycznia 2032 r.
Nie przesądzając, zatem ostatecznego rozstrzygnięcia, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, iż nie zachodzą w przedmiotowej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów orzekł jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
‎