IV KK 267/26

IV KK 267/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 9 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Michał Laskowski 
  
na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k. )  
po rozpoznaniu w dniu 9 września 2026 r.,  
w sprawie D.M.  
skazanego za popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. i in.  
wniosku obrońcy o wstrzymanie zaskarżonego kasacją  
wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku  
z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. akt II AKa 59/23  
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach  
z dnia 12 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 21/22  
  
p o s t a n o w i ł:  
                          wniosku nie uwzględnić  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku został zaskarżony 
kasacją przez obrońcę D.M. W kasacji, obok zarzutów rażącej obrazy przepisów 
prawa procesowego obrońca, zamieścił także wniosek o wstrzymanie wykonania 
zaskarżonego orzeczenia, uzasadniając go charakterem zarzutów kasacyjnych 
oraz sytuacją rodzinną skazanego.   
Wniosek obrońcy na uwzględnienie nie zasługiwał.  

IV KK 267/26              
2 
 
 
Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 9 k.k.w. postępowanie wykonawcze 
wszczyna się bezzwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia. Wstrzymanie 
wykonania orzeczenia przewidziane w art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. 
Do zastosowania tej szczególnej instytucji wymagane jest zaistnienie wyjątkowych 
względów pozwalających na ustalenie, że wykonanie danego wyroku przed 
rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i 
w zasadzie nieodwracalne skutki. Istnienia takich względów w niniejszej sprawie 
obrońca D.M. nie wykazał. W sposób lakoniczny uzasadnił wniosek o wstrzymanie 
wykonania przedmiotowego orzeczenia, wskazując jedynie na brak przekonującej i 
nie budzącej wątpliwości podstawy dowodowej uznania skazanego winnym 
popełnienia zarzucanego mu czynu. Takie zdawkowe uzasadnienie nie może w 
żadnym razie przesądzić o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego 
wykonania prawomocnego wyroku. Przesłanki natury rodzinnej, skonkretyzowane 
we wniosku jako ,,destabilizacja życia rodzinnego i czas nie do odzyskania”, nie 
pozostają w wymaganym związku z istotą unormowania zawartego w art. 532 k.p.k. 
Te okoliczności mogą - co najwyżej - uzasadniać przekonanie o tym, że zdołałyby 
stanowić (i to też ewentualną) podstawę odroczenia bądź przerwy w wykonywaniu 
kary, na podstawie art. 150 i 153 k.k.w. 
Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji, 
Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy 
do zastosowania instytucji unormowanej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów 
postanowił jak na wstępie. 
[WB] 
[r.g.]