IV KK 195/21

Sąd Najwyższy w składzie sędziego Wiesława Kozielewicza rozpoznał na posiedzeniu w dniu 13 maja 2021 r. kasacje wniesione przez obrońców skazanych R. G. (poprzednio K.) i M. K. od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 7 lipca 2020 r., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 8 lipca 2019 r. skazujący ich m.in. z art. 286 § 1 k.k. i art. 190a § 2 k.k. Obrońca R. G. zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego (art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.) przez brak odniesienia się przez sąd odwoławczy do zarzutu dotyczącego skazania za czyn z art. 209 § 1a k.k. Obrońca M. K. podniósł zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez akceptację błędnej oceny zeznań świadka A. U. Sąd Najwyższy oddalił obie kasacje jako oczywiście bezzasadne. Wskazał, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a jej podstawą mogą być jedynie ściśle określone uchybienia prawa, które mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, z wyłączeniem ponownej oceny dowodów i ustaleń faktycznych. W odniesieniu do kasacji obrońcy R. G. stwierdzono, że sąd odwoławczy odniósł się do zarzutu dotyczącego art. 209 § 1a k.k., a jego argumentacja była wystarczająca. W przypadku kasacji obrońcy M. K. podkreślono, że zarzuty kwestionowały de facto orzeczenie sądu pierwszej instancji, a nie sądu odwoławczego, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Najwyższy zaznaczył, że sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego, a jedynie kontrolował ocenę dowodów przez sąd pierwszej instancji, co uczynił prawidłowo. Obie kasacje zostały oddalone, a skazani obciążeni kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający