IV KK 189/20

SN
Sygn. akt IV KK 189/20
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 czerwca 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Paweł Wiliński
‎
SSN Włodzimierz Wróbel
Protokolant Małgorzata Gierczak
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 16 czerwca 2020 r.,
w sprawie
M. K. ,
skazanego z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego,
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w R.,
z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn.. akt II K (…)
uchyla wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w R.  w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazuje sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
M. K.  został oskarżony o to, że „w dniu 16 marca 2019 r. w R.  woj. (…) przy ul. H.  na terenie Stadionu Miejskiego w R.  w czasie trwania masowej imprezy sportowej tj. meczu piłki nożnej pomiędzy drużynami R. i W. wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuścił,
tj. o popełnienie przestępstwa z art. 60 ust. 1 ustawy
z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych.
Sąd Rejonowy w R.  wyrokiem nakazowym z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (…), uznał M. K.  za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z
art. 60 ust. 1 ustawy
z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych i za ten czyn wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 180 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.  orzekając także o kosztach sądowych.
Żadna ze stron postępowania nie wniosła sprzeciwu
i wyrok nakazowy uprawomocnił się 10 lipca 2019 r.
Kasację od wyroku nakazowego, na niekorzyść M. K., wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżając go w części dotyczącej braku rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego o charakterze obligatoryjnym, zarzucił:
„
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 41b § 1 k.k. w zw. z art. 66 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2139, ze zm.), polegające na nie orzeczeniu wobec M. K.  obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezę masową, pomimo skazania go za popełnienie przestępstwa z art. 60 ust. 1 powołanej wyżej ustawy”.
Prokurator Generalny wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie wyroku nakazowego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R. .
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja Prokuratora Generalnego
okazała się zasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Słusznie podniósł skarżący, że przedmiotowe orzeczenie zapadło z rażącą obrazą przepisów prawa karnego materialnego wskazanych w kasacji. Zgodnie z art. 41b § 1 k.k.
sąd może orzec zakaz wstępu na imprezę masową, jeżeli przestępstwo zostało popełnione w związku z taką imprezą lub w razie skazania za występek o charakterze chuligańskim, a udział sprawcy w imprezach masowych zagraża dobrom chronionym prawem, natomiast Sąd orzeka zakaz wstępu na imprezę masową w wypadkach wskazanych w ustawie. To ostatnie sformułowanie odnosi się m. in. do regulacji zawartej w art. 66 ustawy z 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2019, poz. 2171).  Zgodnie z tym przepisem sąd orzeka zakaz wstępu na imprezę masową wobec sprawców przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu oraz przestępstw, o których mowa w art. 222-224 Kodeksu karnego, popełnionych w związku z masową imprezą sportową, w tym meczem piłki nożnej, lub o których mowa w art. 59-61 tej ustawy z 20 marca 2009 r.
Skoro zatem M. K.  przedmiotowym wyrokiem nakazowym został skazany za czyn wyczerpujący znamiona
art. 60 ust. 1 ustawy
z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, Sąd Rejonowy miał obowiązek orzeczenia wobec tego oskarżonego środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezę masową.  Brak takiego
obligatoryjnego rozstrzygnięcia powoduje, że kasacja jest oczywiście zasadna.
Mając na uwadze powyższe orzeczono, jak w sentencji wyroku.