IV KK 188/26

SN
IV KK 188/26
POSTANOWIENIE
Dnia 26 maja 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Pietruszyński
w sprawie
K.S.
skazanego z art. 190a § 1 k.k.
po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 26 maja 2026 r.
kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku
z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. VIII Ka 329/25
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 5 marca 2025 r., sygn. XIII K 1514/24
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
1. pozostawić bez rozpoznania przyjęta kasację jako niedopuszczalną z mocy ustawy.
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 5 marca 2025 r., sygn. XIII K 1514/24 K.S. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 190a § 1 k.k. na karę  roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 2 lat, oddając go w okresie próby pod dozór kuratora sądowego oraz orzekając stosowny środek karny z art. 41a § 1 k.k.
Sądu Okręgowy w Białymstoku, po rozpoznaniu apelacji oskarżonego,  wyrokiem z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. VIII Ka 329/25 utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego.
Kasacja została przyjęta do rozpoznania.
W kasacji obrońca  zarzuciła naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu uzupełniających wyjaśnień skazanego złożonych na rozprawie odwoławczej oraz  niedopuszczeniu wniosków dowodowych, które miały znaczenie dla rzetelnego rozpoznania sprawy i wniosła o uchylenie zaskarżonego  wyroku i przekazanie sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.
Kasacja została  przyjęta do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.
Z kolei w § 2 i 3  art. 523 k.p.k. uregulowano ograniczenia kasacji dla stron.
W przedmiotowym układzie procesowym  istotne znaczenie ma treść § 2                                art. 523 k.p.k., który stanowi, że kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Ograniczenie to nie działa, gdy strona uprawniona do kasacji zarzuci w kasacji istnienie uchybienia z art. 439 k.p.k., przy  czym  nastąpi to w sposób rzeczywisty ( a nie formalny).
Uwzględniając wskazane ograniczenia wniesienia kasacji na korzyść skazanego  w kontekście zakresu skazania skazanego i charakteru wymierzonej kary, podnieść należało, że kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy.
Taką przyjętą kasację, na podstawie przepisów wskazanych w części dyspozytywnej orzeczenia,  należało pozostawić bez rozpoznania.
Wobec pozostawienia kasacji bez rozpoznania, koszty sądowe postępowania kasacyjnego ponosi na zasadach ogólnych ten, kto wniósł środek odwoławczy.
Z tych względów postanowiono jak na wstępie.
[WB]
[a.ł]
‎