IV KK 145/26

IV KK 145/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 30 kwietnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Włodzimierz Wróbel 
  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 kwietnia 2026 r.,  
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.  
sprawy K. S.  
wobec którego umorzono postępowanie o czyn z art. 77 § 2 k.k.s.  
z powodu kasacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego  
od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu  
z dnia 13 stycznia 2026 r., sygn. akt V Ka 869/25,  
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Sosnowcu  
z dnia 18 sierpnia 2025 r., sygn. akt IX K 250/24,  
  
p o s t a n a w i a:  
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;  
2) obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania kasacyjnego.  
 
[J.J.] 
  
 
 
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Rejonowy w Sosnowcu wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2025 r., sygn. akt IX 
K 250/24, uznał oskarżonego K. S. za winnego tego, że w okresie od 20 lipca 2022 
r. do 20 stycznia 2023 r. w S.1., pełniąc funkcję prokurenta samoistnego spółki N., 
zajmując 
się 
na 
podstawie 
przepisu 
prawa 
oraz 
faktycznie 
sprawami 

IV KK 145/26              
2 
 
 
gospodarczymi, a w szczególności sprawami finansowymi tej osoby prawnej, nie 
wpłacał w terminie na konto Urzędu Skarbowego w S. zaliczek na podatek 
dochodowy od osób fizycznych pobranych w miesiącach od czerwca do grudnia 
2022 r. w łącznej wysokości 352.305,75 zł, co zakwalifikowano jako przestępstwo 
skarbowe z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Za 
czyn ten Sąd pierwszej instancji na mocy art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 i 3 
k.k.s. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy 
ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 160 zł, określając jednocześnie na 
podstawie art. 24 § 1 k.k.s. odpowiedzialność posiłkową spółki N.. w upadłości oraz 
zobowiązując ten podmiot do zwrotu uzyskanej korzyści majątkowej. 
Wyrok powyższy został zaskarżony w całości na korzyść oskarżonego przez 
jego obrońcę. Po rozpoznaniu wniesionej apelacji, Sąd Okręgowy w Sosnowcu 
wyrokiem z dnia 13 stycznia 2026 r., sygn. akt V Ka 869/25, zmienił zaskarżone 
orzeczenie Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 
k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 1 § 2 k.k.s. umorzył postępowanie 
karne skarbowe wobec K. S., uznając, iż stopień społecznej szkodliwości 
zarzucanego mu czynu był znikomy. 
Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kasację na niekorzyść 
skazanego wniósł oskarżyciel publiczny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w K.. 
Skarżący zaskarżył wyrok w całości, zarzucając: rażącą obrazę przepisów 
postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w 
związku z art. 414 § 1 k.p.k., polegającą na uchyleniu wyroku sądu I instancji i 
umorzeniu postępowania karnego wobec oskarżonego K. S. (S.1.) o zarzucony mu 
czyn popełniony w dniach od 20 lipca 2022 roku do 20 stycznia 2023 roku w S., 
pełniąc funkcję prokurenta w N. S. A. w upadłości z siedzibą w S. przy ul. […], 
zajmując się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi ww. spółki, 
polegający na niewpłacaniu w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po 
miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek Urzędu Skarbowego, zaliczek na 
podatek dochodowy od osób fizycznych pobranych za czerwiec, lipiec, sierpień, 
wrzesień, październik, listopad, grudzień 2022 roku w łącznej wysokości 
352.305,75 zł, co stanowi naruszenie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku 
o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. o przestępstwo skarbowe z art. 77 § 

IV KK 145/26              
3 
 
 
2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. , a tym samym poprzez błędne uznanie przez Sąd 
Okręgowy, że społeczna szkodliwość czynu zarzucana oskarżonemu jest znikoma.” 
Oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Sosnowcu 
w postępowaniu odwoławczym. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. 
Analiza 
treści 
wywiedzionego 
środka 
zaskarżenia 
prowadzi 
do 
jednoznacznego wniosku, że mimo nominalnego postawienia zarzutu rażącego 
naruszenia przepisów prawa procesowego, oskarżyciel publiczny w istocie 
kwestionuje ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu. Nie zgadzając się z 
uznaniem owego stopnia za znikomy, co otworzyło drogę do podjęcia decyzji o 
umorzeniu postępowania karnego skarbowego, skarżący dąży w rzeczywistości do 
uczynienia z Sądu Najwyższego trzeciej merytorycznej instancji odwoławczej. W 
uzasadnieniu skargi oskarżyciel przedstawia wyłącznie własną ocenę okoliczności 
sprawy i subiektywny pogląd na stopień społecznej szkodliwości czynu, co 
pozostaje w sprzeczności z funkcją postępowania kasacyjnego, nakierowanego na 
kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego w perspektywie 
rażącego naruszenia przepisów procedury lub prawa materialnego, które ten sąd 
stosował w sprawie, a nie na ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. 
Skarżący bowiem wadliwości zaskarżonego postanowienia upatruje w uznaniu 
przez Sąd drugiej instancji, że czyn oskarżonego charakteryzował się znikomym 
stopniem społecznej szkodliwości, przeciwstawiając temu stanowisku argumenty 
dotyczące wysokości uszczuplonej należności publicznoprawnej, czasu trwania 
zaniechania oraz postaci zamiaru bezpośredniego. 
Zarzut postawiony w petitum kasacji jest wadliwy zatem dwojako. Z jednej 
strony oskarżyciel publiczny zarzuca naruszenie przepisów o charakterze 
procesowym, podczas gdy przepisy te nie były podstawą merytoryczną decyzji 
sądu odwoławczego o znikomości społecznej szkodliwości czynu. Z drugiej strony, 
forsując 
własną 
ocenę 
prawnokarną, 
oskarżyciel 
próbuje 
w 
sposób 
niedopuszczalny kwestionować de facto ustalenia faktyczne i ich ocenę 
przeprowadzoną przez Sąd drugiej instancji. 

IV KK 145/26              
4 
 
 
Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd odwoławczy umarzając postępowanie 
wskazał, że stopień społecznej szkodliwości zarzucanego oskarżonemu czynu 
należało ocenić jako znikomy. W ocenie Sądu drugiej instancji, Sąd meriti pominął 
kluczowe uwarunkowania faktyczne i ekonomiczne, w jakich funkcjonował podmiot. 
Od maja 2022 r. rachunki bankowe spółki podlegały cyklicznym zajęciom w toku 
egzekucji komorniczej, co w sposób istotny ograniczało możliwość swobodnego 
dysponowania środkami finansowymi. Podejmowane przez oskarżonego działania 
polegające na występowaniu do organu egzekucyjnego o zezwolenie na wypłatę 
środków na wynagrodzenia, jak również fakt, że pracownicy otrzymywali należności 
w wartościach netto, co zdaniem Sądu jednoznacznie determinowało ocenę 
motywacji oskarżonego. Ten podjął się zarządzania sprawami spółki w sytuacji 
przymusowej, wywołanej zawieszeniem prezesa zarządu, celem umożliwienia 
podmiotowi dalszego funkcjonowania i ochrony miejsc pracy, za której kondycję 
finansową nie ponosił osobistej odpowiedzialności.  
Argumenty podniesione przez oskarżyciela publicznego nie mogły zatem 
skutecznie zakwestionować prawidłowości rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego, a 
zwłaszcza przekonać o rażącym naruszeniu przepisów procedury na tym etapie.  
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.  
 
[J.J.] 
[r.g.]