IV Ka 633/25

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2026 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny - Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Hanna Bartkowiak Protokolant: sekr. sąd. Angelika Kubiaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań – Grunwald w Poznaniu Edyty Stelmaszak-Gałuszki po rozpoznaniu w dniach 24 września 2025 r. i 27 stycznia 2026 r. sprawy J. S. oskarżonego z art. 193 kk , art. 190 § 1 kk i art. 157 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt III K 570/24 1. 
        Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok. 2. 
        Zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych O. D. oraz H. N. kwoty po 1.008 zł, łącznie 2.016 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze. 3. 
        Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w kwocie 60 zł i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 180 zł. Hanna Bartkowiak UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 633/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt III K 570/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Obraza przepisów postępowania, tj. art. 204 § 3 kpk w zw. z art. 196 § 1 kpk poprzez uznanie, iż dowód z przesłuchania O. D. z dnia 27 stycznia 2024 r. może być uznany za dowód w sprawie i nadto stanowił podstawę ustalenia przez sąd stanu faktycznego, podczas gdy wprost naruszając dyspozycję w/w przepisów tłumaczem pokrzywdzonej był H. N. będący jednocześnie świadkiem w sprawie, a nadto nie będący tłumaczem przysięgłym, co powoduje, że zeznania te nie mogą być uznane za dowód w sprawie, co z kolei wpływa na treść orzeczenia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Rację ma obrońca wskazując, że zgodnie z art. 204 § 3 kpk do tłumaczy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące biegłych. Natomiast przepis art. 196 § 2 kpk (dotyczący biegłych) stanowi, że nie mogą być biegłymi osoby wymienione w art. 178, 182 i 185 kpk oraz osoby, do których odnoszą się odpowiednie przyczyny wyłączenia wymienione w art. 40 § 1 pkt 1-3 i 5 kpk , osoby powołane w sprawie w charakterze świadków, a także osoby, które były świadkiem czynu. Z powyżej przytoczonych przepisów wynika, że osoby powołane w charakterze świadków oraz osoby będące świadkami czynu nie mogą być tłumaczami w takiej sprawie. Analiza protokołu przesłuchania O. D. w charakterze świadka w Komendzie Policji P. w P. w dniu 27 stycznia 2024 r. o godz. 02:40 prowadzi do wniosku, że prowadzący tą czynność funkcjonariusz Policji przybrał do tej czynności na tłumacza H. N. – partnera O. D. , która jest Rosjanką, nie władającą dobrze językiem polskim. Wobec tego, że H. N. zarówno był świadkiem czynów stanowiących przedmiot niniejszej sprawy, jak i został powołany w tej sprawie na świadka to nie mógł on pełnić roli tłumacza w trakcie przesłuchania pokrzywdzonej O. D. . Wymienione przesłuchanie zatem było obarczone wadą proceduralną, czego nie dostrzegł Sąd Rejonowy. Z tego powodu, treść zeznań złożonych przez O. D. w trakcie przesłuchania mającego miejsce w dniu 27 stycznia 2024 r. o godz. 02:40, nie mogła stanowić podstawy ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Błędem było więc włączenie tych zeznań do materiału dowodowego oraz oparcie ustaleń faktycznych przez Sąd Rejonowy również na protokole przesłuchania O. D. z dnia 27 stycznia 2024 r., godz. 02:40. Przypomnieć jednocześnie trzeba, że zgodnie z art. 438 pkt 2 kpk orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia. W świetle przytoczonego przepisu konieczne było ocenienie przez organ odwoławczy, czy powstałe uchybienie proceduralne miało wpływ na prawidłowość wydanego wyroku. Sąd Okręgowy nie stwierdził jednak wpływu omówionego wyżej uchybienia proceduralnego na treść wydanego przez Sąd Rejonowy orzeczenia. Istotnym jest, że O. D. w dniu 27 stycznia 2024 r. została przesłuchana ponownie, po upływie zaledwie kilku godzin (o godz. 10:10) i tym razem w jej przesłuchaniu uczestniczyła osoba, która zgodnie z przepisami proceduralnymi mogła pełnić rolę tłumacza (tłumacz przysięgły języka rosyjskiego – H. N. ). Kluczowe jest, że w trakcie tego drugiego przesłuchania O. D. przedstawiła tożsamy przebieg inkryminowanych zdarzeń, jak ten wynikający z protokołu jej przesłuchania mającego miejsce o godz. 02:40. Wobec tego konieczność wykluczenia protokołu przesłuchania O. D. mającego miejsce w dniu 27 stycznia 2024 r. o godz. 02:40 z materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych nie miała żadnego wpływu na prawidłowość ustalonego przez organ meriti stanu faktycznego. Okoliczności przebiegu inkryminowanych czynów zarzucanych w akcie oskarżenia J. S. wynikały bowiem z protokołu przesłuchania w charakterze świadka O. D. mającego miejsce w dniu 27 stycznia 2024 r. godz. 10:10. Konkludując powyższe, skarżący miał rację, że Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 204 § 3 kpk w zw. z art. 196 § 1 kpk . Niemniej jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na prawidłowość wydanego orzeczenia. Wobec powyższego stwierdzone w postępowaniu odwoławczym uchybienie nie powodowało konieczności dokonania ingerencji w treść zaskarżonego wyroku. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Kontrola odwoławcza potwierdziła co prawda, że Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisów postępowania, tj. art. 204 § 3 kpk w zw. z art. 196 § 1 kpk , jednak uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość wydanego orzeczenia. Nie było więc powodów dokonywania ingerencji w zaskarżony wyroku albowiem zgodnie z art. 438 pkt 2 kpk orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie tylko w razie stwierdzenia takiej obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. Lp. Zarzut 3.2. Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i arbitralne wkroczenie w sferę dowolności tychże ocen, bez dokonania zupełnej i wzajemnej jego analizy, a także dokonanie jednostronnej oceny materiału dowodowego, przejawiające się w szczególności w ocenie dowodów z zeznań świadków stojącej w sprzeczności z ostatecznymi wnioskami Sądu w zakresie odpowiedzialności oskarżonego, poprzez: a) uznaniu zeznań H. N. za wiarygodne w całości, podczas gdy: - zeznania te są niewiarygodne w szczególności, że bezpośrednio po zdarzeniu zeznania pokrzywdzonego były szczątkowe i lakoniczne, a na rozprawie po ponad roku od zdarzenia, wbrew zasadom logicznego rozumowania, pokrzywdzony w sposób bardzo szczegółowy przedstawił przebieg zdarzenia, - zeznania te są sprzeczne z dowodami z dokumentów w zakresie w jakim H. N. zeznał na rozprawie, że nie brał udziału w przesłuchaniu O. D. , podczas gdy jak wynika z protokołu k. 8 z uwagi na brak znajomości języka polskiego, H. N. pełnił rolę tłumacza pokrzywdzonej, - zeznania te są niewiarygodne w zakresie w jakim H. N. opisywał rzekomy przebieg początkowej fazy zdarzenia, podczas gdy mając na uwadze jego położenie w chwili zdarzenia oraz dołączony do akt rzut mieszkania pokrzywdzonej, nie sposób uznać by mógł dostrzec opisywany przez siebie przebieg zdarzenia, - zeznania te są nadto sprzeczne z przebiegiem zdarzenia opisywanym przez O. D. ; b) uznaniu zeznań O. D. za wiarygodne w całości, podczas gdy: - zeznania te są wewnętrznie sprzeczne, a nadto sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym – w tym z zeznaniami H. N. ; c) uznaniu wyjaśnień oskarżonego w części za niewiarygodne, jedynie ze względu na fakt, iż prezentuje odmienną od pokrzywdzonych wersję wydarzeń, podczas gdy sąd winien dokonać oceny wiarygodności wyjaśnień w kontekście całokształtu okoliczności sprawy i w konfrontacji z wszystkimi dowodami w sprawie; d) błędnej ocenie zeznań H. N. co do okoliczności wzbudzenia w nim poczucia, że rzekome groźby ze strony J. S. wzbudziły w nim obawy spełnienia, podczas gdy mając na uwadze zeznania samego pokrzywdzonego co do fizycznego obezwładnienia oskarżonego, zakres obrażeń, które pokrzywdzony zadał oskarżonemu, a także zeznania O. D. wskazują, że rzekome groźby nie mogły wzbudzić w pokrzywdzonym uzasadnionej obawy, że zostaną spełnione. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Kontrola instancyjna prawidłowości wydanego w niniejszej sprawie orzeczenia nie potwierdziła by Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisu art. 7 kpk . Przeprowadzona ocena dowodów była prawidłowa i została w pełni zaaprobowana przez organ odwoławczy. Dokonując tej czynności Sąd I instancji miał na względzie dyrektywy z art. 7 kpk , tj. zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania. Organ I instancji poddał ocenie wszystkie dowody zgromadzone w tej sprawie. Sąd Rejonowy przypisał przymiot wiarygodności jedynie tym dowodom (bądź ich częściom), które zasługiwały na to w świetle dyrektyw z art. 7 kpk i znajdowały potwierdzenie w pozostałych dowodach zgromadzonych w tej sprawie. Obrońca oskarżonego podważając prawidłowość dokonanej przez organ I instancji oceny dowodów nie przedstawił argumentów, które zasługiwałyby na uwzględnienie ich przez organ odwoławczy. Skarżący przedstawił subiektywną ocenę dowodów opartą na apriorycznym założeniu o całkowitej wiarygodności relacji oskarżonego na temat przebiegu inkryminowanych zdarzeń. Tymczasem relacja pokrzywdzonych – H. N. oraz O. D. – przedstawiona w trakcie przesłuchań mogących stanowić dowody w sprawie (poza pierwszym jej przesłuchaniem o czym była mowa powyżej w rubryce 3.1.) była wewnętrznie spójna, logiczna i rzeczowa. Ponadto zeznania wymienionych świadków korelowały ze sobą, a także ze stwierdzonymi na ich ciele obrażeniami oraz opinią biegłego Jędrzeja Oberca odnośnie ich charakteru i możliwego mechanizmu ich powstania. Prawdą jest, że zeznania pokrzywdzonych złożone w toku postępowania przygotowawczego nie były rozbudowane, jednakże należy dostrzec, iż zawierały wyczerpujący (choć zwięzły) opis zachowań oskarżonego J. S. wobec pokrzywdzonych jakich dopuścił się w miejscu zamieszkania O. D. . Nie można zignorować tego, że funkcjonariusz Policji prowadzący przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym nie zadawał dodatkowych pytań i skupił się na zaprotokołowaniu najważniejszych elementów inkryminowanych zdarzeń. Natomiast przesłuchanie pokrzywdzonych na rozprawie było bardziej obszerne, a świadkom zadawane były dodatkowe pytania. Naturalnym w takim przypadku jest, że zeznania złożone na rozprawie były bardziej rozbudowane i zawierały więcej szczegółów przebiegu sytuacji do jakiej doszło w nocy 27 stycznia 2024 r. w mieszkaniu O. D. . Nie można jednak interpretować powyższego na niekorzyść wiarygodności pokrzywdzonych, jak to błędnie czynił obrońca oskarżonego. Doprecyzowanie szczegółów zdarzenia w trakcie przesłuchania bezpośrednio przed sądem nie jest sytuacją nadzwyczajną, zaskakującą czy nową. Zasady doświadczenia życiowego i zawodowego pokazują bowiem, że przesłuchania świadków prowadzone przez organy ścigania w postępowaniu przygotowawczym nie są bardzo szczegółowe, a wręcz ograniczone do minimum z uwagi na obciążenie funkcjonariuszy Policji obowiązkami służbowymi. Ponadto, warto wspomnieć, iż zgodnie z art. 297 § 1 kpk zadaniem organów prowadzących postępowanie przygotowawcze jest m.in. zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu. Nadmienić w tym miejscu należy, że od dnia 27 stycznia 2024 r. do dnia przesłuchania pokrzywdzonych na rozprawie minęło około 1 roku. Nie jest to tak długi okres czasu by świadkowie nie byli w stanie odtworzyć i przedstawić na rozprawie szczegółów zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania, zwłaszcza że ta sytuacja była dla ww. pokrzywdzonych zaskakująca, miała dynamiczny przebieg, gdzie na skutek zachowania oskarżonego doznali też obrażeń ciała. Takie niecodzienne zdarzenia zapamiętuje się dokładniej i pozostają one w pamięci na długo. Poza tym O. D. i H. N. byli trzeźwi, zatem mieli pełną możliwość zapamiętania całego zajścia. Skarżący błędnie zatem twierdził, że niemożliwym było aby świadkowie po upływie roku czasu byli w stanie odtworzyć szczegóły zdarzenia z dnia 27 stycznia 2024 r. i dokładny opis inkryminowanej sytuacji na rozprawie miałby świadczyć o niewiarygodności zeznań O. D. i H. N. . Pokrzywdzeni składając zeznania wyraźnie wskazywali okoliczności, których nie pamiętali, co pozytywnie świadczy o ich wiarygodności. W relacji świadków można stwierdzić pewne drobne różnice, czy sprzeczności, jednakże jest to naturalne w przypadku kiedy każdy z nich zachowania J. S. obserwował z innej perspektywy, a zdarzenie miało charakter nieprzewidywalny i dynamiczny. Ważne jest jednak, że te różnice nie dotyczyły kluczowych elementów zdarzenia, natomiast zasadniczo pokrzywdzeni w tożsamy sposób i chronologicznie opisywali zachowanie oskarżonego wobec nich. Najistotniejsze jest to, że relacja świadków była wewnętrznie spójna i znajdowała potwierdzenie w pozostałych dowodach zgromadzonych w tej sprawie. Natomiast wyjaśnienia oskarżonego nie pokrywały się z żadnym innym dowodem, a nadto były one niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy. Podsądny nie był w stanie logicznie wyjaśnić dlaczego udał się w nocy do mieszkania O. D. , kiedy z jej zachowania jasno wynikało, że ich związek został zakończony. J. S. raz wskazywał, że udał się do miejsca zamieszkania byłej partnerki z troski o jej mieszkanie (utrzymując, że O. D. przebywała wtedy w K. ), a potem powoływał się na zwykłą ciekawość. Bez względu jakie powody zaważyły na decyzji o odwiedzeniu w godzinach nocnych mieszkania pokrzywdzonej, to gdy zorientował się, że w mieszkaniu przebywa nowy partner O. D. winien opuścić to miejsce i wrócić do swojego domu. Tymczasem oskarżony wszedł do środka nieproszony, nie reagował na wyraźne prośby pokrzywdzonej o opuszczenie jej miejsca zamieszkania i zaczął się agresywnie zachowywać zarówno wobec O. D. , jak i H. N. , dopuszczając się wobec nich czynów o charakterze przestępczym. Żaden dowód nie potwierdza relacji J. S. , że został on zaatakowany przez H. N. . Ponadto zasady doświadczenia życiowego również temu przeczą, gdyż H. N. będący gościem u O. D. nie miał żadnych powodów by zaatakować J. S. jako pierwszy, był zaskoczony agresywnym podejściem oskarżonego, wypchnięty za drzwi na korytarz bez butów. Pokrzywdzony dopiero kiedy ponownie wszedł do mieszkania i zobaczył, że O. D. została zaatakowana przez oskarżonego zdecydował się na użycie siły wobec podsądnego by go obezwładnić. Przebieg zdarzenia przedstawiony przez pokrzywdzonych jest więc spójny, logiczny i zgodny z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Nie sposób tego samego powiedzieć o wersji zdarzeń prezentowanej w toku postępowania przez J. S. , którą Sąd Rejonowy trafnie ocenił jako nieudolną linię obrony. Wracając jeszcze do wiarygodności zeznań H. N. to rzeczywiście w trakcie przesłuchania mającego miejsce na rozprawie świadek zaprzeczał aby pełnił rolę tłumacza w trakcie przesłuchania O. D. prowadzonego przez funkcjonariusza Policji. Oświadczenie to jest sprzeczne z treścią protokołu przesłuchania O. D. w dniu 27 stycznia 2024 r. o godz. 02:40. Nie można jednak, jak błędnie założył obrońca, uznać, że wymieniona wyżej nieścisłość wpływała negatywnie na wiarygodność pozostałej części zeznań H. N. . Zeznania O. D. złożone w dniu 27 stycznia 2024 r. o godz. 02:40 nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych z powodów opisanych w pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia. Wobec tego brak spójności zeznań świadka H. N. odnośnie tego czy pełnił rolę tłumacza nie powinna być interpretowana tak kategorycznie, jak uczynił to obrońca w apelacji albowiem sprzeczność ta dotyczyła okoliczności ubocznej i nie mającej większego wpływu na ustalenia faktyczne poczynione w ścisłym odniesieniu do inkryminowanych czynów zarzucanych J. S. w tym postępowaniu. Obrońca oskarżonego podnosił też, że zapewnienia H. N. o tym, iż groźby wypowiadane przez J. S. pod jego adresem wzbudziły w nim obawy ich spełnienia, były nielogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła słuszności stanowiska obrony. Sam bowiem fakt, że H. N. obezwładnił oskarżonego i na skutek starcia doszło do powstania na ciele podsądnego obrażeń ciała nie oznacza, że w momencie wypowiadania gróźb przez J. S. nie mogły one wzbudzić uzasadnionej obawy w H. N. , że zostaną spełnione. Tego znamienia przestępstwa z art. 190 § 1 kk nie można interpretować odmiennie w zależności od tego, czy pokrzywdzony jest osobą silną i dobrze zbudowaną, czy też nie. Podobnie bez znaczenia jest to, że ostatecznie H. N. udało się obezwładnić J. S. . Należy uwzględnić, że w chwili wypowiadania słów groźby oskarżony był agresywny, stosował przemoc zarówno wobec O. D. , jak i H. N. . Pokrzywdzony nie widział nigdy wcześniej oskarżonego, nie wiedział do czego jest zdolny i miał prawo by odebrać wypowiadane przez niego słowa groźby jako realne i możliwe do spełnienia, tym bardziej, że oskarżony odgrażał się, że „zadźga go nożem”, co mogło nastąpić w późniejszym czasie, np. z zaskoczenia. Innymi słowy pokrzywdzony miał podstawy by czuć uzasadnioną obawę spełnienia wypowiadanych pod jego adresem gróźb. H. N. ponad swoje obawy przed napastnikiem przedłożył potrzebę obrony siebie oraz swojej partnerki przed zachowaniami nietrzeźwego J. S. , którego wówczas obezwładnił używając siły. Nie oznacza to jednak, że pokrzywdzony nie obawiał się spełnienia gróźb, zwłaszcza że oskarżony cały czas się wyrywał i był pobudzony. Przeciwne wnioski wyprowadzone przez obronę na ten temat nie spotkały się z aprobatą organu odwoławczego. Podsumowując, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił cały zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie ustalił stan faktyczny przedmiotowej sprawy. Odmienne stanowisko obrony zostało w postępowaniu odwoławczym zdyskredytowane. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów była poprawna i zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk . Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych uchybień przy ocenie wiarygodności materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie. Wszystkie dowody zostały ocenione obiektywnie, w sposób prawidłowy z uwzględnieniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Nie było więc powodów by w instancji odwoławczej wydać orzeczenie jakiego oczekiwał apelujący. Lp. Zarzut 3.3. Rażąca niewspółmierność kary poprzez nieuwzględnienie i niezastosowanie wobec oskarżonego warunkowego umorzenia postępowania zgodnie z wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2024 r. albowiem mając na uwadze całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności, niekaralność oskarżonego, jego warunki osobiste, zastosowanie instytucji z art. 66 § 1 kk jest formalnie możliwe i zasadne. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zgodnie z art. 66 § 1 kk sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Sformułowanie „sąd może” oznacza, że zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego w wypadku spełnienia wszystkich przewidzianych przez ustawę przesłanek jest prawem, ale nie obowiązkiem sądu ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II AKa 380/20, Lex nr 3284786 ). Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy nie stwierdził żadnych uchybień w decyzji Sądu Rejonowego o niezastosowaniu instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec J. S. . Organ meriti trafnie przyjął, że stopień winy i społecznej szkodliwości osądzanych zachowań był zbyt wysoki by możliwe było zastosowanie środka probacyjnego przewidzianego w art. 66 § 1 kk . Oskarżony w trakcie zdarzenia był bardzo agresywny, zaatakował bez żadnego powodu aż dwie osoby, swoim zachowaniem wyczerpał znamiona 4 przestępstw. Podsądny wystąpił przeciwko różnym dobrom chronionym prawem. Ponadto w toku prowadzonego postępowania nie przeprosił pokrzywdzonych za swoje zachowanie i nie wyraził skruchy, co oznacza że postawa sprawcy także nie przemawiała na jego korzyść. W takich okolicznościach nie było żadnych podstaw by wobec oskarżonego zastosować fakultatywny środek probacyjny w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego. Przeciwne stanowisko obrony zostało oparte na błędnej ocenie stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów jakich w dniu 27 stycznia 2024 r. J. S. dopuścił się wobec O. D. oraz H. N. . Ponadto obrońca podkreślał okoliczności pozytywne dla jego klienta, jednocześnie pomijając szereg okoliczności występujących w tej sprawie, które były dla niego wysoce niekorzystne. Takie argumentowanie było błędne i nie zasługiwało na aprobatę organu odwoławczego. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe umorzenie postępowania, zgodnie z wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2024 r. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych uchybień w decyzji Sądu Rejonowego o niezastosowaniu środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego. Nie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 66 § 1 kk umożliwiające orzeczenie o tym środku probacyjnym. Nie było więc powodów dla dokonywania ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, w szczególności w sposób jakiego oczekiwał apelujący. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w całości – pkt 1 wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2026 r. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Powodem utrzymania wyroku w mocy jest całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk , uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji. Orzeczenie o karze nie raziło surowością, kary jednostkowe i kara łączna są adekwatne do popełnionych czynów. Rodzaj kary – kara ograniczenia wolności był racjonalnym wyborem, kara grzywny byłaby zbyt łagodną odpowiedzią wymiaru sprawiedliwości na popełnione przez oskarżonego czyny godzące w istotne dobra prawne, w tym ludzkie zdrowie i wolność. Środki karne w postaci zakazu zbliżania i kontaktowania na okres 2 lat były celowe dla ochrony interesów pokrzywdzonych. Również środki kompensacyjne w postaci nawiązek mają rację bytu a ich wysokość jest wyważona i dostosowana indywidualnie do szkód i krzywdy doznanej przez każde z pokrzywdzonych. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. Zgodnie z art. 616 § 1 pkt 2 kpk do kosztów procesu należą uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika. Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych H. N. oraz O. D. na rozprawie odwoławczej w dniu 27 stycznia 2026 r. złożył wniosek o zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych kosztów pomocy prawnej za instancję odwoławczą. Przytoczony wyżej przepis stanowił podstawę prawną orzeczenia uwzględniającego to żądanie. Wysokość powyższych kosztów została ustalona w oparciu o § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 15 ust. 1 i 3, § 16 oraz § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Sąd Okręgowy zasądzi łod oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych O. D. oraz H. N. kwoty po 1.008 zł (stawka podstawowa 840 zł plus dodatkowe 168 zł za odroczony termin rozprawy), łącznie 2.016 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze. 3. Zgodnie z art. 636 § 1 kpk w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego wyłącznie przez oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy. Wobec nieuwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego J. S. , podsądny zgodnie z art. 636 § 1 kpk był zobowiązany do poniesienia kosztów procesu. Mając na względzie powyżej przytoczoną normę prawną art. 636 § 1 kpk , Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w kwocie 60 zł (20 zł - ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism, co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym ; 40 zł – opłaty za wydanie dwóch informacji o oskarżonym z Krajowego Rejestru Karnego, co wynika z § 3 ust. 2 ustawy z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego w systemie teleinformatycznym). Ponadto w oparciu o regulacje art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 2 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych Sąd odwoławczy wymierzył podsądnemu opłatę za II instancję w kwocie 180 zł. Sąd Okręgowy nie dostrzegł podstaw uzasadniających zwolnienie podsądnego od obowiązku zwrotu kosztów procesu. Sąd Okręgowy stwierdził, że brak jest przesłanek do zastosowania art. 624 § 1 kpk i zwolnienie oskarżonego od poniesienia należnych na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. J. S. jest młodym mężczyzną, z wyższym wyksztalceniem, bez obciążeń finansowych – bezdzietny kawaler, co oznacza, że ma on możliwości zarobkowania i uzyskania środków pieniężnych na koszty sądowe bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. 7. PODPIS Hanna Bartkowiak