IV KA 334/22

Sygn. akt IV Ka 334/22 UZASADNIENIE R. G. został obwiniony o to, że: W dniu 09 listopada 2019 r. o godz. 13.15 w O. , ul. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości (0,92 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) wszedł na przejście dla pieszych wprost przed jadący pojazd marki V. (...) nr rej. (...) czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86§2 kw Sąd Rejonowy w Opocznie II Wydział Karny wyrokiem z dnia 24 marca 2022 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II W 145/20: - uznał obwinionego R. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 86§2 kw i na podstawie art.86§2 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 400 złotych, - zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 40 złotych tytułem opłaty i kwotę 190 złotych tytułem wydatków postępowania. Apelację od wydanego wyroku wniosła w ustawowym terminie obrońca obwinionego R. G. , która wyrok zaskarżyła w całości na korzyść obwinionego. Na podstawie oraz art. 427 §1 i 2 kpk i art. 438 pkt 2 i 3 kpk w zw. z art. 109§2 kpw wyrokowi temu zarzuciła: I obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego wyroku, a to obrazę art. 5 kpk , art. 7 kpk w zw. z art. 8kpw ; art. 193 kpk w zw. z art. 42 kpw , polegającą na: - niezasadnej odmowie wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego R. G. , w zakresie w jakim nie przyznał się do popełnienia zarzuconemu jemu czynu oraz szczegółowo wyjaśnił okoliczności zdarzenia z dnia 09 listopada 2019 roku, w sytuacji gdy pozostały materiał dowodowy – nie przemawia w swej treści za odmową wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego, szczególnie w zakresie kierunku i toru ruchu obwinionego, - nieuwzględnienie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu techniki i taktyki jazdy w sytuacji, w której uzyskane opinie w tym opinia pisemna i uzupełniająca ustna nie są wystarczające dla odwzorowania rzeczywistego przebiegu zdarzenia w zakresie toru i kierunku poruszania się obwinionego, tym bardziej w kontekście złożonych w dniu 18 marca 2022 roku zeznań przez świadka K. M. , który wskazał, iż swoje dotychczasowe zeznania opierał na tym co powiedziała mu po zdarzeniu S. K. , - rozstrzygnięciu niedającej się usunąć wątpliwości, dotyczącej wtargnięcia przez obwinionego na niekorzyść obwinionego wbrew zasadzie in dubio pro reo. II błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na: - bezzasadnym przypisaniu obwinionemu sprawstwa i winy w zakresie zarzucanego czynu, w sytuacji gdy zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy nie dostarcza ku temu jednoznacznych i przekonywujących podstaw; - przyjęciu, że obwiniony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu z art. 86§2 kw, podczas gdy materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie bez wątpliwości, że doszło do stworzenia zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W konkluzji obrońca obwinionego R. G. na podstawie art. 427§1 kpk i 437§1 i 2 kpk w zw. z art. 109§2 kpw wniosła o : zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego R. G. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja wniesiona przez obrońcę obwinionego R. G. nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie sądu okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd I instancji z dowodów ujawnionych w toku przewodu sądowego, odpowiada zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala na przyjęcie, iż w niniejszej sprawie sąd rejonowy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a tym samym, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mającego wpływ na jego treść. Sąd II instancji dopuścił dowód z opinii ustnej uzupełniającej biegłego sądowego Z. B. , który stwierdził, że w oparciu o rzeczowy materiał dowodowy zabezpieczony w sprawie, nie ma możliwości ustalenia jaki był tor ruchu obwinionego (pieszego) przez przejście dla pieszych tuż przed jego potrąceniem przez samochód, którym kierował K. M. . Nie oznacza to jednak, że (wbrew twierdzeniom obrońcy obwinionego) w sprawie tej zaistniały przesłanki do zastosowania art. 5§2 kpk w zw. z art. 8 kpw i uniewinnienia obwinionego od dokonania przypisanego mu czynu. Obrońca obwinionego nie dostrzega, że w przedmiotowej sprawie został zgromadzony osobowy materiał dowodowy w postaci zeznań świadków. Sąd I instancji dokonał oceny zarówno wyjaśnień złożonych przez obwinionego jak i zeznań przesłuchanych w tej sprawie świadków. Przede wszystkim za wiarygodne zostały uznane zeznania naocznego świadka tego zdarzenia S. K. , która widziała z odległości 6-8 metrów jak R. G. wszedł na jezdnię pod nadjeżdżający samochód, którym poruszał się K. M. , idąc od lokalu A. . S. K. jest osobą obcą w stosunku do obwinionego i K. M. , była przypadkowym świadkiem tego zdarzenia i jej zeznania ( logiczne, spójne, konsekwentne) prawidłowo ocenił sąd I instancji jako zasługujące na wiarę. Ocena ta wbrew stanowisku obrońcy obwinionego pozostaje pod ochroną art. 7 kpk w zw. z art.8 kpw . Nie ma zatem wątpliwości w przedmiotowej sprawie jaki był kierunek ruchu obwinionego przez przejście dla pieszych w czasie przechodzenia z jednej strony jezdni (od lokalu A. , z prawej strony patrząc w kierunku jazdy samochodu, którym jechał K. M. ) na druga stronę jezdni. Nie zmieniają tych ustaleń sądu I instancji zeznania K. M. złożone na rozprawie przed sądem I instancji. Biegły sądowy w wydanej opinii pisemnej oraz uzupełniającej ustnej dokonał analizy zaistniałego zdarzenia przy tym kierunku poruszania się pieszego. Wydane opinie przez biegłego sądowego (pisemna i ustna) są kompletne i nie budzą wątpliwości. W tym miejscu podnieść należy, że nie jest zasadny zarzut zawarty w apelacji obrońcy obwinionego obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez niezasadnej odmowie wiary wyjaśnieniom obwinionego w zakresie, w jakim nie przyznał się do popełnienia zarzuconemu jemu czynu oraz szczegółowo wyjaśnił okoliczności zdarzenia z dnia 09 listopada 2019 roku oraz poprzez nieuwzględnienie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu techniki i taktyki jazdy w sytuacji, w której uzyskane opinie w tym opinia pisemna i uzupełniająca ustna nie są wystarczające dla odwzorowania rzeczywistego przebiegu zdarzenia w zakresie toru i kierunku poruszania się obwinionego. Sąd I instancji dając wiarę zeznaniom świadka S. K. ustalił kierunek ruchu obwinionego przez przejście dla pieszych tuż przed potrąceniem go przez samochód, którym kierował K. M. . Opinia pisemna i ustna biegłego sądowego Z. B. (przy przyjęciu kierunku poruszania się obwinionego przez przejście dla pieszych zgodnie z zeznaniami S. K. ) jest wyczerpująca i nie zachodzą wątpliwości w jej treści uzasadniające dopuszczenie dowodu z opinii pisemnej kolejnego biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego. Logiczną konsekwencją oceny przez sąd I instancji jako zasługującym na wiarę zeznań świadka S. K. , było odmówienie wiary wyjaśnieniom obwinionego, w których podał swoją wersję zaistniałego zdarzenia. Sąd I instancji wskazał, że wyjaśnienia, w których obwiniony twierdził, iż przechodził przez przejście dla pieszych z przeciwnego kierunku ruchu, niż to wynika z zeznań S. K. są przyjętą przez niego linią obrony. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że obwiniony wchodząc na przejście dla pieszych bez upewnienia się, że może na nie bezpiecznie wejść naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym wynikające z treści art. 13 ust 1 i 14 pkt 1 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym ( tj. Dz. U z 2022 r. poz.998). W tym miejscu podnieść należy, że w związku z zaistniałym zdarzeniem w stosunku do K. M. Sąd Rejonowy w Opocznie prawomocnym wyrokiem wydanym w dniu 10 czerwca 2020 roku w sprawie o sygn. akt II K 147/20 warunkowo umorzył postępowanie karne na okres próby 1 roku odnośnie zarzuconego mu czynu z art. 177 §1kk . Z opisu czynu przypisanego K. M. w ww. wyroku wynika, że obwiniony R. G. wszedł na przejście dla pieszych bezpośrednio przed jadący pojazd, którym kierował K. M. . Sąd rejonowy wydając ww. wyrok poczynił analogiczne ustalenia co do toru poruszania się R. G. przez przejście dla pieszych przed zaistniałym zdarzeniem, jak przyjął sąd I instancji w ustalonym stanie faktycznym do zaskarżonego wyroku. Nie jest zatem zasadny zarzut obrońcy obwinionego dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mającego wpływ na jego treść, a polegający na bezzasadnym przypisaniu obwinionemu sprawstwa i winy w zakresie zarzucanego czynu, w sytuacji gdy zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy nie dostarcza ku temu jednoznacznych i przekonywujących podstaw oraz przyjęciu, że obwiniony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu z art. 86§2 kw. Obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności przy przechodzeniu przez oznakowane przejście dla pieszych - po prostu wszedł na pasy nie upewniając się, czy nie nadjeżdża z jego lewej strony jakiś samochód. Można tylko wytłumaczyć zachowanie R. G. jego stanem nietrzeźwości w dniu zdarzenia ( 0,92 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Tego rodzaju zachowanie obwinionego przyczyniło się do jego potrącenia przez kierującego samochodem osobowym K. M. , który na moment się ,, zagapił” i nie podjął w porę manewru obronnego hamowania. W związku z popełnionym błędem w technice i taktyce jazdy K. M. odpowiadał karnie za czyn z art. 177§1kk . Sąd okręgowy podziela stanowisko zawarte w opinii ustnej uzupełniającej wydanej na rozprawie apelacyjnej przez biegłego sądowego Z. B. , że skoro obwiniony swoim zachowaniem wymusił na kierowcy manewr gwałtownego hamowania, który umożliwiałby zatrzymanie samochodu przed przejściem dla pieszych, to spowodował swoim zachowaniem zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W literaturze przyjmuje się, że pieszy powinien wchodzić na jezdnię po uprzednim upewnieniu się, że nie nadjeżdża żaden pojazd, spokojnie, bez wykonywania gwałtownych ruchów i przekraczanie jej krokiem pewnym oraz równomiernym , tzn. bez przyśpieszenia, zwalniania, zatrzymywania się bez uzasadnionej potrzeby ( J. Brylak , Ochrona prawna). Sąd okręgowy podziela argumenty sądu I instancji, że w ustalonym stanie faktycznym obwiniony działaniem swoim wypełnił dyspozycję art. 86 §2 kw w zw. z art. 86§1 kw. Wymierzona obwinionemu kara 400 złotych grzywny za przypisane wykroczenie przez sąd I instancji nie jest surowa, stąd nie było podstaw do jej weryfikacji poprzez orzeczenie jej w mniejszym wymiarze. Podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 86§2 kw w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2022 roku ( Dz. U z 2021 r., poz. 2328) wykroczenie wypełniające dyspozycję ww. artykułu jest zagrożone karą aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny w wysokości nie niższej niż 2500 złotych. Obwiniony dopuścił się przypisanego mu czynu w dniu 9 listopada 2019 roku, a zatem gdy obowiązywały przepisy ustawy względniejsze dla R. G. . Mając powyższe rozważania sąd okręgowy zgodnie z art. 437§1 i 2 kpk w zw. z art. 109 §2 kpw zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 1 za podstawę ukarania przyjął art. 86§2 kw w zw. z art. 86§1 kw i art. 2§1 kw. W pozostałej części sąd okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach procesu sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 636§1kpk w zw. z art. 624 §1kpk w zw. z art. 119 kpw . Sąd okręgowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 40 złotych opłaty za II instancję zgodnie z art. 21 pkt. 2 w zw. z art. 3 ust 1 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( tj. Dz. U nr 49 z 1983 r;, poz.223 z późn. zm. ) oraz kwotę 50 złotych z tytułu zwrotu częściowego wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym, a w pozostałej części przejął je na rachunek Skarbu Państwa . Sąd nie obciążał obwinionego wydatkami związanymi z wydaniem ustnej opinii uzupełniającej przez biegłego sądowego na rozprawie apelacyjnej, gdyż dowód taki sąd przeprowadził z urzędu. Wysokość pozostałych wydatków jest równa ryczałtowi wynikającemu z § 4 Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 22 grudnia 2017 roku ( Dz. U z 2017 r., poz. 2467).