IV KA 333/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 333/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 12 marca 2025 roku w sprawie II K 284/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. 1. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku , poprzez: a/ przyjęcie, że oskarżonemu w dniu 16 grudnia 2023r. około godz. 01.00 miejscowości B. zostało wydanie polecenie do zatrzymania się, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy temu przeczy, b/ przyjęcie, że w dniu 16 grudnia 2023r. około godz. 01.00 w miejscowości B. funkcjonariusze policji włączyli sygnały dźwiękowe, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy temu przeczy, c/ przyjęcie, iż oskarżony w dniu 16 grudnia 2023r. około godziny 01.00 w miejscowości B. posiadał w swoim samochodzie substancję psychotropową (...) C. o masie netto 0,290 grama, podczas gdy w samochodzie oskarżonego zabezpieczono woreczek o wadze 0,207 grama; 2. zarzut obrazy przepisów prawa procesowego mającej wpływ na wynik sprawy tj: art. 4 kpk , art 7 kpk poprzez: - nieuzasadnione odmówienie wiary wyjaśnieniom M. S. (1) , że niej widział i nie słyszał jadącego za nim nieoznakowanego samochodu kierowanego i przez nieumundurowanych funkcjonariuszy policji, - nieuzasadnione odmówienie wiary zeznaniom świadka I. O. w zakresie braku sygnałów dźwiękowych syreny policyjnej w dniu 13 grudnia 2023r. aż do godz. 4.00 rano, - nieuzasadnione przyjęcie, że zabezpieczony w samochodzie proszek o wadze 0,207 grama i proszek zbadany przez biegłych o wadze 0,29 grama, to był ten sam proszek; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne 1,2 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ocenie sądu okręgowego, sąd meriti w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszystkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych i należycie wykazał winę oskarżonego. Ponadto sąd I Instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i dokonał na jego podstawie prawidłowych ustaleń i prawidłowej subsumcji zachowania oskarżonego pod konkretne normy prawne. Ocena oraz analiza materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że ustalenia dokonane przez sąd są dokładne, nie wykazują błędów logicznych i nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera dokładną analizę zebranych dowodów, w szczególności sąd rejonowy przedstawił, które dowody uznał za wiarygodne, a którym odmówił wiary i swoje stanowisko należycie uzasadnił. Analiza materiału dowodowego pozwala bez wątpliwości stwierdzić, iż zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona wszystkich, przypisanych mu czynów i nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające w tej sytuacji odpowiedzialność karną. Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego, sąd rejonowy nie dopuścił się wadliwej oceny dowodów, słusznie nie dając wiary wyjaśnieniom oskarżonego M. S. (1) , a atrybutem tym obdarzając zeznania świadków E. D. , B. K. , jak również wspierające ich depozycje, zeznania świadków P. P. , M. N. i A. S. (1) oraz nieosobowy materiał dowodowy w postaci notatek urzędowych, protokołów, karty informacyjnej ze szpitala, dokumentacji medycznej, opinii biegłego specjalizującego się w zakresie badań chemicznych. Interweniujący funkcjonariusze Policji byli w swoich kolejnych zeznaniach z postępowania przygotowawczego, jak i sądowego, w pełni konsekwentni, a ich relacje korelowały ze sobą i wzajemnie się uzupełniały, tworząc logiczną całość nie pozostawiającą wątpliwości co do przebiegu zdarzeń z dnia 16 grudnia 2023 roku. Sąd odwoławczy zważył, że ww. zgodnie zeznawali, iż przed przystąpieniem do czynności informowali o swej funkcji, wydawali polecenia, w szczególności od samego początku krzyczeli „stać Policja” oraz informowali o przyczynie interwencji. Nie można przy tym zapominać, że są to funkcjonariusze Policji, a więc osoby zaufania publicznego, których zeznania wiązały się w dodatku ściśle z pełnionymi przez nich obowiązkami służbowymi. Świadkowie nie mieli przy tym najmniejszego powodu, aby fałszywie pomawiać oskarżonego, narażając się zarazem na odpowiedzialność za składanie fałszywych zeznań i automatyczną utratę pracy. Nie znali oni wcześniej oskarżonego (w znaczeniu osobistego, towarzyskiego), a tym samym byli osobami o w pełni obiektywnym do niego stosunku. Co istotne, a co słusznie zauważył sąd rejonowy, świadkowie ci dostarczyli także niekorzystnych dla siebie samych informacji (z punktu widzenia linii obrony oskarżonego), jak chociażby to, że faktycznie w pojeździe nie posiadali tzw. „lizaka”. Okoliczność ta tym bardziej wzmaga wiarygodność ich wersji zdarzeń. W świetle zeznań tych świadków nie było wątpliwości, że oskarżony dostrzegł próbę zatrzymania go (jego pojazdu) do kontroli, bowiem w - co prawda nieoznakowanym radiowozie - jadącym za jego pojazdem, to jednak były włączone sygnały świetlne i dźwiękowe. Zeznania świadków-policjantów były także spójne co do okoliczności, że oskarżony kontynuował jazdę na znacznym odcinku drogi, a następnie wjechał na teren swojej posesji, szybko opuścił pojazd pozostawiając włączony silnik i zbiegł do domu. Ujawniony został następnie w łazience na piętrze, w której zachowywał się w irracjonalny sposób, z początku nerwowo myjąc ręce, umywalkę, a następnie usiłując się wyszarpać interweniującym Policjantom. Funkcjonariusze spójnie wskazywali na bardzo agresywne zachowanie oskarżonego i konieczność użycia środków przymusu bezpośredniego (siły oraz kajdanek). Ich zeznania także korelowały ze sobą w kwestii faktu, że oskarżony zbiegł w miejsce okolicznych krzaków z kajdankami przytwierdzonymi do jednej ręki. Argumenty apelanta, dotyczące czynu z punktu 2 wyroku, nakierowane są na podważenie sposobu dokonania interwencji ( próby zatrzymania ). Sąd odwoławczy zważył, że - idąc tokiem myślenia apelanta - kolokwialnie rzecz ujmując, w momencie gdyby funkcjonariusz nie był w pełni umundurowany lub nie poruszał się oznakowanym samochodem, acz z włączonymi sygnałami świetlnymi i dźwiękowymi (!), jednakże nie wyciągnął tzw. lizaka do zatrzymania kierującego, nie mógłby skutecznie podjąć interwencji w żadnym wypadku. Dość stwierdzić, że takie myślenie mija się z logiką, zamysłem funkcji utrzymania porządku publicznego, a przede wszystkim intencją ustawodawcy, stojącym na straży tego porządku i dającym wszelkie instrumenty do jego utrzymania i piętnującym ( sankcjonującym ) zachowania nielegalne, które przewidział w przepisie art. 178 b kk . W światle wymowy zeznań obiektywnych świadków, słusznie sąd meriti uznał, że wyjaśnienia oskarżonego, w których twierdził, że nie widział oraz nie słyszał sygnałów świetlnych i dźwiękowych podawanych mu przez radiowóz, stanowią przyjętą przez niego linię obrony i nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, który słusznie został uznany za wiarygodny. W ocenie sądu odwoławczego, gdyby oskarżony faktycznie nie uciekał przed jadącym za nim z włączonymi sygnałami świetlnymi i dźwiękowymi radiowozem policyjnym, który nakazywał mu się niezwłocznie zatrzymać, wówczas nie kontynuowałby jazdy, nie uciekałby następnie także pieszo przed funkcjonariuszami, ani nie wykazałby wobec nich takiego poziomu agresji. Wreszcie: z pewnością nie ukrywałby się także przez wiele godzin, z jednym ogniwem kajdanek na ręku i próbą ich nielegalnego zdjęcia. Trudno też nie zauważyć, ile następczo patroli i z jakim skutkiem została zaangażowana, by ująć oskarżonego biegającego po okolicy z kajdankami na ręku. Wręcz absurdalne jest, aby właśnie w ten sposób oskarżony „śpieszył się do pracy” celem dokonania rozładunku. Sąd odwoławczy podtrzymuje poczynioną uwagę, wygłoszoną podczas podawania ustnych motywów rozstrzygnięcia, że miejscowość B. , ze względu na ww. poczynania oskarżonego, zamieniła się na jakich czas w (...) z nim samym w roli głównej. Ten sposób zachowania, nie został w żaden logiczny sposób wytłumaczony przez oskarżonego M. S. (2) , jak również przez współoskarżonego. Dowodom obciążającym oskarżonego apelant stara się przeciwstawiać zeznania świadka I. O. . Jest to sąsiad oskarżonych. Z materiału dowodowego nie wynika, aby pozostawał z nimi w jakimkolwiek konflikcie, toteż słuszna jest uwaga poczyniona przez sąd meriti , że ów może nie chcieć nadwątlić dobrosąsiedzkich relacji. Ponadto ma racje sąd rejonowy, że nie można przyjąć za pewnik, iż świadek z fotograficzną pamięcią i słuchem absolutnym zakodował każdy moment zdarzenia dziejącego się w porze nocnej, zwłaszcza, że świadek był w fazie rekonwalescencji po operacji woreczka żółciowego. Truizmem jest stwierdzenie, że wówczas osłabiony organizm szybciej poddaje się sennemu zmęczeniu. Apelant stara się nie zauważać, że fakt, że pojazd znajdujący się na podwórku współoskarżonych miał włączone sygnały świetlne wynika już z wyjaśnień ww. Współoskarżony A. S. (2) określił, że „wjechał pojazd na światłach”, natomiast M. S. (2) przesłuchiwany w dniu 17 grudnia 2023 roku, a więc na następny dzień po zdarzeniu i kiedy nie był reprezentowany przez fachowego pełnomocnika określił, że „domyślił się, że auto, które za nim wjechało, to policyjne auto”, ponieważ – co wyjaśnił wprost - miało ono „włączone sygnały świetlne i dźwiękowe”. To, że następnie oskarżeni podjęli próbę wycofania się z ww. depozycji jest w ocenie sądu odwoławczego nieudolną próbą uniknięcia odpowiedzialności karnej przez M. S. (2) . Można pokusić się o stwierdzenie, że z akt sprawy dosyć wyraźnie wynika prawdopodobny moty tak irracjonalnego zachowywania się M. S. . To właśnie fakt posiadania przez niego w pojeździe substancji narkotycznej mógł spowodować takie zachowanie. Sąd w niniejszym składzie, rozpoznając sprawy o czyny godzące w ustawę o przeciwdziałaniu narkomani, wielokrotnie spotyka się, jak nie tożsamymi, to bardzo podobnymi sytuacjami. Ponadto, niezależnie od powyższego, podkreślić należy, iż znamiona przestępstwa z art. 178b kk można zrealizować co prawda jedynie umyślnie, ale zarówno w zamiarze bezpośrednim jak i wynikowym. Oznacza to, że oskarżonemu można było przypisać wymieniony występek nie tylko wówczas, gdy „chciał” go popełnić, ale i także w sytuacji kiedy „przewidując możliwość jego popełnienia na to się godził” (por. art. 9 § 1 kk ). Co już podnoszono powyżej, przesłuchiwany po raz pierwszy w dniu 17 grudnia 2023 roku M. S. (1) jednoznacznie stwierdził, że „domyślił się, że auto, które za nim wjechało, to policyjne auto, ponieważ miało włączone sygnały świetlne i dźwiękowe”. To, w jakim rzeczywistym celu (bo nie ze względu na pośpiech do pracy) oskarżony zachował się w tak irracjonalny sposób tj. kierując pojazdem, jak też z impetem wjeżdżając na podwórko i podejmując następnie podejrzane czynności pielęgnacyjne, nie mówić już o ucieczce w krzaki, wydaje się być związane właśnie z posiadanymi narkotykami. Kwestia możliwości usłyszenia i dostrzeżenia przez oskarżonego sygnałów świetlnych i dźwiękowych radiowozu, istotna dla możliwości przypisania oskarżonemu odpowiedzialności na gruncie art. 178b kk została jednoznacznie rozważona i ustalona, a argumenty obrońcy nie zasługują na uznanie w tym znaczeniu, że nie ekskulpują M. S. od tego czynu. Istotnie doszło do rozbieżności w kwestii gramatury środków zabezpieczonych w samochodzie oskarżonego, a tych poddanych badaniom biegłego, na co wskazuje apelant i co wynika z błędu w zapisie do protokołów. W takiej sytuacji możliwym byłoby niekiedy i zasadnym zastosowanie instytucji z art. 5 § 2 kpk , jednakże nie w przedmiotowej sprawie. W sytuacji bowiem przyznawania się do winy tj. do posiadania narkotyków przez samego M. S. i w kontekście irracjonalnym (ww. opisywanych) zachowań oskarżonego, które idealnie wpisują się w kanon osoby mającej świadomość posiadania substancji nielegalnych, w sprawie nie zachodzą takie wątpliwości, o jakich mowa w tym przepisie. Oskarżony składając merytoryczne wyjaśnienia o posiadaniu narkotyku i podejmując agresję wobec interweniujących, a wreszcie ucieczkę, jakiekolwiek wątpliwości sam rozwiał. Jak najbardziej można też wesprzeć się stwierdzeniem sądu meriti , że ważenie substancji dokonane przez funkcjonariuszy policji jest mniej precyzyjne niż dokonanie tego przez fachowca posiadającego specjalistyczny sprzęt spełniający wymagania laboratoryjne ( a sądowi z racji zawodowego doświadczenia wiadomym jest, iż ewentualny błąd zapisanym w pierwszej z notatek mógł zostać następnie powielany nieświadomie w zeznaniach każdego z policjantów). Tak jak sąd meriti , sąd odwoławczy nie ma żadnych zastrzeżeń do sporządzonej opinii z zakresu badań chemicznych, przede wszystkim z uwagi na jej fachowość oraz precyzyjność i kwalifikacje laboranta. Interweniujący policjanci zgodnie zeznali na okoliczności ujawnienia substancji w pojeździe M. S. (1) i brak jest podstaw do odmówienia tym depozycjom wiary. Brak jest jakiegokolwiek racjonalnego wytłumaczenia, że funkcjonariusze uknuli by tu jakąkolwiek intrygę, narażając się przecież na odpowiedzialność dyscyplinarną, utratę zatrudnienia, chcąc intencjonalnie zaszkodzić właśnie M. S. (1) takim działaniem (i skąd wówczas w wyjaśnieniach oskarżonego merytoryczne przyznawanie się do popełnienia czynu?). Reasumując stwierdzić należy prawidłowość rozstrzygnięcia sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego, kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanych mu czynów (wszystkich trzech). Sąd odwoławczy nie dostrzega podstaw, by zaskarżony wyrok polegał zmianie czy uchyleniu z urzędu, niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji. W szczególności chodzi tu o treść pisma oskarżonego M. S. (2) z dnia 2 lipca 2025r., w którym oskarżony de facto zakwestionował jakiekolwiek swoje sprawstwo, także co do czynu przypisanego mu w punkcie 1 wyroku (a czego nie skarżył już obrońca składając apelację w terminie, jako podlegającą rozpoznaniu). Jako prawidłowe ocenia ustalenia faktyczne związane z czynem przypisanym mu w punkcie 1 wyroku oraz dokonana w nim kumulatywna kwalifikację prawno-karna czynu. Można tu jedynie dodać, że każdy dorosły i zdrowy na umyśle człowiek szarpiący się przy użyciu dużej siły z druga osobą, w ciasnym pomieszczeniu, chwytając za ręce czy odpychając, co najmniej godzi się na możliwość spowodowania typowych tego następstw, a do takich należą np. złamania palcy ręki. Oskarżony podjął nieprzemyślane, agresywne, brawurowe działania skierowane przeciwko różnym dobro chronionym prawem. M. S. (1) był nieustępliwy w swych działaniach, nie dostosowywał się do wydawanych poleceń, intensyfikując swe ataki, co spowodowało u E. D. naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni. Funkcjonariusz działaniem oskarżonego, podjętym wspólnie i w porozumieniu ze swym ojcem, narażona została na doznanie bólu, cierpienia, strachu. Oskarżony jest dojrzałym mężczyzną (rocznik 1990), a przy tym już „obeznanym” z wymiarem sprawiedliwości (uprzednia karalność ww. na datę wyrokowania uległa zatarciu, ale z zeznań policjantów wynika, iż oskarżony był przez nich zapamiętany, jako obwiniany za używanie sygnałów świetlnych bez uprawnień); dla jego zachowań sąd odwoławczy nie dostrzega żadnego usprawiedliwienia. Swym działaniem: tak niezatrzymaniem się do kontroli, podjętą ucieczką, także pieszo, naruszeniem nietykalności funkcjonariusza podczas służby, ukrywaniem się i posiadaniem substancji narkotycznej, dał wyraz swej lekkomyślnej postawie i nieposzanowaniu porządku prawnego, co w ocenie sądu odwoławczego powinno się spotkać w zakresie wyżej opisanym z surowszą reakcja karną, jak również oskarżony w dłuższym okresie czasu winien znajdować się pod kuratelą celem zweryfikowania pozytywnej prognozy kryminologicznej. Orzeczone w sprawie kary jednostkowe i kara łączna, jak też środki karne, nie noszą cech rażącej niewspółmierności w sensie ich surowości. Zastosowana wobec sprawcy represja karna należycie uwzględnia stopień społecznej szkodliwości wszystkich przestępstw oskarżonego i jako jedyna ma szansę na spełnienie wymaganych celów kary. Wniosek - wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od u czynów przypisanych w pkt 2 i 3 wyroku; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. kompleksowo zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy pozwolił na prawidłowe ustalenie przez sąd meriti stanu faktycznego w sprawie; 3.2. ---------------------------------------- -------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny ---------------------------------------------------------------------------------------------- Wniosek - wniosek o zasądzenie kosztów obrony za postępowanie odwoławcze; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na to, że zarzuty apelacji okazały się niezasadne, to wniosek zawarty w środku odwoławczym nie zasługiwał na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy zaskarżony wyrok - w całości, Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Zarzuty apelacji okazały się niezasadne, a brak było podstaw do orzekania poza ich granicami. 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności pkt 2 Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego, przeciwko rozstrzygnięciu o winie, sąd na podstawie o art. 8 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) wymierzył oskarżonemu opłatę za postępowanie odwoławcze w wysokości należnej za pierwszą instancję (art. 2 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy).W oparciu natomiast o art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk , sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 zł tytułem zwrotu wydatków w postępowaniu odwoławczym, na którą to sumę złożył się ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w II instancji postępowania sądowego. 7. PODPIS 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina i sprawstwo w zakresie czynów przypisanych w punktach 2 i 3; 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana