IV Ka 30/26

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2026 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny – Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Hanna Bartkowiak Sędziowie: Aleksander Brzozowski Marcin Przybylski (del. do SO) Protokolant: sekr. sąd. Angelika Kubiaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań – Stare Miasto w Poznaniu Katarzyny Ryżyńskiej - Banasiak po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. sprawy P. E. (1) oskarżonego o przestępstwa z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk oraz z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 20 października 2025 r., sygn. akt VIII K 253/25 1. 
        Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok. 2. 
        Zwalnia oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym nie wymierza mu opłaty za II instancję. Marcin Przybylski Hanna Bartkowiak Aleksander Brzozowski UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 30/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 20 października 2025 r., sygn. akt VIII K 253/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. P. E. (2) Oskarżony był uprzednio prawomocnie skazany na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 247 § 1 kk z użyciem przemocy i weszła ona w skład kary łącznej 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 10.11.2018 r. do dnia 6.09.2019 r. Kara jednostkowa z powyższego wyroku za przestępstwo z art. 245 kk w wymiarze 5 miesięcy, nie mogła być podstawą recydywy, ponieważ wymiar kary to minimum 6 miesięcy pozbawienia wolności. Zaszła konieczność zapoznania się z treścią wyroku SR w Drawsku Pomorskim celem zbadania czy uprzednie skazanie stanowiące podstawę przyjęcia w zaskarżonym wyroku art. 64 § 1 kk w kwalifikacji i wymiarze kary, dotyczyło umyślnego przestępstwa podobnego do czynów oskarżonego objętych wyrokowaniem w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 115 § 3 kk przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju, przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Ostatecznie należało uznać, że słusznie przyjęto do kwalifikacji art. 64 § 1 kk albowiem spełniony był warunek podobieństwa przestępstw z obu wyroków. W obu przypadkach sprawca używał przemocy, gdzie w kontrolowanej sprawie było nią używanie gazu pieprzowego, a także groził pokrzywdzonym użyciem przemocy w sposób przypisany w wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 20 października 2025 r. Ponadto, wymiar odbytej kary pozbawienia wolności za czyn z art. 247 § 1 kk także wypełniał warunki do recydywy specjalnej podstawowej Wyrok Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim z dnia 14 marca 2017 r., sygn. II K 561/16 482-483 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Wyrok Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim z dnia 14 marca 2017 r., sygn. II K 561/16 Dowód w pełni wiarygodny, ma charakter urzędowy i brak podstaw by poddawać w wątpliwość wynikające z tego wyroku dane dotyczące uprzedniego skazania oskarżonego, które było podstawą do przyjęcia warunków recydywy z art. 64 § 1 kk do wszystkich trzech czynów będących przedmiotem niniejszej sprawy 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, tj. art. 12 § 1 kk - poprzez jego niezastosowanie i nieuznanie przez Sąd, że zachowania przypisane oskarżonemu P. (2) stanowiły jeden czyn ciągły, pomimo że wszystkie trzy zachowania, których dopuścił się oskarżony miały miejsce tego samego dnia – (...) , w krótkich odstępach czasu, w ścisłym centrum E. , były popełnione w identyczny sposób (groźba skierowana do pokrzywdzonych, użycie gazu pieprzowego i zabór telefonu komórkowego), zmierzały do jednego celu, a więc uzyskania mienia w postaci telefonów komórkowych celem pozyskania środków pieniężnych i były objęte jednym zamiarem oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie należało wskazać, iż obrońca powinien zgłosić zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do strony podmiotowej czynów oskarżonego a nie zarzut obrazy prawa materialnego, skoro nie zgadzał się z poczynionymi przez Sąd Rejonowy ustaleniami w kwestii zamiaru sprawcy. Analogiczne uwagi odnoszą się do zarzutu nie przyjęcia wypadku mniejszej wagi. Oceniając zaś zgłoszony tu zarzut merytorycznie, bazując przy tym na bezspornych ustaleniach faktycznych co do samego przebiegu inkryminowanych zdarzeń, słusznie Sąd Rejonowy za aktem oskarżenia przyjął, że oskarżony dopuścił się trzech rozbojów (dwa dokonane, jedno usiłowane) w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, a nie, że działał ze z góry powziętym zamiarem. Dookreślenie „ z góry powzięty ” dodatkowo podkreśla wymóg tożsamości zamiaru w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych zachowań sprawcy – każde z tych zachowań ma stanowić wykonanie tego samego zamiaru powziętego przez sprawcę jeszcze przed pierwszym z nich (w porządku czasowym). Jeżeli warunek tożsamości wykonywanego zamiaru nie jest spełniony, art. 12 § 1 kk nie ma zastosowania, chociażby nawet odstępy czasu między rozpatrywanymi zachowaniami były krótkie ( Teza 12 do art. 12 Komentarz do Kodeksu karnego pod red. Jarosława Majewskiego, 2024 r. ). Co ważne, w doktrynie przyjmuje się, że zamiar ten powinien być należycie skonkretyzowany. Nie wchodzi tu w grę zamiar ogólny ani tzw. odnawiany ( por. Wąsek [w:] Górniok i in., t. 1, s. 188; Kardas [w:] Wróbel, Zoll I/1, s. 227–228; Kardas, Przestępstwo ciągłe w prawie, s. 279 ). Nie kwestionując zatem tego co akcentował apelujący, tj., że czyny oskarżonego pozostawały w bardzo bliskim odstępie czasowym, sprawca cały czas też działał w obrębie miasta E. i zdarzenia miały podobny przebieg, to jednak brakującym ogniwem dla przyjęcia konstrukcji czynu ciągłego z art. 12 § 1 kk był brak zamiaru powtarzania takich zachowań, który powinien pojawić się przed podjęciem pierwszego czynu popełnionego na ul. (...) w ogródku kawiarni (...) . Apelujący nie zdołał wykazać aby było inaczej. Nie były w tym zakresie pomocne wyjaśnienia oskarżonego, skoro twierdził, że w tamtym czasie nadużywał alkoholu, brał narkotyki i niewiele pamięta ze swego życia wtedy. Z zebranego materiału dowodowego wynika zatem wniosek, że oskarżony P. (2) poruszając się po centrum E. wykorzystywał nadarzające się okazje, typując osoby, którym będzie chciał zabrać telefony komórkowe. Lektura samej apelacji tylko utwierdza Sąd w tym przekonaniu, gdy obrońca wskazuje na chaotyczny, impulsywny modus operandi sprawcy oraz taki sam zamiar towarzyszący oskarżonemu, czyli odnawialny przy każdym kolejnym czynie (dop. SO), podczas gdy do przyjęcia art. 12 § 1 kk konieczny jest cały czas ten sam zamiar, wywodzący się z jednego impulsu. Podsumowując, słusznie zatem zachowania podsądnego zakwalifikowano jako ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 kk , a nie czyn ciągły z art. 12 § 1 kk . W przypadku ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk chodzi bowiem o dwa lub więcej przestępstwa popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności . Taka sama sposobność oznacza nie tylko sposobność tę samą, czyli identyczną lub trwale istniejącą, ale również charakteryzującą się tymi samymi cechami lub właściwościami” ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 23.05.2018 r., II AKa 110/18, LEX nr 2555805 ). Nie ulega wątpliwości, że inkryminowane trzy czyny oskarżonego z dnia (...) odpowiadają tym właśnie warunkom ciągu przestępstw z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk oraz z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk . Wszystko to spowodowało, iż Sąd II instancji podzielił argumenty Sądu Rejonowego w tej mierze zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku. Na marginesie należy dostrzec, że nawet teoretyczne przyjęcie, iż oskarżony działał czynem ciągłym nie powodowałby łagodniejszej sankcji karnej. Zgodnie bowiem z art. 57b kk , obowiązującym od dnia 1 października 2023 r., skazując za przestępstwo z zastosowaniem art. 12 § 1 kk , sąd jest zobligowany do wymierzenia obostrzonej kary, tj. powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia do podwójnej wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, że oskarżony dopuścił się jednego czynu ciągłego w rozumieniu art. 12 § 1 kk , ewentualnie w razie nie podzielenia powyższej argumentacji o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do uwzględnienia zgłoszonych wniosków z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Lp. Zarzut 3.2. Obraza przepisów prawa materialnego w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu i błędne przyjęcie przez Sąd kwalifikacji prawnej z art. 280 § 1 kk zamiast art. 283 kk – poprzez niezastosowanie przepisu o wypadku mniejszej wagi, pomimo że stopień użytej przemocy przez oskarżonego P. (1) wobec pokrzywdzonych nie spowodował u nich żadnych poważnych obrażeń poza szczypaniem oczu na skutek użycia gazu pieprzowego, szkoda majątkowa była niewielka (zabór mienia o wartości od 850 PLN do 4.500 PLN), modus operandi sprawcy miał charakter chaotyczny, a nawet w przypadku pokrzywdzonego W. Ł. było to usiłowanie. Mając te kwestie na uwadze stopień społecznej szkodliwości należy ocenić jako wyraźnie niższy, co wprost prowadzi do konieczności zastosowania przez Sąd art. 283 kk . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Dokonując oceny zgłoszonego zarzutu apelacji, Sąd odwoławczy zasadniczo podzielił stanowisko obrońcy, iż rozważając możliwość ustalenia, iż dany czyn należy kwalifikować jako wypadek mniejszej wagi należy posługiwać się tak przedmiotowymi, jak i podmiotowymi znamionami czynu. Na takim stanowisku stoi bowiem orzecznictwo Sądu Najwyższego. W myśl art. 115 § 2 kk całokształt okoliczności charakteryzujących stronę przedmiotową i podmiotową kształtuje ocenę społecznej szkodliwości czynu, jako tego komponentu struktury przestępstwa, którego zaistnienie w stopniu wyższym niż znikomy stanowi o karygodności czynu zabronionego ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002r., V KKN 544/00, OSNKW 2002/9-10/73 ). Dlatego też przyjąć należy, że o uznaniu konkretnego czynu zabronionego za wypadek mniejszej wagi decyduje właśnie ocena jego społecznej szkodliwości, jako zmniejszonej do stopnia uzasadniającego wymierzenie kary według skali zagrożenia ustawowego, przewidzianego w przepisie wyodrębniającym wypadek mniejszej wagi w kategorii przestępstw określonego typu. Za wypadek mniejszej wagi, uważa się w praktyce te odmiany czynów typu podstawowego, w których stopień społecznej szkodliwości oraz wina sprawcy są znacznie niższe niż w przypadku typu podstawowego, a nie są jeszcze subminimalne, jak w razie znikomości tych znamion zupełnie odejmującej czynowi charakter przestępczy. Wypadek mniejszej wagi jest stanem pośrednim między brakiem treści materialnej przestępstwa, a stanem uznawanym za przestępstwo typu podstawowego. Wypadek mniejszej wagi jest więc uprzywilejowaną postacią czynu o znamionach ustawowych przestępstwa typu podstawowego, charakteryzującą się przewagą łagodzących elementów przedmiotowo-podmiotowych. Zatem niska wartość przedmiotu czynu, niewielki stopień pokrzywdzenia ofiary, niewielka korzyść majątkowa, którą chce odnieść sprawca, a także osobiste stosunki łączące sprawcę z pokrzywdzonym, są niewątpliwie takimi elementami, które pozwalają na ocenę czynu przestępczego przypisanego oskarżonemu jako wypadku mniejszej wagi. Rozważając powyższe na gruncie kontrolowanej sprawy, w ramach elementów przedmiotowych, do których należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej i grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu oraz waga naruszonych przez sprawcę obowiązków, nie sposób odnaleźć przewagę okoliczności łagodzących w tym zakresie. Warto tu wskazać, że oskarżony P. (2) godził nie tylko w mienie, ale również w zdrowie pokrzywdzonych, a zdrowie ludzkie to jedno z dóbr podlegających najwyższej ochronie. Również sposób działania sprawcy: ostentacyjny, butny, wyzywający, agresywny oraz potraktowanie pokrzywdzonych gazem pieprzowym, grożenie użyciem noża – to elementy wydatnie niekorzystne dla oskarżonego, świadczące o rażącym lekceważeniu porządku prawnego. Na łagodniejsze potraktowanie nie wskazują też takie wyznaczniki podmiotowe jak: postać zamiaru, motywacja sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Przestępstwo rozboju jest przestępstwem umyślnym, które można popełnić jedynie w zamiarze bezpośrednim. Jest to więc najsilniejsza postać zamiaru, ponieważ sprawca chce popełnić czyn zabroniony. Motywację oskarżonego należy ocenić szczególnie nisko. Oskarżony działał z chęci zysku, a zatem z typowo niskich pobudek. Obrońca starając się wykazać, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wypadkiem mniejszej wagi argumentował, iż wartość mienia będącego przedmiotem zaboru była niska, a pokrzywdzeni nie odnieśli szkody na osobie. Sąd Okręgowy nie podzielając powyższego stanowiska doszedł do wniosku, że sama niewielka wysokość szkody nie jest wystarczającą podstawą do zakwalifikowania danego przestępstwa jako wypadku mniejszej wagi. W tym wypadku nie była ona zresztą aż tak mała, skoro dwa telefony z rozboju nr 2 łącznie były warte 9.000 zł. Ponadto, należało mieć na względzie to, iż z okoliczności przypisanych czynów wynika, iż oskarżony atakując pokrzywdzonych na ulicy, w centrum miasta, działał w sposób zuchwały. Także liczba osób pokrzywdzonych, stopień nasilenia użytej przemocy w postaci gazu pieprzowego, stały na przeszkodzie przyjęciu uprzywilejowanej kwalifikacji, zwłaszcza że te bezprawne zachowania były powtarzane, bez żadnej głębszej refleksji. Apelujący podniósł też, że użyta przemoc nie spowodowała u pokrzywdzonych żadnych poważnych obrażeń i jeden z czynów zakończył się w fazie usiłowania zaboru mienia. Należy jednak zaznaczyć, iż sprawca w żadnym z trzech przypadków nie odstąpił dobrowolnie od używania w stosunku do pokrzywdzonych przemocy, nie zdołał zabrać telefonu pokrzywdzonemu czynem nr 3 tylko dlatego, że udało mu się uciec przed oskarżonym, a większość pokrzywdzonych odzyskała swoją własność bez żadnego w tym udziału oskarżonego. Co także istotne, dla pokrzywdzonych było to traumatyczne przeżycie, które pozostawiło ślad w ich psychice, obawy przed kontaktem z przypadkowymi ludźmi na ulicy. Z kolei nieużycie niebezpiecznego narzędzia dawał tylko ten efekt, że oskarżony nie odpowiadał za rozbój z art. 280 § 2 kk , który jest zbrodnią, z zagrożeniem karą od 3 lat do 20 lat pozbawienia wolności. Wskazane zatem argumenty obronne w żadnym razie nie stanowiły przesłanki do zakwalifikowania omawianych czynów, jako wypadku mniejszej wagi. W związku z powyższym należało w całości przychylić się do argumentacji Sądu I instancji zaprezentowanej w tej mierze w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie czynu jako rozboju w wypadku mniejszej wagi, tj. z art. 283 kk w zw. z art. 280 § 1 kk ewentualnie w razie nie podzielenia powyższej argumentacji o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do uwzględnienia zgłoszonych wniosków z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Lp. Zarzut 3.3. Rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego P. (1) polegająca na wymierzeniu oskarżonemu kary 6 lat pozbawienia wolności, która to kara jest niewspółmiernie surowa w stosunku do realnego stopnia społecznej szkodliwości czynu, rodzaju i intensywności zastosowanej przez oskarżonego przemocy, impetu i nieprzemyślanego działania sprawcy, nieuzasadnionego zastosowania art. 91 § 1 kk zamiast art. 12 § 1 kk . Przy prawidłowej kwalifikacji prawnej wymiar orzeczonej kary jaki się jako rażąco wygórowany i oczywiście niesprawiedliwy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zgłoszony zarzut określony treścią art. 438 pkt 4 kpk jest zarzutem z kategorii ocen i zasługuje na uwzględnienie tylko wówczas, gdy wykaże się, że sąd orzekający pominął istotne okoliczności mające wpływ na wymiar kary, bądź tym okolicznościom nie nadał właściwego znaczenia i w konsekwencji wymierzył karę niewspółmierną w stopniu rażącym ( tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2018 r., II AKa 401/17, Legalis nr 1720194 ). Przypomnieć jeszcze warto, że rażąca niewspółmierność kary zachodzi wówczas „gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą” (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 1985r. V KRN 178/85, OSNKW 1985/7-8/60). Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę ocen co do jej wymiaru, ale różnice tak zasadniczej natury, że karę dotychczas wymierzoną nazwać można by niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSNKW 1995/5-6/33) . Zdaniem Sądu Okręgowego kwestionowanie przez obrońcę oskarżonego P. (1) wymiaru kary orzeczonej wobec niego w zaskarżonym wyroku okazało się niezasadne. Wniesiony na korzyść oskarżonego środek odwoławczy nie odniósł bowiem oczekiwanego rezultatu w postaci odmiennego ukształtowania okoliczności, które w konsekwencji miały doprowadzić do złagodzenia podstaw wymiaru kary (czyn ciągły, a przede wszystkim przyjęcie wypadku mniejszej wagi z art. 283 kk w zw. z art. 280 § 1 kk ). Sąd Rejonowy kształtując karę dla oskarżonego postąpił zgodnie z dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 § 1 i 2 kk , uwzględniając wszystkie występujące w tej sprawie okoliczności, nadając im odpowiednią wartość i znaczenie. Sąd Okręgowy doszedł do takich wniosków po kontrolnym przeanalizowaniu okoliczności sprawy i uwzględnieniu danych osobopoznawczych o oskarżonym. Nie można było bowiem zapomnieć o dotychczasowej wielokrotnej karalności P. (1) , tego, że działał w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 kk , który to przepis jest obecnie podstawą do obowiązkowego zaostrzenia kary dolnej granicy ustawowego zagrożenia za dane przestępstwo. Poza tym, oskarżony mimo odbywania wielokrotnie kar o charakterze izolacyjnym, jest zupełnie niepoprawny, co wskazuje na poważną jego demoralizację. Koniecznie należało wszystko to odzwierciedlić w wymiarze kary, która należy do surowych, jednak nie jest wcale wygórowana. Dlatego też orzeczona wobec oskarżonego kara 6 lat pozbawienia wolności jest adekwatną odpowiedzią wymiaru sprawiedliwości na tego typu rozbójnicze zachowania i stanowi wyraźny sprzeciw wobec takich czynów godzących w ważne dobra prawne obywateli i budzące zagrożenie w miejscach publicznych. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w znacznie łagodniejszym wymiarze, adekwatnym do prawidłowej kwalifikacji prawnej, ewentualnie w razie nie podzielenia powyższej argumentacji o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak było podstaw do uwzględnienia wniosków o wymierzenie oskarżonemu kary wydatnie łagodniejszej, a to z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Przeciwne stanowisko obrońcy oskarżonego nie spotkało się z aprobatą organu odwoławczego. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyroku Sądu I instancji został utrzymany w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Powodem utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy była niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 kpk , uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. Zgodnie z art. 634 kpk jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji. Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy opierając się na dyspozycji przepisu art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Oskarżony nie posiada uchwytnego majątku, przebywa w zakładzie karnym odbywając karę, a w dalszej perspektywie pozostaje odbycie przez niego długoterminowej kary pozbawienia wolności orzeczonej w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy uznał więc, że dodatkowe obciążanie oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, w tym opłatą za II instancję stanowiłoby dolegliwość ekonomiczną przekraczającą jego skromne możliwości finansowe. 7. PODPISY Marcin Przybylski Hanna Bartkowiak Aleksander Brzozowski