IV KA 257/25

Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie rozpoznał apelację wniesioną przez obwinionego Ł. M. od wyroku nakładającego na niego odpowiedzialność za wykroczenie. Głównym zarzutem apelacji była obraza przepisów postępowania, w szczególności art. 170 § 1 pkt 2 kpk w zw. z art. 8 kpw, dotycząca braku potrzeby powołania biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej. Sąd Okręgowy uznał ten zarzut za oczywiście niezasadny. Wyjaśniono, że biegły byłby potrzebny w sprawach wymagających specjalistycznej wiedzy technicznej do analizy śladów powypadkowych, skomplikowanych obliczeń czy oceny zagadnień technicznych. W tej konkretnej sprawie kluczowe było jednak ustalenie wiarygodności zeznań świadków i obwinionego, a jedynym dowodem materialnym był zapis video z kamery samochodowej. Sąd podkreślił, że biegły dysponowałby tym samym materiałem dowodowym co organy procesowe, a jego ocena nie wymagała wiedzy specjalistycznej, lecz mogła być dokonana przy wykorzystaniu doświadczenia życiowego sędziego. Sąd zaznaczył również, że ostateczna ocena prawna zachowania uczestników ruchu drogowego należy wyłącznie do sądu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, sąd analizował zapis video, który nie potwierdził tezy obwinionego o zwiększaniu prędkości przez pokrzywdzonego w sposób uniemożliwiający lub utrudniający manewr wyprzedzania. Sąd stwierdził, że obwiniony podjął manewr wyprzedzania w miejscu niedozwolonym, naruszając zakaz wyprzedzania i zajeżdżając drogę pokrzywdzonemu, co zmusiło go do gwałtownego manewru obronnego. W związku z tym sąd uznał za uzasadnione przypisanie obwinionemu wykroczenia z art. 86 § 1 kw, podkreślając, że dla przypisania tego wykroczenia wystarczy udowodnienie realności i konkretności zagrożenia w ruchu drogowym, które może objawiać się np. zmuszeniem innego kierowcy do gwałtownego hamowania lub innego nagłego manewru.

Zagadnienia prawne (2)