IV Ka 2/26Utrzymanie wyroku za wykroczenie skarbowe 2

Sąd Okręgowy w Poznaniu, IV Wydział Karny – Odwoławczy, rozpoznał sprawę Z. H. (1) oskarżonego o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i art. 9 § 3 kks. Sprawa dotyczyła apelacji obrońcy od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 13 października 2025 r., sygn. akt VI W 437/25. Obrońca podniósł zarzuty obrazy przepisów postępowania (art. 7 kpk) poprzez dowolną analizę materiału dowodowego, co miało skutkować błędnym ustaleniem umyślności czynu oraz przypisaniem oskarżonemu roli osoby faktycznie zajmującej się sprawami spółki, a także zarzut rażącej niewspółmierności kary grzywny. Sąd Okręgowy szczegółowo przeanalizował zarzuty apelacji. W odniesieniu do zarzutu obrazy przepisów postępowania, sąd odwoławczy stwierdził, że kontrola instancyjna nie wykazała nieprawidłowości w ocenie materiału dowodowego przez Sąd Rejonowy. Podkreślono, że oskarżony nie składał wyjaśnień, a brak jego stawiennictwa skutkował zastosowaniem trybu postępowania wobec nieobecnych. Sąd odwoławczy przychylił się do stanowiska, że dla realizacji znamion wykroczenia z art. 57 § 1 kks konieczne jest posiadanie możliwości zachowania się zgodnie z normą, a w tym przypadku oskarżony nie wykazał obiektywnej niemożności zapłaty podatku ani tego, że podjął wszelkie niezbędne kroki do jego uregulowania. Twierdzenia o problemach finansowych spółki, wynikające z niepłacenia przez kontrahentów, uznano za nieudowodnione i zgłoszone zbyt późno. Sąd odwoławczy odrzucił również zarzut dotyczący błędnego ustalenia, że oskarżony faktycznie zarządzał sprawami spółki, wskazując na jego rolę jako prezesa zarządu i wspólnika, a także na fakt składania przez niego podpisów elektronicznych pod dokumentami rejestrowymi. Uznano, że tezy oskarżenia o byciu 'słupem' są absurdalne. W kwestii rażącej niewspółmierności kary, sąd odwoławczy wyjaśnił, że po wniesieniu sprzeciwu od wyroku nakazowego, traci on moc, a sąd pierwszej instancji ma swobodę w wymiarze kary. Kara grzywny została uznana za adekwatną do stopnia naruszenia obowiązku podatkowego i mieściła się w granicach ustawowych. Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy koszty nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwolnił oskarżonego z kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze z uwagi na jego trudną sytuację materialną.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający