IV KA 128/16

Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie rozpoznał apelację obwinionego od wyroku sądu rejonowego, który uznał go za winnego popełnienia wykroczenia z art. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń. Przepis ten stanowi, że karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Sąd odwoławczy analizował kwestię możliwości uchylenia się od wskazania kierującego, odwołując się do przepisów Kodeksu postępowania karnego (art. 183 § 1 kpk) i Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (art. 41 kpw), a także orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Sąd podkreślił, że możliwość uchylenia się od odpowiedzi istnieje tylko w przypadku narażenia na odpowiedzialność za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a nie za wykroczenie. Właściciel pojazdu ma pięć możliwości: wskazać siebie, przedstawić dowód, że nie jest właścicielem, wskazać kierującego, nie wskazać nikogo (co grozi odpowiedzialnością za wykroczenie) lub przedstawić dowód, że pojazd użyto wbrew jego woli. W niniejszej sprawie obwiniony, zamiast wskazać siebie jako kierującego lub inną konkretną osobę, przedstawił listę 11 potencjalnych użytkowników, zastrzegając jednocześnie możliwość własnego kierowania pojazdem i odmowę wyjaśnień. Sąd uznał, że takie pismo nie wypełnia obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym i stanowiło popełnienie własnego wykroczenia z art. 96 § 3 kw. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności przepisu z Konstytucją. Niemniej jednak, uznając wymierzoną przez sąd I instancji karę grzywny (2000 zł) za rażąco surową, obniżył ją do 600 zł, uznając, że w tej wysokości spełni ona swoje funkcje prewencyjne.

Zagadnienia prawne (2)