IV CZ 65/07

Sygn. akt IV CZ 65/07 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 11 października 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) 
SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) 
SSN Maria Grzelka 
 
 
 
w sprawie z powództwa D.W. 
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "K."  
o uchylenie uchwały, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 11 października 2007 r., 
zażalenia powódki  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt [...], 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 
 
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie 
powódki na postanowienie tego Sądu z dnia 11 stycznia 2007 r. (k. 261 akt) z tej 
przyczyny, że zażalenie to nie zostało opłacone opłatą podstawową w kwocie 30 zł 
(art. 1302 § 3 k.p.c.). 
 
W zażaleniu na to postanowienie powódka podnosiła to, że narusza ono art. 
112 k.p.c. i art. 100 ust. 2 w zw. z art. 14 i art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 
2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167) i wnosiła o jego 
uchylenie. W ocenie skarżącej, jako strona zwolniona od kosztów sądowych 
w  całości na podstawie art. 113 § 1 k.p.c. nie była w ogóle zobowiązana do 
ponoszenia jakichkolwiek opłat sądowych. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Powódka była zwolniona od kosztów sądowych na podstawie postanowienia 
z dnia 22 sierpnia 2005 r. (k. 16 akt). Zwolnienie od kosztów udzielone przed 
wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach 
cywilnych (Dz.U. nr 167, poz. 1398 ze zm.) wywiera skutki także po wejściu 
w  życie tej ustawy (por. też np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
14  grudnia 2006 r., I CSK 440/06, nieopubl., i z dnia 26 lipca 2006 r., IV CZ 59/06, 
nieopubl.). Oznacza to, że zbędne byłoby rozpatrywanie wniosku strony 
w  przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych. Ustawa z 2005 r. weszła w życie 
po uzyskaniu przez powódkę zwolnienia od kosztów sądowych (art. 151 ustawy). 
Strona zwolniona od kosztów sądowych ma obowiązek uiścić opłatę podstawową, 
przewidzianą w art. 14 ustawy, od wszystkich pism podlegających opłacie – w tym 
też od zażalenia na postanowienie odrzucające zażalenie (art. 100 ust. 2 ustawy). 
Nie ma znaczenia to, kiedy zwolnienie takie zostało ostatecznie uzyskane. 
 
Obowiązek wniesienia opłaty od zażalenia powstał w związku z wniesieniem 
tego środka na postanowienie z dnia 11 stycznia 2007 r., tj. jeszcze w okresie 
obowiązywania art. 100 ust. 2 ustawy z 2005 r. w brzmieniu przed jego zmianą 
ustawą z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych 

 
3 
w  sprawach cywilnych (Dz.U. z 2007 r. nr 21, poz. 123). Istniały zatem podstawy 
do zastosowania art. 1302 § 3 k.p.c., tj. do odrzucenia zażalenia powódki bez 
wezwania jej pełnomocnika do uiszczenia opłaty podstawowej od zażalenia 
w wysokości 30 zł. 
 
Z przedstawionych względów należało zatem oddalić zażalenie powódki jako 
nieuzasadnione (art. 39814 k.p.c. w zw. z art.3941 § 3 k.p.c.).