IV CZ 41/09Odrzucenie skargi kasacyjnej wartość przedmiotu sporu

Henryk C. złożył skargę na wyrok sądu polubownego nakazujący mu wydanie dzierżawionych nieruchomości. Określił wartość przedmiotu sporu na 600 000 zł. Sąd Okręgowy w G., po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego, stwierdził swoją niewłaściwość, uznając, że prawidłowo obliczona wartość przedmiotu sporu nie przekracza 30 000 zł, i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu. Sąd Rejonowy oddalił skargę, a Sąd Okręgowy oddalił apelację skarżącego. Następnie Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną Henryka C. z dnia 9 kwietnia 2008 r., wskazując, że choć podana wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego przekraczała próg dopuszczalności, to nie odpowiadała rzeczywistej wartości zaskarżenia, która była niższa. Sąd Okręgowy powołał się na art. 368 § 2 k.p.c., podkreślając, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być wyższa niż wartość przedmiotu sporu. Henryk C. złożył zażalenie na to postanowienie. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 715 k.p.c. (obecnie art. 1207 § 2 k.p.c.), stwierdził, że do postępowania ze skargi o uchylenie wyroku sądu polubownego stosuje się przepisy o postępowaniu procesowym w pierwszej instancji, w tym art. 23 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, w sprawach o wydanie lub odebranie przedmiotu najmu lub dzierżawy, wartość przedmiotu sporu stanowi suma czynszu za czas sporny, lecz nie więcej niż za rok (przy umowach na czas oznaczony) lub suma czynszu za okres trzech miesięcy (przy umowach na czas nieoznaczony). Sąd Najwyższy uznał, że wartość przedmiotu sporu została przez Sąd Okręgowy prawidłowo określona zgodnie z tym przepisem. Ta wartość wyznaczyła również wartość przedmiotu zaskarżenia apelacyjnego i kasacyjnego. Ponieważ nie przekroczyła kwoty warunkującej dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.), zażalenie skarżącego zostało oddalone jako oczywiście bezzasadne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający