IV CZ 22/19

Sygn. akt IV CZ 22/19
POSTANOWIENIE
Dnia 5 kwietnia 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Marta Romańska
‎
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa L. S. i B. S.
‎
przeciwko
(…)
Bank
(…)
Spółce Akcyjnej w W.
‎
o ustalenie,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 5 kwietnia 2019 r.,
‎
zażalenia powódki B. S.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w
(…)
‎
z dnia 28 stycznia 2019 r., sygn. akt I ACa
(…)
,
uchyla zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 26 stycznia 2019 r. odrzucił skargę kasacyjną powódki zaskarżającą wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 28 września 2018 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w skardze nie został określony w sposób wymagany przez art. 398
4
§ 1 pkt 1 k.p.c. zakres zaskarżenia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 września 2018 r. Chociaż powódka wskazała w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia równą wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji i wartości przedmiotu sporu w pozwie (2.989.412 zł), a nadto sformułowała wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, jak i poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego, i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, to jednak nie sprecyzowała, wbrew brzmieniu art. 398
4
§ 1 pkt 1 k.p.c., czy zaskarżyła wyrok w całości czy też w części.
W zażaleniu na postanowienie z dnia 26 stycznia 2019 r. powódka zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu błędne uznanie, że wniesiona przez nią skarga kasacyjna nie spełnia ustawowego wymogu oznaczenia zakresu zaskarżenia wyroku, którego dotyczy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 398
4
§ 1 pkt 1 k.p.c., skarga kasacyjna powinna wskazywać zakres zaskarżenia orzeczenia, od którego jest wniesiona. Oznaczenie zakresu zaskarżenia wyznacza granice rozpoznania sprawy w postępowaniu kasacyjnym. Jest to istotne zarówno dla skarżącego, jak i dla jego przeciwników procesowych. Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymagania oznaczenia zakresu zaskarżenia, podlega odrzuceniu bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 398
6
§ 2 k.p.c.).
Skarżący może jednak dokonać oznaczenia zakresu zaskarżenia w dowolny sposób - byle tylko nie było wątpliwości, w jakich granicach kwestionuje zaskarżone orzeczenie.
Pełnomocnik powódki jednoznacznie wskazał w złożonej skardze, że wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania. Ponadto określił wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego na kwotę równą wartości przedmiotu zaskarżenia apelacją.
W tych okolicznościach brak podstaw do uznania skargi kasacyjnej powódki za niespełniającą przewidzianego w art. 398
4
§ 1 pkt 1 k.p.c. wymagania wskazania, czy kwestionowane orzeczenie jest zaskarżone w całości czy w części. Przy racjonalnej ocenie wymaganej nie tylko przy wykładni oświadczeń woli składanych innej osobie (art. 65 k.c.), ale i przy wykładni pism procesowych przez sąd, nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że powódka zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 26 stycznia 2019 r. w całości (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2012 r., I CSK 210/11, 10 września 2015 r., II CZ 48/15, 20 stycznia 2016 r., IV CZ 84/15, 17 czerwca 2016 r., IV CZ 31/16, 17 stycznia 2019 r., IV CZ 81/18).
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
15
§ 1 w związku z art. 394
1
§ 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji
.
jw