IV CZ 140/12

Sygn. akt IV CZ 140/12 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 20 grudnia 2012 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski 
SSN Anna Owczarek 
 
 
 
ze skargi uczestnika postępowania  
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem  
Sądu Okręgowego  
z dnia 20 października 2010 r.,  
w sprawie z wniosku D. M. 
przy uczestnictwie S. M. 
o podział majątku wspólnego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 20 grudnia 2012 r., 
zażalenia uczestnika postępowania 
na postanowienie Sądu Okręgowego  
z dnia 18 października 2011 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 18 października 2011 r., Sąd Okręgowy odrzucił 
skargę S. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym 
postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 20  października 2010 r., którym została 
oddalona jego apelacja od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26 sierpnia 
2009  r. którym dokonano podziału majątku dorobkowego powstałego w czasie 
trwania związku małżeńskiego zainteresowanych, jako nieopartą na ustawowej 
podstawie. 
W zażaleniu z dnia 12 marca 2012 r.  uczestnik wniósł o jego uchylenie 
i  przekazanie sprawy do dalszego rozpoznania. Skarżący podniósł naruszenie 
art.  409 w zw. z art. 187 k.p.c.; art. 410 § 1, art. 401 pkt 2, art. 403 § 2 oraz 412 
k.p.c. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Podlega odrzuceniu skarga o wznowienie postępowania wniesiona 
po  upływie przepisanego terminu, niedopuszczalna, lub nieoparta na ustawowej 
podstawie (art. 410  § 1 k.p.c.). W dawniejszym orzecznictwie  przyjmowano, że dla 
uznania, iż skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, nie jest 
wystarczające samo sformułowanie podstawy wznowienia ale konieczne jest jej 
oparcie na okolicznościach, które ją wypełniają (por. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 19 grudnia 2003 r., III CZ 130/03, z dnia 26 marca 2004 r., 
IV CZ 29/04 i z dnia 31 marca 2004 r., III CZ 13/04 niepubl.). 
Po uchyleniu art. 411 k.p.c. w judykaturze utrwalił się pogląd, że ocena, 
czy  skarga opiera się o ustawową podstawę wznowienia nie ogranicza się  
do stwierdzenia, czy okoliczności wskazane przez skarżącego dają się podciągnąć 
pod przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia, lecz obejmuje badanie 
i ustalenie, czy podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje (por. postanowienia 
Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2005 r., II CZ 41/05, z dnia 14 grudnia 2006 r., 
I CZ 103/06 niepublikowane oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., 
III CSK 56/07, LEX nr 334985). 

 
3 
Skarga S. M., wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu nie jest oparta na 
ustawowej podstawie zarówno w węższym, jak i szerszym wyżej określonym 
znaczeniu.  
Żalący w skardze powołał się na podstawę zawartą w art. 403 § 2 k.p.c., 
natomiast przytoczył okoliczności nawiązujące, do podstawy określonej w art. 401 
pkt 2 k.p.c., tj. podniósł, że nie był on należycie reprezentowany oraz nie miał 
możności obrony swoich praw, z uwagi na chorobę, którą jest dotknięty.  
Tymczasem stan zdrowia skarżącego był Sądowi drugiej instancji znany 
zarówno z dokumentacji lekarskiej (por. k. 98) jak i z oświadczenia uczestnika 
złożonego na rozprawie apelacyjnej w dniu 20 października 2010 r. Skoro był on 
Sądowi Okręgowemu znany w toku postępowania drugoinstancyjnego,  to nie mógł 
stanowić nowej okoliczności w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. i tym samym być  
podstawą wznowienia postępowania.  
Ujawnione w skardze okoliczności nie wyczerpują także, wbrew ocenie 
żalącego, podstawy pozbawienia go możności działania w postępowaniu 
apelacyjnym. Skarżący nie zaprzeczył, że ustanowiony przez niego na rozprawie 
w  dniu 10 czerwca 2010 r. pełnomocnik z wyboru był należycie powiadomiony 
o  rozprawie, która odbyła się w dniu 20 października 2010 r. Oświadczył także, 
że  nie 
wypowiedział 
pełnomocnictwa 
pełnomocnikowi 
z 
wyboru 
i nadal 
ustanowiony przez niego pełnomocnikiem adwokat ma  umocowanie do działania 
w  jego imieniu. 
Poza tym skarżący brał aktywny udział w postępowaniu apelacyjnym, składał 
wnioski procesowe, oświadczenia, i jak już zasygnalizowano, uczestniczył także 
w  rozprawie. Jak wyjaśniono  w judykaturze dla wyczerpania omawianej podstawy 
wznowienia postępowania strona powinna wskazać, że w zakończonym 
prawomocnym orzeczeniem postępowaniu była pozbawiona możliwości działania 
"wskutek naruszenia przepisów prawa", (por. postanowienie Sądu Najwyższego 
z  dnia 25 maja 2007 r., I CZ 60/07, niepubl.). Ujawnione w skardze okoliczności nie 
wskazują na to, jakoby Sad Okręgowy rozpoznając sprawę na rozprawie w dniu 
20  października 2010 r. naruszył przepisy kodeksu postepowania cywilnego. 

 
4 
Ze wskazanych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c., 
orzeczono jak w sentencji.