IV CSK 630/15

Sygn. akt IV CSK 630/15
POSTANOWIENIE
Dnia 15 marca 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bogumiła Ustjanicz
w sprawie z wniosku I. W.
‎
przy uczestnictwie E. P., K. P., R. W.
i E. W.
‎
o zasiedzenie służebności,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 marca 2016 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni
od postanowienia Sądu Okręgowego w R.
‎
z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt IV Ca […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację wnioskodawczyni od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 7 lutego 2013 r., którym został oddalony jej wniosek o stwierdzenie nabycia w drodze zasiedzenia z dniem 4 listopada 2006 r. służebności przechodu i przejazdu opisanym pasem gruntu, stanowiącym własność uczestników P.
Wnioskodawczyni w skardze kasacyjnej powołała obie podstawy przewidziane w art. 398
3
§ 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. Za oczywistą zasadnością skargi przemawia, w jej ocenie, oczywiste naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji, polegające na błędnym zinterpretowaniu przesłanki zasiedzenia służebności gruntowej dotyczącej korzystania przez nią z trwałego i  widocznego urządzenia, chociaż doszło do wybudowania przez jej poprzednika prawnego nasypu, mostka oraz gazociągu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione szczególnie doniosłymi względami, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w sferze interesu powszechnego. Cel wymagania przewidzianego w art. 398
4
§ 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia, chociaż jednej z przyczyn  o charakterze publicznoprawnym, objętych art. 398
9
§ 1 k.p.c., które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej objęta art. 398
9
§ 1 pkt 4
k.p.c. wymaga od skarżącego wykazania, że zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad  prawa, widocznym od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych dociekań. Naruszenie prawa powinno mieć charakter szczególny i
kwalifikowany (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r.,
V CZ
187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r.,
I PKN
341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r.,
I UK
285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r.,
III UK
10/11, niepubl.). Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Brak w nim  przekonywującego wywodu prawnego o zaistnieniu takiego stanu rzeczy w stosunku do zaskarżonego orzeczenia. Sąd drugiej instancji szeroko omówił wymagania, które powinny być spełnione przez żądającego stwierdzenia zasiedzenia służebności drogi koniecznej, w tym także korzystania przez wnioskodawcę z widocznego i trwałego urządzenia  w rozumieniu przyjętym w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2011 r., III CZP 10/11 (OSNC 2011, nr 12, poz. 129). Kwestionowanie stanowiska Sądu drugiej instancji nie może być oparte na ustaleniach faktycznych odmiennych od przyjętych przez ten Sąd za podstawę orzeczenia. Wynik badania wniosku i jego argumentacji, na tle podstaw skargi kasacyjnej oraz motywów zaskarżonego wyroku, nie prowadzi do oceny, iż stanowi ono konsekwencję jaskrawych błędów  w zakresie wykładni prawa materialnego albo procesowego, które współkształtowały jego treść. W szczególności  nie doszło do oparcia orzeczenia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.
W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której przyczyny Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 398
13
§ 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy  na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
l.n