IV CSK 423/12

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w L., które zmieniło postanowienie Sądu Rejonowego w P. w sprawie ustanowienia służebności drogi koniecznej. Sąd Okręgowy ustanowił służebność dla nieruchomości wnioskodawców przez grunt uczestników postępowania, K. R. i M. R., zgodnie z wariantem ósmym projektu biegłego, o szerokości 1 metra i długości 111 metrów, zasądzając jednocześnie wynagrodzenie. Nieruchomość wnioskodawców znajduje się na obszarze Parku Krajobrazowego, na zboczu o znacznym spadku, i nie posiada dostępu do drogi publicznej. Jej położenie umożliwia jedynie hobbystyczną uprawę roślin lub wykorzystanie pod tereny zielone i rekreacyjne. Sąd Okręgowy uznał, że taki dostęp jest wystarczający w rozumieniu art. 145 § 1 k.c., biorąc pod uwagę prawidłowy sposób użytkowania nieruchomości. Skarga kasacyjna wnioskodawców, oparta na naruszeniu art. 145 k.c. i art. 382 k.p.c., zmierzała do uchylenia postanowienia Sądu Okręgowego. Sąd Najwyższy, rozważając zasady ustanawiania służebności drogi koniecznej, podkreślił, że nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu, jeśli nie można z drogi korzystać w zakresie koniecznym do prawidłowego sposobu jej użytkowania. Prawidłowe użytkowanie uwzględnia charakter nieruchomości, otoczenie i racjonalność sposobu wykorzystania. Sąd Najwyższy uznał, że dla nieruchomości przeznaczonej na cele rolne, rekreacyjne i hobbystyczne, wystarczające jest przejście o szerokości 1 metra. Podkreślono, że ustanowienie drogi koniecznej musi uwzględniać wzajemne interesy stron, a szkoda grożąca właścicielowi nieruchomości obciążanej nie może być większa niż korzyści dla żądającego drogi. W związku z tym, Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający