IV CSK 389/10

Sygn. akt IV CSK 389/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 26 listopada 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Jan Górowski 
 
w sprawie z powództwa H. W. i E. W. 
przeciwko W. B. 
o zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2010 r., 
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego 
od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I ACa (…), 
 
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 1800 
(jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 
 
Uzasadnienie 
 
Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., w obecnym brzmieniu, skarga kasacyjna obok 
oznaczenia 
zaskarżonego 
orzeczenia 
ze 
wskazaniem 
zakresu 
zaskarżenia, 
przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, powinna zawierać wniosek 
o uchylenie lub o uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego 
uchylenia lub zmiany. Ustawodawca postawił skardze surowe wymagania i dzieląc go 
na trzy paragrafy, wyraźnie rozgraniczył wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej 
określone w paragrafie pierwszym, których spełnienie sprawia, że podejmowana przez 
stronę czynność procesowa nosi cechy tego środka odwoławczego od wymagań 
stawianych jej jako pismu procesowemu, o których mowa w paragrafie drugim i trzecim. 
Braki w zakresie elementów konstrukcyjnych powodują, że skarga kasacyjna jest 
dotknięta tzw. brakiem istotnym, nieusuwalnym w trybie właściwym dla uzupełnienia 

 
2 
braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine (por. np. uchwałę 
składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1938 r., C III 319/37, Zb. 
Urz. 1938, poz. 303 albo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2000 r., II 
CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151). 
Ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera jednego z koniecznych elementów, tj. 
wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia, którego między 
innymi spełnienie sprawia, że podejmowana czynność procesowa nosi cechy tego 
środka odwoławczego to musiała ulec odrzuceniu. 
Na marginesie można zauważyć, że istotne zagadnienie prawne polega na 
przedstawieniu tego zagadnienia przez jego sformułowanie, z przytoczeniem 
argumentów 
prawnych, 
które 
mogą 
prowadzić 
do 
różnych 
wyników 
(por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, 
niepublikowane i z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15-16, poz. 
243). Jego rozstrzygnięcie powinno wywierać istotny wpływ na wynik sprawy. 
Wyartykułowane 
przez 
skarżącego 
zagadnienia 
nie 
odpowiadają 
tym 
wymaganiom. Trafnie powodowie podnieśli, że wskazywane przez skarżącego kwestie 
były już w zasadzie rozstrzygane przez Sąd Najwyższy w wydanym w sprawie wyroku z 
dnia 23 kwietnia 2009 r., IV CSK 558/08. Zastosowana przez Sąd Apelacyjny wykładnia 
wskazanych przepisów kodeksu spółek handlowych jest zgodna z judykaturą Sądu 
Najwyższego (por. np. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008 r., III CZP 
126/08, OSNC 2009, nr 11, poz. 150 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2006 r., 
I CK 361/05, OSNC 2006, nr 11, poz. 189). 
Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest 
niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, 
albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, 
które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby 
głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 
2003 r., I PKN 341/2001 OSNP 2004, nr 6, poz. 100). 
Skarga kasacyjna pozwanego nie jest oczywiście uzasadniona, albowiem 
zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w wyżej wskazanym znaczeniu. Skarżący 
podnosząc, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne przeoczył, że nie 
można z przesłanką określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. równocześnie podnosić, że w 
ramach naruszenia tych samych przepisów w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie 
prawne. Jest to błąd logiczny, albowiem gdy wchodzi w rachubę zagadnienie prawne 

 
3 
skarga kasacyjna nie może być oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 13 marca 2008 r., V CSK 550/07, niepublikowane). Występująca w 
sprawie kwestia, czy w samej sentencji orzeczenia powinno się znaleźć ograniczenie 
odpowiedzialności pozwanego do czasu uzyskania orzeczenia o bezskuteczności 
egzekucji wobec spółki, nie została przez skarżącego podniesiona w skardze 
kasacyjnej. 
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).