IV CSK 27/06

Sygn. akt IV CSK 27/06 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 2 marca 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Mirosława Wysocka 
 
 
 
w sprawie z wniosku T. Z. 
przy uczestnictwie J. S. i in.,  
o zmianę postanowienia Sądu Rejonowego w W.  
z dnia 6 kwietnia 2004 r., o stwierdzenie nabycia spadku po S. Z., 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 marca 2006 r., 
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni  
od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. 
z dnia 8 września 2005 r.,  
 
 
 
odrzuca skargę kasacyjną. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 
8  września 2005 r. oddalającego apelację wnioskodawczyni T. Z.  od orzeczenia, 
którym 
oddalono 
jej 
wniosek 
o 
zmianę 
prawomocnego 
postanowienia 
o  stwierdzenie nabycia spadku, skarżąca zawarła następujące stwierdzenie: 
„stosownie do art. 3984 pkt 3 k.p.c.  wnioskodawca wnosi o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania uzasadniając to tym iż w imię zasad praworządności 
wola każdego spadkodawcy wyrażona zgodnie z prawem winna być respektowana 
co w niniejszej sprawie nie miało miejsca na skutek błędnej wykładni wyżej 
wskazanych przepisów przez Sąd II instancji". 
Sąd Najwyższy, badając dopuszczalność skargi, zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać obok 
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania także jego uzasadnienie. Prawidłowa 
wykładnia tego przepisu wymaga uwzględnienia treści art. 3989 § 1 k.p.c., według 
którego Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli 
w   sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni 
przepisów 
prawnych 
budzących 
poważne 
wątpliwości 
lub 
wywołujących 
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania bądź też 
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wyraźny związek, jaki zachodzi 
między wymienionym wymaganiem stawianym przez ustawodawcę skardze 
kasacyjnej, a instytucją tzw. przedsądu, w ramach którego Sąd Najwyższy bada, 
czy zachodzą przesłanki określone w art. 3989 § 1 k.p.c., prowadzi do wniosku, że 
dla spełnienia wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania 
nie jest wystarczające odwołanie się przez stronę skarżącą do jakichkolwiek 
okoliczności, 
które 
jej 
zdaniem 
przemawiają 
za 
takim 
rozpoznaniem. 
Jedynie  wyraźne odniesienie się do co najmniej jednej z przesłanek, o których 
mowa w art. 3989 § 1 k.p.c., i przedstawienie argumentacji przekonującej, że 
przesłanka taka w istocie w sprawie zachodzi, stanowi zadośćuczynienie 
obowiązkowi wynikającemu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Celem wprowadzenia tego 
obowiązku jest bowiem umożliwienie stronie skarżącej wykazania, że jej skarga 

 
3 
powinna zostać rozpoznana, a to może nastąpić jedynie wówczas, gdy 
przynajmniej 
jedna 
ze 
wspomnianych 
przesłanek 
w 
sprawie 
występuje 
(por.  postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 
89/05, jeszcze niepublikowane). 
Wniosek powyższy wspiera utrwalone stanowisko judykatury, która 
w   poprzednim stanie prawnym przyjmowała, że okoliczności uzasadniające 
przyjęcie kasacji do rozpoznania, które skarżący miał obowiązek przedstawić na 
podstawie art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., musiały wprost nawiązywać do przesłanek 
wskazanych w art. 393 k.p.c., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak 
w  sprawie upoważniał Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia kasacji do 
rozpoznania. Wprawdzie obowiązujący obecnie art. 3989 § 1 k.p.c. określa 
podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, a nie odmowy, jednakże zmiana ta ze 
względu na swój charakter niewątpliwie pozostaje bez wpływu na aktualność 
przedstawionego stanowiska. 
Przytoczona na wstępie treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania nie nawiązuje do żadnej z przesłanek stanowiących 
podstawę orzeczenia przez Sąd Najwyższy o przyjęciu skargi do rozpoznania, nie 
spełnia zatem celu, dla którego wprowadzono to istotne wymaganie skargi 
kasacyjnej. 
W tej sytuacji tylko ubocznie można zauważyć, że ogólnikowe i pozbawione 
jakiejkolwiek argumentacji jurydycznej uzasadnienie wniosku jest w istocie tylko 
pozorem uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
Brak 
uzasadnienia 
tego 
wniosku 
oznacza, 
ze 
skarga 
kasacyjna 
wnioskodawczyni  nie czyni zadość istotnemu wymaganiu przewidzianemu w art. 
3984 § 1 pkt 3 k.p.c., a to uzasadniało jej odrzucenie jako niedopuszczalnej na 
podstawie 3986 § 3 k.p.c., 
 
 
 
db