IV CSK 125/19

Sąd Najwyższy w składzie sędziego Grzegorza Misiurka rozpatrywał skargę kasacyjną wniesioną przez małoletnią powódkę M.M.S. przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w P. w sprawie o zadośćuczynienie, odszkodowanie, rentę i ustalenie. Skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 listopada 2018 r. Sąd Najwyższy, działając na posiedzeniu niejawnym, odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Podstawą prawną tej decyzji był art. 398^9 § 1 k.p.c., który stanowi, że Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca oparła swój wniosek na przesłance oczywistej zasadności skargi. Sąd Najwyższy podkreślił, że odwołanie się do tej przesłanki wymaga przedstawienia, na czym polega „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że skarga jest rzeczywiście oczywiście uzasadniona, co oznacza wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, skutkującej wydaniem oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sąd uznał, że treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności, a wskazane przez skarżącą okoliczności nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Sąd odniósł się również do zarzutów dotyczących naruszenia art. 382 k.p.c. i art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., wskazując na utrwalone stanowisko judykatury w tym zakresie. Wobec braku podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa, Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania, nie obciążając powódki kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający