IV C 776/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał sprawę z powództwa P. K. (1) i E. K. przeciwko (...) Bank (...) S.A. o ustalenie nieważności lub bezskuteczności klauzul umownych dotyczących wskaźnika WIBOR w umowie kredytu hipotecznego oraz o zapłatę. Powodowie argumentowali, że wskaźnik WIBOR jest nierynkowy, otwarty na manipulacje i nie odzwierciedla rzeczywistych kosztów pozyskania środków przez bank, co prowadzi do rażącego naruszenia ich interesów. Sąd oddalił powództwo, stwierdzając, że postanowienia umowne dotyczące zmiennego oprocentowania oparte na wskaźniku WIBOR 3M nie podlegają ocenie pod kątem abuzywności, ponieważ odzwierciedlają obowiązujące przepisy prawa (art. 29 ust. 2 Ustawy o kredycie hipotecznym, Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011). Sąd uznał te postanowienia za transparentne, zgodne z dobrymi obyczajami i nie naruszające rażąco interesów konsumentów. Podkreślono, że powodowie zostali odpowiednio poinformowani o ryzyku związanym ze zmienną stopą procentową, otrzymali symulacje rat oraz mieli dostęp do informacji o sposobie ustalania WIBOR. Sąd odwołał się do orzecznictwa TSUE, zgodnie z którym warunki odzwierciedlające przepisy ustawowe lub wykonawcze nie podlegają przepisom dyrektywy o nieuczciwych warunkach umownych, a także że klauzule dotyczące głównego świadczenia, jeśli są jasne i zrozumiałe, nie podlegają kontroli abuzywności. W konsekwencji, sąd oddalił powództwo główne i ewentualne, a powodów obciążył kosztami procesu.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaPotwierdzenie, że postanowienia umowne dotyczące WIBOR w kredytach hipotecznych, zgodne z prawem i transparentne, nie są abuzywne. Ugruntowanie stanowiska o wyłączeniu spod kontroli abuzywności warunków odzwierciedlających przepisy prawa.
Dotyczy umów kredytów hipotecznych zawartych po wejściu w życie odpowiednich przepisów UE i krajowych, gdzie konsument był odpowiednio informowany.
Zagadnienia prawne (2)
Czy postanowienia umowy kredytu hipotecznego dotyczące zmiennego oprocentowania opartego na wskaźniku WIBOR stanowią niedozwolone postanowienia umowne (klauzule abuzywne)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, postanowienia te nie stanowią niedozwolonych postanowień umownych.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że postanowienia te odzwierciedlają obowiązujące przepisy prawa (Ustawa o kredycie hipotecznym, Rozporządzenie UE 2016/1011) i są transparentne, co wyłącza ich kontrolę pod kątem abuzywności zgodnie z Dyrektywą 93/13/EWG. Konsumenci zostali odpowiednio poinformowani o ryzyku i mechanizmie ustalania oprocentowania.
Czy konsument ma interes prawny w ustaleniu nieważności lub bezskuteczności klauzul umownych dotyczących oprocentowania, nawet jeśli dochodzi zapłaty z tytułu nienależnego świadczenia?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, konsument ma interes prawny w ustaleniu nieważności lub bezskuteczności klauzul, aby zapewnić sobie ochronę prawnie uzasadnionych interesów i uniknąć dalszych zobowiązań wynikających z umowy.
Uzasadnienie
Ustalenie nieważności lub bezskuteczności klauzul gwarantuje zwolnienie strony powodowej z obowiązku regulowania rat kredytu w przyszłości w sposób uznany za nieprawidłowy, usuwając stan niepewności co do kształtu stosunku prawnego.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. K. (1) | osoba_fizyczna | powód |
| E. K. | osoba_fizyczna | powód |
| (...) Bank (...) S.A. | spółka | pozwany |
Przepisy (8)
Główne
k.c. art. 385 § 1
Kodeks cywilny
Niedozwolone postanowienia umowne (klauzule abuzywne); wyłączenie postanowień określających główne świadczenie, jeśli są sformułowane jednoznacznie.
P. bankowe art. 69 § 1
Prawo bankowe
Definicja umowy kredytu bankowego.
P. bankowe art. 69 § 2
Prawo bankowe
Elementy umowy kredytu bankowego.
P. bankowe art. 76
Prawo bankowe
Zasady oprocentowania kredytu, w tym zmiana stopy procentowej.
u.k.h. art. 29 § 2
Ustawa o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami
Sposób ustalania stopy oprocentowania kredytu hipotecznego przy braku stałej stopy (wskaźnik referencyjny i marża).
u.k.h. art. 4 § 28
Ustawa o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami
Definicja wskaźnika referencyjnego.
Pomocnicze
k.c. art. 189
Kodeks cywilny
Ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego jako przesłanka ochrony prawnej.
k.c. art. 359 § § 2
Kodeks cywilny
Odsetki ustawowe.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienia dotyczące WIBOR odzwierciedlają obowiązujące przepisy prawa i są wyłączone spod kontroli abuzywności. • Konsumenci zostali odpowiednio poinformowani o ryzyku zmiennej stopy procentowej. • Wskaźnik WIBOR jest transparentny, zgodny z regulacjami UE i nie jest ustalany arbitralnie przez bank. • Konsumenci mieli możliwość zrozumienia mechanizmu ustalania oprocentowania i oszacowania konsekwencji ekonomicznych.
Odrzucone argumenty
Wskaźnik WIBOR jest nierynkowy, otwarty na manipulacje i nie odzwierciedla rzeczywistych kosztów banku. • Postanowienia dotyczące WIBOR stanowią niedozwolone klauzule umowne naruszające interesy konsumentów. • Bank nie dopełnił obowiązku informacyjnego w zakresie mechanizmu ustalania WIBOR.
Godne uwagi sformułowania
Postanowienie umowne dotyczące zmiennego oprocentowania w oparciu o wskaźnik referencyjny WIBOR 3M co do zasady nie powinno stanowić przedmiotu badania na podstawie przepisów dyrektywy unijnej 93/13 i przepisów krajowych o niedozwolonych postanowieniach umownych. • Warunki umowy odzwierciedlające obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze (...) nie podlegają przepisom tej dyrektywy. • Postanowienie określające wysokość oprocentowania przez odwołanie się do wysokości wskaźnika referencyjnego i stałej marży (WIBOR + marża) stanowi postanowienie określające jasno główny przedmiot umowy, a jako takie, zgodnie Dyrektywą 93/13, nie podlega ocenie z punktu widzenia przepisów o niedozwolonych postanowieniach umownych. • Wśród istotnych elementów, które sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę przy dokonywaniu niezbędnych ustaleń w tym względzie, znajdują się nie tylko treść informacji udzielonych przez kredytodawcę w ramach negocjacji danej umowy kredytu, lecz również okoliczność, że główne elementy dotyczące obliczania wskaźnika referencyjnego są łatwo dostępne ze względu na ich publikację.
Skład orzekający
Artur Grajewski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Potwierdzenie, że postanowienia umowne dotyczące WIBOR w kredytach hipotecznych, zgodne z prawem i transparentne, nie są abuzywne. Ugruntowanie stanowiska o wyłączeniu spod kontroli abuzywności warunków odzwierciedlających przepisy prawa."
Ograniczenia: Dotyczy umów kredytów hipotecznych zawartych po wejściu w życie odpowiednich przepisów UE i krajowych, gdzie konsument był odpowiednio informowany.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu klauzul abuzywnych w umowach kredytowych, w szczególności w kontekście wskaźnika WIBOR, co jest tematem budzącym duże zainteresowanie wśród konsumentów i prawników.
“WIBOR w umowie kredytowej: czy bank zawsze ma rację? Sąd Okręgowy rozstrzyga spór o klauzule abuzywne.”
Dane finansowe
WPS: 113 893,8 PLN
zwrot kosztów procesu: 5408,5 PLN
zwrot kosztów procesu: 5408,5 PLN
Sektor
bankowość
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Ta sprawa stanowi część linii orzeczniczej omawianej w naszych syntezach.
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.