III UZ 12/06

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 31 października 2006 r., które odrzuciło skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26 czerwca 2006 r. Odrzucenie skargi kasacyjnej nastąpiło z powodu nieuiszczenia opłaty podstawowej, o której mowa w art. 36 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Wcześniej, postanowieniem z dnia 23 października 2006 r., Sąd Apelacyjny oddalił wniosek pełnomocnika wnioskodawczyni o przywrócenie terminu do uiszczenia tej opłaty. Pełnomocnik uzasadniał wniosek niemożnością skontaktowania się z wnioskodawczynią z powodu jej wyjazdu. Sąd Apelacyjny uznał, że pełnomocnik nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu, wskazując, że przy należytej staranności opłata mogła być uiszczona, a trudności w kontakcie z klientem nie są okolicznością usprawiedliwiającą, zwłaszcza że chodziło o niewielką kwotę, a pełnomocnik kontaktował się z synem strony. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zastosował art. 380 k.p.c. i uznał, że postanowienie Sądu Apelacyjnego o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu było prawidłowe. Podzielił argumentację sądu niższej instancji, że trudności w kontakcie pełnomocnika ze stroną nie usprawiedliwiają uchybienia terminowi do uiszczenia opłaty sądowej w kwocie 30 zł, szczególnie w sytuacji, gdy skarga kasacyjna została wniesiona w terminie, a pełnomocnik nie kontaktował się bezpośrednio ze stroną. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako oczywiście bezzasadne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający