III USKP 83/21

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną A. Z. od wyroku Sądu Apelacyjnego w przedmiocie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Sprawa dotyczyła odmowy przyznania renty przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, co zostało podtrzymane przez Sąd Okręgowy i Sąd Apelacyjny. Kluczowym elementem rozstrzygnięcia było ustalenie, że ubezpieczona nie wniosła sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, które stwierdziło częściową niezdolność do pracy i określiło datę jej powstania. Sąd Apelacyjny uznał, że brak sprzeciwu czyni to orzeczenie wiążącym dla sądu, a ubezpieczona nie spełniała przesłanek do przyznania renty, w tym wymaganego stażu ubezpieczeniowego w przypadku całkowitej niezdolności do pracy. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 386 § 4 k.p.c., twierdząc, że sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną, wskazując, że rozpoznaje ją w granicach zaskarżenia i podstaw, a zarzuty naruszenia przepisów postępowania muszą wykazywać wpływ na naruszenie prawa materialnego. Podkreślono, że zgodnie z art. 477^9 § 3^1 k.p.c. i orzecznictwem SN, odwołanie od decyzji ZUS oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących orzeczenia lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu, podlega odrzuceniu. Sąd Najwyższy zaznaczył, że choć skarżąca podnosiła zarzuty dotyczące stażu pracy, to w pierwszej kolejności wiążą się one ze stopniem niezdolności do pracy, co wynikało z niezaskarżonego orzeczenia lekarza orzecznika. W związku z tym, brak sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika uniemożliwił skuteczne kwestionowanie daty powstania niezdolności do pracy w późniejszym postępowaniu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający