III SK 61/04

Sygn. akt III SK 61/04 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
 
Dnia 28 października 2004 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Hajn 
SSN Andrzej Wasilewski 
 
 
w sprawie z odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "G." 
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki 
z udziałem Zakładów Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. 
o odmowę zawarcia umowy sprzedaży ciepła, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2004 r., 
kasacji strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony 
Konkurencji i Konsumentów 
z dnia 26 lutego 2004 r.,   
 
uchyla zaskarżony wyrok, znosi postępowanie w zakresie 
rozprawy przed Sądem Okręgowym - Sądem Ochrony 
Konkurencji i Konsumentów i sprawę przekazuje temu Sądowi 
do ponownego rozpoznania. 
 

 
 
2 
Uzasadnienie 
 
W sprawie z odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej „G.” przeciwko Prezesowi 
Urzędu Regulacji Energetyki z udziałem Zakładów Energetyki Cieplnej sp. z o.o. o 
odmowę zawarcia umowy sprzedaży ciepła strona powodowa wniosła kasację od 
wyroku Sądu Okręgowego w W. – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 
dnia 26 lutego 2004 r.   Podnosząc naruszenie przez błędną wykładnię przepisu  § 
35 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 10 grudnia 2000 r. w sprawie 
szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasad rozliczeń w obrocie 
ciepłem (Dz.U. Nr 96, poz. 1053) oraz naruszenie przez niewłaściwe zastosowanie 
art. 3531 k.c. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie zgodnie z jej 
wnioskiem zgłoszonym w odwołaniu z dnia 25 lutego 2003 r., ewentualnie o 
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi 
Okręgowemu do ponownego rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył co następuje: 
 
Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia kasacją oraz jej 
podstaw; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność 
postępowania (art. 39311 § 1 k.p.c.). 
 
Przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta w  pierwszej instancji w Sądzie 
Okręgowym w W. w składzie jednego sędziego. Członkiem składu i zarazem jego 
przewodniczącym był Sędzia Sądu Rejonowego D. C., delegowany do orzekania w 
Wydziale XVII Sądu Okręgowego w W.w trybie art. 77 § 8 prawa o u.s.p. przez 
Prezesa Sądu Okręgowego w W. Delegacja ta obejmowała orzekanie na dwóch 
sesjach w miesiącu w ramach 30 terminów sesyjnych w roku kalendarzowym. 
 
Z art. 46 § 1  prawa o u.s.p. wynika zasada, że sędzia sądu niższego nie 
może być przewodniczącym składu w sądzie wyższym. Naruszenie tej zasady, 
poza wyjątkiem wskazanymi w tym przepisie, powoduje nieważność postępowania 
cywilnego (art. 379 pkt 4 k.p.c.). W przedmiotowej sprawie wyjątek taki nie miał 
miejsca, bowiem Sędzia w niej orzekający w Sądzie Okręgowym w W. oprócz 
delegacji do orzekania w sądzie tego szczebla nie dysponował uprawnieniem od 
Ministra Sprawiedliwości do przewodniczenia w sprawach rozpoznawanych przez 
ten sąd w pierwszej instancji. 

 
 
3 
Stwierdzenie nieważności czyni zbędne rozważania przez Sąd Najwyższy 
odnoszące się do przytoczonych w kasacji jej podstaw i ich usprawiedliwienia. 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie powołanego 
wyżej art. 39311 oraz art. 39319 w związku z art. 396 § 2 k.p.c., orzekł jak w 
sentencji wyroku.