III SAB/Wr 477/26

III SAB/Wr 477/26 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-09-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Kamila Musiał /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 3 i art. 220 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Kamila Musiał po rozpoznaniu w dniu 29 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: J.R. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 lipca 2026 r. J. R. (dalej jako: skarżąca, strona skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Skarga zawierała braki formalne i fiskalne. Pismem z dnia 31 sierpnia 2026 r. (k-13) wezwano pełnomocnika strony skarżącej do oznaczenia miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie Sądu zostało doręczone prawidłowo w dniu 1 września 2026 r. (k-14). Termin na uzupełnienie braków upływał z końcem dnia 8 września 2026 r. W dniu 4 września 2026 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo, w którym pełnomocnik skarżącej cofnął skargę (k-15).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania strony.
W niniejszej sprawie pełnomocnikowi skarżącej doręczono wezwanie do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi w dniu 1 września 2026 r. Termin do wykonania zarządzeń upłynął zatem z dniem 8 września 2026 r. Braki nie zostały uzupełnione.
W tym stanie rzeczy, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu.
Odnosząc się do cofnięcia skargi wskazać należy, że oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi nie mogło odnieść skutku oczekiwanego przez skarżącego. Stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Niemniej jednak merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania jest dopuszczalne, tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, czyli nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. W doktrynie przyjmuje się, że następstwem procesowym każdego cofnięcia skargi ze skutkiem prawnym jest umorzenie przez sąd postępowania. Zanim jednak sąd umorzy postępowanie z tej przyczyny, obowiązany jest z urzędu poddać kontroli skuteczność cofnięcia skargi, a także skuteczność wniesienia skargi. Jeżeli skarga zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, sąd skargę odrzuca, a nie umarza postępowanie (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 161).
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że wobec nieuzupełnienia braków formalnych i fiskalnych przez stronę skarżąca Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w sentencji.