III SAB/Wa 61/25

III SAB/Wa 61/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-01-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Piotr Dębkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
658
Sygn. powiązane
III FSK 548/26 - Postanowienie NSA z 2026-07-30
Skarżony organ
Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Dębkowski, , po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w przedmiocie rozpoznania pisma złożonego w toku postępowania postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
Dnia 25 września 2025 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło wystąpienie pełnomocnika A. S. (dalej Skarżąca) zatytułowane "Wniosek o informację". Natomiast pismem z 29 października 2025 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł ponaglenie na brak odpowiedzi na jego pytanie. W piśmie tym wniósł o informację, czy przysługuje zażalenie na postanowienie wydane na podstawie art. 113 § 2 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024, poz. 572 ze zm. – dalej Kpa), w sprawie wyjaśnienia co do treści postanowienia wydanego w sprawie ponaglenia na podstawie art. 36 § 6 Kpa.
W związku z pismami Skarżącego zatytułowanymi "Wezwanie", "Ponaglenie", "Wniosek" z 25 i 26 września oraz 8, 13, 15, 20, 29 października 2025 r., kierując się racjonalnością działań, 31 października 2025 r. Ministerstwo Finansów udzieliło łącznej odpowiedzi zatytułowanej "Odpowiedź w sprawie wystąpień o informacje dotyczące postępowania skargowego". Wskazało, że Ministerstwo Finansów, czy też Szef Krajowej Informacji Skarbowej (dalej SKAS), nie jest uprawniony do udzielania porad prawnych ani interpretacji przepisów prawa w zakresie wskazanym w piśmie Strony.
Pismem z 3 listopada 2025 r., pełnomocnik Strony wniósł skargę na bezczynność SKAS w związku z niezrealizowaniem wniosku z 25 września 2025 r. o odpowiedź na pytanie, czy przysługuje zażalenie na postanowienie wydane na podstawie art. 113 § 2 w zw. z art. 126 Kpa w sprawie ponaglenia na podstawie art. 36 § 6 Kpa.
Strona wniosła o orzeczenie bezczynności SKAS z rażącym naruszeniem prawa, naruszenie Konstytucji RP, wskazanie i ukaranie winnych bezczynności, zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2024 r., poz. 935 – dalej Ppsa) i nakazanie realizacji wniosku.
W odpowiedzi na skargę, SKAS wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu ze względu na jej niedopuszczalność.
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 § 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Z powyższego wynika, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w ściśle określonych przypadkach: jeśli bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, albo też bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Przytoczone powyżej przepisy umożliwiają zaskarżenie do sądu administracyjnego aktów lub czynności organów administracji publicznej oraz podmiotów, które na mocy przepisów szczególnych uprawnione są do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia "działalności publicznej". Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma zatem charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne, czy też ich brak, wskazane w ustawie.
Przedstawiony powyżej katalog ma charakter zamknięty, co oznacza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach, ani w których właściwość sądu administracyjnego nie została przewidziana w przepisach szczególnych. Cechą charakterystyczną i wspólną wszystkich przejawów działania bądź zaniechań administracji publicznej kontrolowanych przez sądy administracyjne jest natomiast to, że muszą one mieć miejsce w ramach realizowania władztwa administracyjnego, tzn. konkretny przepis prawa musi przyznawać organom administracji publicznej możliwość władczego decydowania o uprawnieniach bądź obowiązkach adresata jego działania (zaniechania). Jeśli działanie bądź zaniechanie jest tego elementu pozbawione, gdyż dotyczy wyłącznie wewnętrznej organizacji i funkcjonowania podmiotu bądź dotyczy innych form działania podmiotu wyłączonych spod kognicji sądu administracyjnego - właściwość sądów administracyjnych jest wykluczona, a skarga wniesiona do sądu administracyjnego w takiej sprawie będzie niedopuszczalna.
W kontekście powyższego, Sąd zauważa, że przedmiotem skargi jest bezczynność SKAS w związku z niezrealizowaniem wniosku z 25 września 2025 r. o odpowiedź na pytanie, czy przysługuje zażalenie na postanowienie wydane w sprawie ponaglenia.
Sąd zauważa w tym miejscu, że w wyniku rozpatrzenia ponaglenia organ wydaje postanowienie, na które nie służy zażalenie, a zatem nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego zarówno na to postanowienie, jak i na bezczynność lub przewlekłość organu wyższego stopnia w wydaniu tego postanowienia, czyli w zakresie rozpatrzenia ponaglenia. Tym samym również w wyniku wniosku o udzielnie informacji dotyczących postanowienia w sprawie ponaglenia organ nie wydaje rozstrzygnięcia podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że w sprawie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielnie informacji w sprawie postanowienia dotyczącego ponaglenia, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Skarga bowiem jest dopuszczalna jedynie w przypadkach, w których bezczynność dotyczy spraw, w których wydawane są postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, jak również rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Postanowienie wydane w sprawie ponaglenia nie mieści się także w pkt 9 tego przepisu (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej), bowiem punkt ten dotyczy innych aktów lub czynności, niż te wprost wyliczone w pkt 1-3 analizowanego przepisu, a ponadto postanowienie w sprawie ponaglenia nie jest aktem dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Sąd stwierdza, że skoro postanowienie dotyczące ponaglenia nie jest orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to niedopuszczalna jest również skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania bądź bezczynność w sprawie udzielenia informacji do postanowienia dotyczącego ponaglenia.
Ze względu na powyższe przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.