III SAB/Lu 37/25

III SAB/Lu 37/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal
Jerzy Marcinowski /przewodniczący sprawozdawca/
Robert Hałabis
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
658
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Stwierdzono przewlekłość prowadzonego postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 37 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3, § 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. R. na bezczynność Starosty Zamojskiego i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przyznania wynagrodzenia z tytułu dozorowania pojazdu I. stwierdza, że Starosta Zamojski dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Starostę Zamojskiego do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego z dnia 11 lipca 2022 r. w terminie dwóch miesięcy; III. przyznaje od Starosty Zamojskiego na rzecz skarżącego W. R. sumę pieniężną w wysokości 5 000 zł (pięć tysięcy złotych); IV. zasądza od Starosty Zamojskiego na rzecz W. R. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 lipca 2022 r. W. R. (dalej jako "skarżący") zwrócił się do Starosty Z. o przyznanie i zapłatę należności wynikających z przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdu marki [...] nr rej. [...] w okresie od 4 września 2010 r. do 11 lipca 2022 r.
Postanowieniem z dnia 9 września 2022 r. nr [...] Starosta Z. odmówił przyznania i zapłaty W. R. należności za przechowywanie ww. pojazdu. Zdaniem organu skarżący nie był podmiotem wyznaczonym przez organ do usuwania pojazdów z dróg i prowadzenia parkingu we wskazanym okresie, w związku z czym nie doszło do nawiązania stosunku administracyjnoprawnego. Skarżący nie posiadał statusu dozorcy uprawnionego do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132), dalej jako "u.p.e.a.".
W dniu 19 września 2022 r. do organu wpłynęło zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie.
Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. uchyliło postanowienie z dnia 9 września 2022 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium stanęło na stanowisku, że brak należytej aktywności wnioskodawcy w przedstawieniu dowodów pozwalających na ustalenie wysokości poniesionych kosztów oraz wynagrodzenia skutkuje przerzuceniem na organy ciężaru ustalenia należności we własnym zakresie. W konsekwencji Kolegium zobowiązało Starostę do wezwania wnioskodawcy do przedstawienia kalkulacji kosztów i wynagrodzenia za przechowywany pojazd, w przypadku zaś gdy kalkulacja ta nie będzie odpowiadała realiom, do dokonania własnych ustaleń w tym zakresie, ewentualnie powołania biegłego.
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2023 r. nr [...] Starosta Z. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania i zapłaty W. R. należności za przechowywanie ww. pojazdu. Organ wskazał, że sąd cywilny nie orzekł przepadku dozorowanego pojazdu na rzecz Powiatu Z., co oznacza, że nadal stanowi on własność osoby prywatnej.
W dniu 4 lipca 2023 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2023 r. nr [...], Kolegium uchyliło postanowienie Starosty Z. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium wskazało, że przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. stanowi kompletną oraz wystarczającą podstawę prawną umożliwiającą rozpoznanie wniosku. Organ odwoławczy stwierdził również, że w chwili usunięcia pojazdu z drogi skarżący był podmiotem wyznaczonym do usuwania pojazdów oraz do prowadzenia parkingu dla pojazdów usuniętych z drogi. Nie budzi także wątpliwości okoliczność przechowywania pojazdu przez skarżącego w spornym okresie.
Postanowieniem z dnia 29 lutego 2024 r. nr [...] Starosta Z. po raz kolejny odmówił przyznania i zapłaty należności za przechowywanie przedmiotowego pojazdu. Organ wyjaśnił, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, zaś obowiązek zebrania pełnego materiału ciążący na organie nie jest nieograniczony. Organ wskazał również, że ze skarżącym zawierane były umowy na podstawie prawa cywilnego, co oznacza że skarżący nie może skutecznie złożyć wniosku o którym mowa w art. 102 § 5 u.p.e.a. Wszelkie spory na tym tle pozostają we właściwości sądów powszechnych. Ponadto art. 102 § 5 u.p.e.a. wszedł w życie z dniem 30 lipca 2020 r., a więc przed złożeniem wniosku przez skarżącego. Natomiast art. 102 § 2 u.p.e.a. reguluje jedynie stosunek administracyjnoprawny między organem a dozorcą, natomiast samo usunięcie pojazdu z drogi nie stanowi o istnieniu takiego stosunku.
Pismem z dnia 12 marca 2024 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2024 r. nr [...], Kolegium ponownie uchyliło postanowienie organu I instancji w całości i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium podtrzymało stanowisko i argumentację zawartą w poprzednich rozstrzygnięciach wskazując, że obowiązkiem organu I instancji jest przeprowadzenie postępowania w celu ustalenia należnych skarżącemu kwot.
Pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. skarżący wniósł ponaglenie, zarzucając Staroście Z. bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy.
Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2025 r. nr [...] Starosta Z. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania i zapłaty W. R. należności za przechowywanie ww. pojazdu.
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2025 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. stwierdziło, że Starosta Z. nie dopuścił się bezczynności, dopuścił się natomiast przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Pismem z dnia 4 lutego 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Starosty Z. z dnia 22 stycznia 2025 r.
Postanowieniem z dnia 12 marca 2025 r. nr [...], Kolegium ponownie uchyliło postanowienie organu I instancji w całości i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, powtarzając argumentację zawartą w poprzednich orzeczeniach.
Postanowieniem z dnia 8 maja 2025 r. organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na toczące się przed sądem Okręgowym w Z. postępowanie w sprawie TC 152/25, dotyczącej przyznania wynagrodzenia za usunięcie pojazdu z drogi i jego dozór (nie dotyczyło to pojazdu, co do którego skarżący złożył wniosek w przedmiotowej sprawie). Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. uchyliło powyższe rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania i zapadło ono z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (k. 47-48 akt sądowych.).
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Pismem z dnia 22 maja 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postepowania przez Starostę Z. w przedmiocie przyznania należności z tytułu dozorowania pojazdu. Skarżący wniósł o:
1) stwierdzenie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postepowania przez Starostę Z. w sprawie dotyczącej rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 11 lipca 2022 r. o przyznanie należności z tytułu dozorowania pojazdu;
2) stwierdzenie, że bezczynność oraz przewlekłość postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3) zobowiązanie organu rozpatrującego sprawę do załatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy;
4) zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności oraz przewlekłości postępowania i podjęcie wszelkich możliwych środków zapobiegających tym uchybieniom w przyszłości;
5) przyznanie na rzecz skarżącego kwoty 20 000 zł z tytułu stwierdzenia rażącej bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania;
6) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postepowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że do dnia dzisiejszego organ nie rozpoznał wniosku oraz unika merytorycznego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego organ nie wykonuje wytycznych Kolegium zawartych w postanowieniach organu odwoławczego uchylających postanowienia organu I instancji, prowadzi postępowanie od kilku lat, podejmując czynności pozorne. Jednocześnie nie informuje skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie.
W odpowiedzi na skargę Starosta Z. wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu odpowiedzi organ przytoczył stan faktyczny sprawy i stwierdził, że nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie przyznania należności z tytułu dozorowania spornego pojazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Z. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 11 lipca 2022 r. o przyznanie i zapłatę należności wynikających z przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdu marki [...] nr rej. [...] w okresie od 4 września 2010 r. do 11 lipca 2022 r.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli skarga dotyczy bezczynności organu administracji lub przewlekłego prowadzenia postępowania, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie ponaglenia w trybie przewidzianym w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.". Rozpoznanie ponaglenia i sposób rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie ma wpływu na rozpoznanie skargi wniesionej do sądu administracyjnego.
Zgodnie zaś z art. 52 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W rozpoznawanej sprawie skarżący spełnił formalne warunki wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. ponaglenie, co oznacza, że wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 k.p.a.
Stosownie do art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3).
W art. 36 § 1 k.p.a. przewidziano z kolei, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., bezczynność zachodzi wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.
Pojęcie przewlekłości zostało natomiast zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. i obejmuje sytuację, w której postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie akceptowany jest pogląd, że pojęcie przewlekłości postępowania obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2012 r., sygn. II OSK 1956/12 oraz z 28 lipca 2015 r., sygn. II OSK 3274/14).
Skarga na bezczynność jest zatem skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane, co skutkowało złożeniem ponaglenia. Z kolei skarga na przewlekłość jest skargą na stan postępowania, w którym opieszałość organu powoduje niezałatwienie sprawy niezwłocznie lub szybciej, niż to wynika z art. 35 § 1 – § 3a k.p.a. lub z przepisów szczególnych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19).
W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postepowania.
Jak wynika z akt, sprawa dotycząca wniosku skarżącego z dnia 11 lipca 2022 r. toczy się już od kilku lat. Starosta Z. kilkakrotnie odmawiał skarżącemu przyznania i zapłaty wskazanej we wniosku kwoty za przechowywanie ww. pojazdu bądź odmawiał wszczęcia postępowania (postanowienia z dnia 9 września 2022 r., z dnia 22 czerwca 2023 r., z dnia 29 lutego 2024 r. oraz z dnia 22 stycznia 2025 r.), zaś Kolegium, po rozpoznaniu zażaleń skarżącego, uchylało postanowienia organu I instancji (postanowienie z dnia 5 stycznia 2023 r., z dnia 13 listopada 2023 r., z dnia 30 sierpnia 2024 r. i z dnia 12 marca 2025 r.). Wreszcie postanowieniem z dnia 8 maja 2025 r. Starosta Z. zawiesił postępowanie. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2025 r., Kolegium uchyliło powyższe postanowienie organu I instancji.
Uchylając postanowienia organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, Kolegium za każdym razem formułowało klarowne wytyczne w zakresie wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie (art. 138 § 2a k.p.a.). Mimo jednoznacznego określenia wytycznych oraz wskazań co do dalszego rozpoznania sprawy, a także okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji, wydając kolejne postanowienia odmawiające uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 11 lipca 2022 r., nie dostosował się do wytycznych oraz wskazań organu odwoławczego.
Oczywistym jest, że rozpoznanie wniosku o przyznanie i zapłatę należności wynikających z przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdu wymaga podjęcia odpowiednich czynności wyjaśniających. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza w przypadku, gdy wnioskodawca nie przedstawia rachunków związanych z poniesionym wydatkami i ciężar ustalenia należności przechodzi na organ administracji. Jest to niewątpliwie utrudnienie, które może spowodować wydłużenie czasu załatwienia sprawy, nie zwalnia jednak organu od podjęcia czynności, mających na celu rozpoznanie sprawy.
W rozpoznawanej sprawie, Starosta nie podjął jednak żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy zleconych przez organu kontrolujący. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ I instancji ignoruje wydane przez organ odwoławczy wytyczne i wskazania co do dalszego rozpoznania sprawy. Tego rodzaju postępowanie ewidentnie świadczy o pozorowaniu działania i przewlekłym prowadzeniu postępowania, które nie powinno mieć miejsca w demokratycznym państwie prawa.
Na marginesie wskazać w tym miejscu należy, że problem niewykonywania zaleceń i wytycznych organu odwoławczego przez organ I instancji dostrzegł również ustawodawca. W dniu 13 lipca 2025 r. wszedł w życie przepis art. 139a k.p.a., dodany ustawą z dnia 21 maja 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu deregulacji prawa gospodarczego i administracyjnego oraz doskonalenia zasad opracowywania prawa gospodarczego (Dz. U. poz. 769). Stosownie do ust. 1 tego przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 138 § 2 i 2a, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji jest obowiązany wziąć pod uwagę okoliczności wskazane przez organ odwoławczy oraz jest związany wytycznymi tego organu określonymi w decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, chyba że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przepisy prawa, na podstawie których organ pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę, uległy zmianie. Konsekwencje stwierdzenia naruszenia powyższego obowiązku przez organ odwoławczy, przy rozpatrywaniu odwołania wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, określone zostały w art. 139a § 2 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia projektu ww. ustawy, jest to instrument, który ma prowadzić "do stanowczego obowiązku organu I instancji zastosowania się do treści decyzji organu odwoławczego". Zdarza się bowiem, "że pomimo wskazania przez organ II instancji okoliczności faktycznych, jakie powinien wziąć pod uwagę organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ I instancji niekiedy uchyla się od podjęcia czynności, na które wskazywał organ II instancji. Nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych ma zawsze istotny wpływ na wynik sprawy, co może prowadzić do uchylenia decyzji. Przepis ten ma na celu zdyscyplinowanie organów I instancji do wykonywania zaleceń organu II instancji i tym samym nieprzedłużania postępowania administracyjnego. Przepis ten ma również na celu zobligowanie organu I instancji do analizy okoliczności wskazanych przez organ II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Te same sytuacje zdarzają się w odniesieniu do wytycznych organu odwoławczego w zakresie wykładni przepisów prawa.".
Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie, zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego niepodejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy oraz w razie ewidentnego niestosowania przez organ przepisów prawa.
W rozpoznawanej sprawie przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał w szczególności na uwadze, że sprawa toczy się od 2022 r. i że postanowienia Starosty Z. były kilkakrotnie uchylane przez organ odwoławczy, który określał jasne wytyczne w zakresie wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie oraz formułował zalecenia co do dalszego rozpoznania sprawy. Wydając kolejne postanowienia odmawiające uwzględnienia wniosku skarżącego, Starosta Z. wielokrotnie ignorował wytyczne organu odwoławczego, co zdaniem sądu ewidentnie świadczy o tym, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Ponieważ organ do dnia wydania wyroku nie rozpoznał wniosku skarżącego, sąd wyznaczył organowi termin dwóch miesięcy do załatwienia wniosku, który zacznie swój bieg od dnia doręczenia akt organowi, po uprawomocnieniu się wyroku.
Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Z uwagi na opisane wyżej okoliczności sąd zdecydował przyznać od Starosty Z. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 5 000 zł. Sąd zauważa, że jest to kwota mieszcząca się w dolnych granicach dopuszczalnej wysokości sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964). Zwrot kosztów objął wpis od skargi w wysokości 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł.
Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.