Pełny tekst orzeczenia III SAB/Kr 55/16

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków J. J.: - o stwierdzenie nieważności wezwania z dnia 2 listopada 2017 r. o uzupełnienie braków oraz - o wykładnię postanowienia z dnia 29 czerwca 2016 r., III SAB/Kr 55/16. w sprawie skargi na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych postanawia: oddalić wnioski.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 29 czerwca 2016 r., III SAB/Kr 55/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. J. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych. Przyczyną odrzucenia skargi była niemożność jej rozpoznania, ponieważ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 t., poz. 1369 z późn. zm.) nie przewidziała tego typu kompetencji.

Postanowienie uprawomocniło się 13 września 2016 r.

Pismem z 20 października 2017 r. (otrzymanym przez Sąd 25 października 2017 r.) skarżący przesłał "Uzupełnienie wezwania do działania z dnia 06 lutego 2017 r. (...)", w którym opisał dotychczasową korespondencję z Sądem. W korespondencji tej m.in. skarżący żądał:

- stwierdzenia "(...) na podstawie art. 287.2) ppsa nieważność doręczenie odpisu zarządzenia sygn.. akt III SAB/Kr 55/16 wydane w dniu 28 września 2017 r. (...)";

- wydania "(...) na podstawie art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) w zw. z art. 123§1§2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) postanowienie w uzasadnieniu którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wydział III wykaże fakty jakie są motywy, przyczyny nie podjęcia działania (...)". W dalszej części skarżący opisał swoją trudną sytuację majątkową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał 2 listopada 2017 r. skarżącego o sprecyzowanie w terminie 7 dni jakiego rozstrzygnięcia domaga się w ww. piśmie pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania zgodnie z art. 49§1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie zostało doręczone 17 listopada 2017 r.

Pismem z 20 listopada 2017 r. skarżący przesłał "Uzupełnienie wezwanie do działania (...), w którym to piśmie skarżący tym razem wniósł o stwierdzenie nieważności ww. wezwania z 2 listopada 2017 r. oraz wydanie postanowienia "(...) na podstawie art. 1 ppsa w zw. z art. 123§1§1 kpa w uzasadnieniu którego WSA w Krakowie Wydział III wykaże fakty jakie są motywy, przyczyny nie wydania postanowienia (...)". Dalej skarżący opisał ciąg wydawanych w jego sprawie rozstrzygnięć i korespondencję z Sądem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wnioski skarżącego o o wykładnię postanowienia z dnia 29 czerwca 2016 r., III SAB/Kr 55/16 i stwierdzenie nieważności wezwania z 2 lipca 2017 r. nie mogły zostać rozpoznane merytorycznie, dlatego Sąd ze względów formalnych je oddalił.

Zgodnie z art. 157 i 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może uzupełnić wyrok (jeżeli wniosek zostanie złożony w terminie 14 dni od daty jego ogłoszenia lub doręczenia) bądź może dokonać wykładni wyroku tzn. rozstrzygnąć postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z kolei z art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 167 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisy rozdziału 10 ustawy dotyczące orzeczeń sądowych stosuje się również odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. Sąd zaznacza, że wezwanie z 24 października 2017 r., którego nieważności domagał się skarżący zostało przesłane na podstawie zarządzenia z tej samej daty, wydanego przez sędziego referenta.

Przytoczone przepisy nie przewidują więc ani "uzupełnienia uzasadnienia" postanowienia (tu: postanowienia odrzucającego skargę), ani "stwierdzenia nieważności" wezwania sądowego lub zarządzenia sędziego, na podstawie którego to zarządzenia takie wezwanie zostało wysłane.

Skarżący występował w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika dlatego Sąd przyjął, że wniosek w części dotyczył wykładni postanowienia odrzucającego skargę na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych. Skarżący w istocie domagał się bowiem wykładni ww. postanowienia z 29 czerwca 2016 r., III SAB/Kr 55/16 odrzucającego skargę – do tego zmierzały jego wezwania o wskazanie motywów niedziałania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Potrzeba wyjaśnienia treści (tj. wykładni) sentencji postanowienia, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o taką wykładnię ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji postanowienia lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. Konieczność dokonania wykładni zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 stycznia 2015 r., II OZ 22/15 (postanowienie dotyczyło wykładni wyroku, ale z uwagi na ww. art. 166 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może mieć zastosowanie przy wnioskach o wykładnię postanowienia).

Skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej, nie wystąpił również o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika profesjonalnego (adwokata lub radcę prawnego), pomimo że otrzymał w tej sprawie pouczenie (pouczenie zostało doręczone 11 sierpnia 2016 r. wraz z postanowieniem odrzucającym skargę). Wnioski skarżącego w istocie stanowiły jedynie wyraz niezadowolenia z faktu, że Sąd odrzucił skargę na bezczynność. W takiej sytuacji skarżący powinien jednak wnieść skargę kasacyjną (sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika), a nie podejmować polemikę z Sądem lub ponownie składać w tej sprawie pisma procesowe.

Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 157 oraz art. 158 w związku z art. 166 i 167 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.