III SAB/Kr 16/16

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2016r., sygn. akt III SAB/Kr 16/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 16/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, gdyż sprawa nie należy do zakresu właściwości sądów administracyjnych.

Pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. K. J. wniósł o uzupełnienie "wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2016 roku do sygnatury akt III SAB.Kr 16/16, w zakresie wniesionych skutecznie wniosków co do orzeczenia sądowego, które pominięto i co do nich nie orzeczono w zakresie wymierzenia skarżonemu organowi grzywny celem przymuszenia do właściwego załatwienia sprawy i jako prawem przewidzianego środka represyjnego za niedopełnienie obowiązku konstytutywnego wydania wymagalnego aktu administracyjnego (...)". Skarżący wniósł też o uzupełnienie wyroku o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do zastosowania się do art. 104, art. 61 i art. 61a ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w dniu 22 marca 2016 r. Sąd nie wydał w sprawie III SA/Kr 16/16 żadnego wyroku lecz postanowienie o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji. W związku z tym pismo skarżącego z dnia 22 marca 2016 r. zostało potraktowane jako wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 16/16.

Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.):

"Art. 157.

§ 1. Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu."

Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 891/13).

Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w postanowieniu z dnia 22 marca 2016 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żądnego dodatkowego wyrzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.