III SAB/Kr 128/25

III SAB/Kr 128/25 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Klimek /przewodniczący/
Inga Gołowska /sprawozdawca/
Paweł Dąbek
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Klimek Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K.H. na bezczynność Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie w przedmiocie przekazania pisma do organu właściwego postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie w przedmiocie przekazania pisma według właściwości.
Skarżący wyjaśnił, że w dniu 14 października 2024r. skierował do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie skargę dotyczącą sposobu przeprowadzania rekrutacji na staże finansowane ze środków publicznych. W odpowiedzi z dnia 22 października 2024r. Wojewódzki Urząd Pracy poinformował go, że nie jest organem nadrzędnym na powiatowymi urzędami pracy i w sprawach nadzoru należy zwrócić się do Wojewody Małopolskiego.
Zgodnie z tą informacją Skarżący w dniu 25 października 2024r. skierował pismo do Wojewody Małopolskiego o tożsamej treści, jak to skierowane do Wojewódzkiego Urzędu Pracy. W efekcie powyższego Wojewoda Małopolski przeprowadził w Urzędzie kontrolę, której wyniki Skarżący otrzymał w dniu 27 listopada 2024r.
Następnie Skarżący wskazał, że w związku z pojawieniem się nowych dowodów wskazujących na nierzetelność kontroli Wojewody z 2024r. Skarżący w dniu 25 września 2025r. wystąpił do Wojewódzkiego Urzędu Pracy o przekazanie jego pierwotnego pisma Wojewodzie Małopolskiemu na podstawie art. 65§1 k.p.a. w celu wszczęcia postępowania przez Wojewodę.
Wojewódzki Urząd Pracy odmówił przekazania pisma uznając je za prośbę o interpretację przepisów, z czym Skarżący się nie zgodził. Skarżący podniósł, że stanowisko organu jest sprzeczne z: 1) treścią jego pisma, które wskazywało na konkretne naruszenia prawa, 2) wcześniejszą odpowiedzią Urzędu z dnia 22 października 2024r., w której sam Urząd wskazał, że właściwym organem jest Wojewoda, 3) faktem, że Wojewoda w oparciu o to samo pismo przeprowadził kontrole, a zatem sprawa była zasadna.
Skarżący podniósł, że Wojewódzki Urząd Pracy uzurpuje sobie kompetencje do oceny zasadności wszczęcia postępowania administracyjnego, podczas gdy powinien niezwłocznie przekazać pismo do organu właściwego, a nie oceniać jego meritum.
Zdaniem Skarżącego Wojewódzki Urząd Pracy naruszył art. 65§1 i 2 k.p.a. art. 6, art. 8 k.p.a., art. 45 ust. 1 Konstytucji.
W oparciu o powyższe Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie organu do przekazania sprawy do organu właściwego, a także zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Urząd Pracy w Krakowie wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości.
Organ wyjaśnił, że pismem z dnia 14 października 2024r. Skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy o wyjaśnienie odmowy przyjęcia na staż organizowany przez Powiatowy Urząd Pracy. W odpowiedzi z dnia 22 października 2024r. Urząd poinformował Skarżącego, że nie jest właściwy do rozpatrzenia ww. kwestii, a sprawowanie nadzoru na realizacją zadań wykonywanych przez Powiatowe Urzędu Pracy należy do Wojewody.
W kolejnym piśmie z dnia 21 sierpnia 2025r., Skarżący zarzucił brak zastosowania art. 65 k.p.a. i przekazania jego pierwszego pisma do Wojewody Małopolskiego.
W odpowiedzi na ww. pismo Urząd wyjaśnił, że zastosowanie art. 65 k.p.a. może dotyczyć pisma, które wszczyna postępowanie i dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzyganej na podstawie przepisów k.p.a. Natomiast pismo Skarżącego z dnia 14 października 2024r. dotyczyło interpretacji przepisów prawa. Pismo to nie było skargą, ani odwołaniem, a zatem nie można było zastosować do niego art. 65 k.p.a.
W kolejnym piśmie z dnia 25 września 2025r. Skarżący wskazał, że gdyby Urząd przekazał jego pismo, to wówczas Wojewoda zakończyłby swoje czynności nadzorcze wydaniem decyzji. W odpowiedzi z dnia 13 października 2025r. Urząd podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Kolejnym działaniem Skarżącego było złożenie skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Odnosząc się do wniesionej skargi organ podniósł, że Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność zobligowany był wnieść, zgodnie z art. 37 k.p.a., ponaglenie, czego nie uczynił.
Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że brak jest bezczynności Urzędu w niniejszej sprawie. Z chwilą wpływu pierwszego pisma Skarżącego, został on poinformowany o sposobie jego załatwienia i uzyskał pouczenie o ewentualnych o ewentualnych możliwych po jego stronie działaniach. Jak wskazują akta sprawy, Skarżący zastosował się do wskazań Urzędu zawartych w piśmie z dnia 22 października 2024r. i skierował pismo do Wojewody, w konsekwencji czego sprawa została załatwiona. Dodatkowo organ zaznaczył, że nawet gdyby przyjąć, iż pismo z dnia 14 października 2024r. można zakwalifikować w kategorii skargi, to zgodnie z art. 231 k.p.a. organ może przekazać je właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, lub też wskazać mu właściwy organ, co w niniejszej sprawie uczyniono (wskazano właściwy organ).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026r., poz. 143, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52§2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 53§2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37§1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025r. poz. 1691; zwanej dalej "k.p.a."), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36§1 (bezczynność);
2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
W myśl art. 37§3 k.p.a., ponaglenie wnosi się:
1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
W przypadku zatem skargi na bezczynność organu, takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37§1 pkt 1 k.p.a. Z treści cytowanego art. 53§2b p.p.s.a. wynika także, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek skutecznego wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z przytoczonych przepisów wynika obowiązek wniesienia ponaglenia, a dopiero następnie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ponaglenie jest więc warunkiem formalnym skargi, a jego brak powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58§1 pkt 3 p.p.s.a. (por.: postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2020r., sygn. akt I OZ 33/20).
Mając na uwadze powyższe należy uznać, że skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zostało złożone ponaglenie. Mając zatem na uwadze, że złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na bezczynność, wobec nie wskazania przez skarżącego, że takie ponaglenie wniosła, uznać należało, że skarga w niniejszej sprawie jest obarczona brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu.
W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi, jak w sentencji postanowienia.