III SAB/Gl 57/26

III SAB/Gl 57/26 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-08-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Stanisław Nitecki /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
658
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 151 w zw. z art. 132, art. 119 pkt 4, art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 35  par. 1 i   par. 3, art. 36 par. 1, art. 61 par. 3, art. 63 par. 1, par. 3 i par. 3a, art. 64 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Dz.U. 2025 poz 1703
art. 3 pkt 17, art. 16 ust. 1a, art. 3 pkt 13
Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne
Dz.U. 2018 poz 180
par. 8 ust. 1, 2 i 3
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz  udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o skreśleniu z listy doktorantów oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 23 grudnia 2025 r. T. W. (dalej jako strona lub skarżący) wniósł skargę na bezczynność Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. między innymi w sprawie z jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu nr [...] z 22 listopada 2024 r., mocą której skreślono go z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej tej Uczelni. Skarżący wywiódł, że złożył do wspomnianego organu wniosek z 26 października 2025 r. o stwierdzenie nieważności dwóch orzeczeń: nr [...] z 21 listopada 2023 r. oraz nr [...] z 18 grudnia 2024 r., wydanych wobec niego przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną do spraw Doktorantów tej Uczelni (jego skarga na bezczynność w zakresie rozpatrzenia tego wniosku stanowi przedmiot odrębnej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. akt III SAB/Gl 56/26). Złożył również powołany na wstępie wniosek czyniąc to 11 listopada 2025 r., jednak owo żądanie również nie zostało załatwione w ustawowym terminie.
W odpowiedzi na skargę Rektor [...] Uniwersytetu Medycznego w K. (dalej jako organ lub Rektor) wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreślił, że wspomniany wniosek z 11 listopada 2025 r. o stwierdzenie nieważności rzeczonej decyzji nr [...], skarżący skierował na adres poczty elektronicznej Rektora (e-mail) zamiast - jak wymaga tego art. 61 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym rzeczonego organu. Okoliczność ta z kolei spowodowała, że przedmiotowe żądanie nie mogło zostać rozpatrzone. Zgodnie bowiem z brzmieniem zdania drugiego powyższej normy, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. W tym miejscu Rektor zaznaczył, że kolejnym pismem z 28 listopada 2025 r. skarżący powtórnie zażądał stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji nr [...], a ponieważ owo pismo złożył, inaczej niż poprzednie, na adres ePUAP (czyli na adres do doręczeń elektronicznych) uznano, że wniosek został tym razem złożony prawidłowo i w rezultacie, pismem z 5 grudnia 2025 r. skarżącego zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności powołanego aktu. W dniu 12 grudnia 2025 r. strona złożyła w ramach niniejszej sprawy ponaglenie zarzucając organowi niezałatwienie sprawy w terminie. Pismem z 19 grudnia 2025 r. udzielono na to ponaglenie odpowiedzi wyjaśniając, że nie ma ono uzasadnionych podstaw, gdyż na dzień jego złożenia nie upłynął jeszcze ustawowy termin załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Następnie, postanowieniem z 29 grudnia 2025 r. skarżącego zawiadomiono w trybie art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego o niezałatwieniu sprawy w terminie informując go zarazem o wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia określając go na 30 stycznia 2026 r. Rektor dodał, że aktualnie postępowanie pozostaje w toku, skarżący bierze w nim czynny udział składając wnioski i przedstawiając twierdzenia, a tym samym zarzut bezczynności jest bezzasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przyjdzie wskazać, że w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 i 2 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola sprawowana przez sąd administracyjny sprowadza się do badania zgodności z prawem działalności administracji publicznej i polega ona na ocenie, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie przy tym do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z brzmienia tego przepisu wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1 tego Kodeksu i mamy z nią do czynienia nie tylko w przypadku, gdy pomimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również wówczas, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej. Z kolei przewlekłość postępowania to sytuacja, w której postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 powołanego Kodeksu), czyli innymi słowy, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie podejmuje rozstrzygnięcia, mimo że brak jest do tego przeszkód (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, publ. ONSAiWSA z 2020 r., nr 6 poz. 79).
Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności bądź stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa stwierdzając równocześnie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Ponadto - w myśl art. 149 § 2 tej ustawy - w przypadku, o którym mowa w powołanym art. 149 § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w cytowanym art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 przywołanej ustawy).
W rozpoznanej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego było stwierdzenie nieważności decyzji Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. nr [...] z 22 listopada 2024 r., mocą której skarżącego skreślono z listy doktorantów Szkoły Doktorskiej tej Uczelni. W treści skargi zarzucono organowi bezczynność polegającą na braku wydania w tym zakresie rozstrzygnięcia w wynikającym z ustawy terminie załatwienia sprawy.
W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że w świetle obecnie obowiązującego art. 53 § 2b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po złożeniu ponaglenia do właściwego organu. Nie ma również znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy złożeniem ponaglenia a wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, gdyż takiego wymogu nie formułują przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne. Warunkiem tym jest wyłącznie samo wniesienie środka zaskarżenia w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że tego rodzaju skarga może być wniesiona do sądu w każdym czasie, po uprzednim wniesieniu ponaglenia do organu wyższego stopnia (vide: wyrok NSA z 7 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2367/15 - publ.: Lex nr 2106651). W niniejszej sprawie skarżący zachował powyższy warunek wynikający z art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem złożył wymagane ponaglenie czyniąc to pismem z 12 grudnia 2025 r. Należy zatem przyjąć, że wyczerpał tryb poprzedzający wniesienie skargi, przy czym zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa, które Sąd w pełni aprobuje, zarówno sposób załatwienia ponaglenia, jak i to, czy organ w ogóle na nie zareagował nie ma wpływu na dopuszczalność skargi ani też na jej skuteczność (vide między innymi: wyrok NSA z 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1659/18, publ. Lex nr 2573182 oraz wyrok tutejszego Sądu z 2 czerwca 2023 r., sygn. akt II SAB/Gl 52/23, publ. Lex nr 3585601).
Analiza okoliczności niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, że nie doszło w jej zakresie do bezczynności organu. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, z uwzględnieniem terminów określonych w § 3 i 3a tego Kodeksu, czyli - w postępowaniu pierwszoinstancyjnym - nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przedmiotem kontroli sądowej jest więc zachowanie organu w okresie począwszy od wszczęcia postępowania, które z mocy art. 61 § 3 powołanego Kodeksu w przypadku wszczęcia na żądanie strony, następuje z dniem doręczenia organowi jej żądania, zaś kontrola ta obejmuje w szczególności realizację obowiązku wynikającego z art. 12 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazującego działanie w sprawie wnikliwie a zarazem szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia oraz niezwłoczne załatwianie spraw, które nie wymagają zbierania informacji, dowodów lub wyjaśnień.
W warunkach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma ustalenie daty wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora nr [...], czyli innymi słowy to, kiedy nastąpiło skuteczne złożenie przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności wspomnianego aktu. Zdaniem Sądu, wypowiadający się w sprawie organ trafnie przyjął, że wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie nastąpiło 28 listopada 2025 r., czyli w dniu złożenia na adres do doręczeń elektronicznych tego organu ponownego wniosku o stwierdzenie nieważności cytowanej decyzji. Jakkolwiek bowiem strona złożyła wniosek tej samej treści wcześniej, a mianowicie 11 listopada 2025 r., jednak uczyniła to kierując swe żądanie pocztą elektroniczną, co na mocy obowiązujących przepisów prawa nie jest prawnie skuteczne. Wymaga podkreślenia, że w świetle jednoznacznie brzmiącej treści art. 63 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, warunkiem skuteczności wniesienia podania - na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej jest jego wniesienie wyłącznie na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Niezachowanie tego wymogu powoduje bezskuteczność czynności, jako że stosownie do treści zdania drugiego powołanej normy, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu pozostawia się bez rozpoznania.
Wprowadzając aktualną treść wspomnianego art. 63 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawodawca zdecydował się na doprecyzowanie kwestii wnoszenia podań na adres poczty elektronicznej organu, to jest w formie "zwykłej" wiadomości e-mail, przesłanej - jak miało to miejsce w rozpoznanej sprawie - z prywatnego adresu poczty elektronicznej na adres poczty elektronicznej organu niebędący specjalnym adresem do doręczeń elektronicznych (elektroniczną skrzynką podawczą organu). Do 5 października 2021 r. kwestia wnoszenia pism procesowych "zwykłym e-mailem" nie była jednoznacznie uregulowana, co prowadziło do odmiennych interpretacji skuteczności pism procesowych wnoszonych w ten sposób. Po wskazanej dacie weszła w życie nowa treść art. 63 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po myśli której podania wnosi się na piśmie za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, z kolei podania utrwalone w postaci elektronicznej - na adres do doręczeń elektronicznych. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Z chwilą wejścia w życie nowej treści cytowanego uregulowania, nie budzi zatem wątpliwości, że organy administracji publicznej nie mogą rozpatrywać pisma procesowego przesłanego zwykłym e-mailem (por. W. Szafrańska "O wnoszeniu podań na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej", Studia Prawnoustrojowe UWM, s. 57). Przyjdzie tu wyjaśnić, że adres do doręczeń elektronicznych jest pojęciem prawnym posiadającym definicję legalną sformułowaną w ustawie z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2025 r. poz. 1703 ze. zm.), zgodnie z którą został określony jako elektroniczna skrzynka podawcza organu. Z kolei elektroniczna skrzynka podawcza organu, to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego (art. 3 pkt 17 tej ustawy). Stosownie do art. 16 ust. 1a wskazanej ustawy, podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, spełniającą standardy określone i opublikowane na e-PUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji oraz zapewnia jej obsługę. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2024 r. poz. 1513), przez adres elektroniczny rozumieć należy oznaczenie systemu teleinformatycznego umożliwiające porozumiewanie się za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności poczty elektronicznej. Elektroniczna skrzynka podawcza, wymagająca spełnienia standardów określonych i opublikowanych na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji nie jest zatem tożsama z jakimkolwiek adresem elektronicznym, czy "urzędową skrzynką mailową", a funkcjonalność elektronicznej skrzynki podawczej zasadniczo wiąże się z dostarczaniem dokumentów do tzw. podmiotu publicznego. W świetle § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 180) minister właściwy do spraw informatyzacji umożliwia podmiotom publicznym tworzenie elektronicznych skrzynek podawczych na ePUAP skrót nazwy Elektroniczna Platforma Usług Administracji Publicznej) - system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne). Utworzenie elektronicznej skrzynki podawczej na e-PUAP oznacza upoważnienie ministra do obsługi doręczeń za pomocą e-PUAP do pomiotów, o których mowa w ust. 1 i doręczeń realizowanych przez te podmioty stosownie do postanowień § 8 ust. 2 powoływanego rozporządzenia. Doręczenia dokonywane za pomocą e-PUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na e-PUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. Za pomocą e-PUAP możliwe jest przekazywanie doręczanych podmiotowi publicznemu dokumentów elektronicznych do jego systemu teleinformatycznego co wynika z treści § 8 ust. 3 wskazanego rozporządzenia. Należy też podkreślić, że w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego, poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń co wynika z treści § 13 ust. 1 cytowanego rozporządzenia. Jeżeli zatem pismo zostało przesłane drogą elektroniczną do podmiotu publicznego, zgodnie z warunkami korzystania z platformy e-PUAP, to automatyczne wygenerowanie poświadczenia przedłożenia pozwala przyjąć przez nadawcę, że dokument ten wpłynął do urzędu. Standardów takich nie musi spełniać "zwykła" skrzynka mailowa (zob. wyrok NSA z 27 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 3087/23, publ. Lex nr 3853457). Z kolei poczta elektroniczna (adres e-mail) stanowi wprawdzie środek komunikacji elektronicznej i jest objęta definicją w art. 3 pkt 4 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jednak nie jest tożsama z elektroniczną skrzynką podawczą będącą dostępnym publicznie środkiem komunikacji elektronicznej służącym do przekazywania dokumentu elektronicznego. Pojęcie elektronicznej skrzynki podawczej nie jest więc w żadnym razie równoznaczne z adresem e-mail, choćby ten drugi był dostępny w przestrzeni publicznej (por. postanowienia NSA: z 23 listopada 2022 r., sygn. akt III FZ 276/22, publ. Lex nr 3435531).
Mając na względzie zaprezentowane wyżej rozważania stwierdzić przyjdzie, że wniosek skarżącego z 11 listopada 2025 r. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...], który złożony został za pośrednictwem "zwykłej" poczty elektronicznej nie mógł zostać uznany za skutecznie wszczynający postępowanie administracyjne w przedmiotowym zakresie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest co prawda pogląd, zgodnie z którym skutek wszczęcia postępowania administracyjnego wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość ustawowym wymogom, aczkolwiek z drugiej strony dostrzega się, że określenie w art. 61 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, iż datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji nie oznacza jeszcze, aby wszczęcie w każdym przypadku następowało z mocy prawa, skoro jedynie wniosek spełniający określone przepisami wymogi może wywrzeć taki skutek (por. wyrok NSA: z 25 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 56/20 - publ. CBOSA). Nie przesądzając jednak powyższej kwestii należy podnieść, że nawet gdyby przychylić się do stanowiska o wszczęciu postępowania także przez wniosek obarczony uchybieniami formalnymi, ów pogląd nie może być uznany za dotyczący sytuacji, gdy podanie złożono na "zwykły" adres e-mail organu. W takim bowiem przypadku organ nie ma możliwości wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i w tych ramach do właściwego podpisania złożonego e-maila (por. postanowienie NSA z 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OZ 466/22, publ. Lex nr 3398752). Jedynie w razie wniesienia podania na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym możliwe byłoby stosowanie wymogów określonych w art. 63 § 3a powołanego Kodeksu, a w razie ich niespełnienia - wezwania o ich uzupełnienie w trybie art. 64 § 2 tego Kodeksu (por. wyrok tutejszego Sądu z 7 czerwca 2023 r., sygn. II SA/Gl 356/23, publ. Lex nr 3576858).
W tym kontekście skarga nie mogła odnieść skutku. Po pierwsze bowiem, na dzień jej złożenia, to jest na 23 grudnia 2025 r., 30-dniowy termin załatwienia sprawy wynikający z art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, liczony od 28 listopada 2025 r. (czyli od daty złożenia drugiego wniosku strony skierowanego na adres do doręczeń elektronicznych organu) jeszcze nawet nie upłynął, co zasadniczo wyklucza stwierdzenie bezczynności, gdyż przesądza o tym, że owa skarga była nieuzasadniona już w dacie jej wniesienia, a w konsekwencji podlega oddaleniu jako przedwczesna (por. wyrok WSA: w Warszawie z 7 maja 2026 r., sygn. akt II SAB/Wa 1033/25 - orzeczenie dostępne w CBOSA). Po drugie zaś, nie sposób tracić z pola widzenia, że organ nie pozostawał w sprawie bierny, jako że najpierw - reagując na wskazany wniosek - pismem z 5 grudnia 2025 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności spornej decyzji nr [...], następnie pismem z 19 grudnia 2025 r. odniósł się do złożonego przezeń ponaglenia, wreszcie postanowieniem z 29 grudnia 2025 r. - wydanym już po wniesieniu skargi przez stronę - uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 36 § 1 powołanego Kodeksu zawiadamiając ją o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając powód w postaci konieczności wszechstronnej analizy materiału dowodowego oraz informując ją o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na 30 stycznia 2026 r.
Zważywszy wszystkie powołane wyżej okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji działając na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 powyższej ustawy z uwagi na fakt, iż przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji.