III SAB/Gd 473/26

III SAB/Gd 473/26 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-07-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 52 § 1 i 2, art. 53 § 2b, art. 58 § 1 pkt 6 i § 3, art. 232 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. B. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu I. B. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.
Uzasadnienie
I. B. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez fachowego pełnomocnika - radcę prawnego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W skardze podał, że wniósł ponaglenie do Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców w dniu 30 stycznia 2026 r.
Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak poprzedzenia skargi ponagleniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest ocenić jej dopuszczalność.
Kontrola przeprowadzona w tym zakresie wykazała, że skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.).
Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych, skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w dniu 14 kwietnia 2025 r. do Wojewody Łódzkiego.
Pismem datowanym na dzień 29 stycznia 2026 r., podpisanym w dniu 30 stycznia 2026 r., wniósł ponaglenie do Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Wojewody Łódzkiego.
W dniu 10 lutego 2026 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynęło pismo skarżącego o przekazanie sprawy do organu właściwego z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania.
Wojewoda Łódzki przekazał sprawę według właściwości Wojewodzie Pomorskiemu w dniu 16 lutego 2026 r.
Z akt administracyjnych nie wynika, by skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego wniósł ponaglenie, dotyczące tego właśnie organu. Sam skarżący powołał się jedynie na wniesienie ponaglenia w dniu 30 stycznia 2026 r., które dotyczyło Wojewody Łódzkiego.
W ocenie Sądu skoro skarga dotyczy bezczynności i przewlekłości postępowania Wojewody Pomorskiego, to możliwość jej skutecznego wniesienia jest uzależniona od wcześniejszego wniesienia ponaglenia dotyczącego nie jakiegokolwiek organu, lecz tego, którego skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania dotyczy. Skarżący nie wniósł ponaglenia dotyczącego Wojewody Pomorskiego, zatem nie wyczerpał środków zaskarżenia, o jakich mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę (punkt 1. sentencji postanowienia).
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt 2. postanowienia). Przepis ten stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.