III SAB/Gd 453/25

III SAB/Gd 453/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-12-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak
Janina Guść /przewodniczący/
Maja Pietrasik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1 pkt 3, § 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art . 1 art.. 13 ust. 1 i 2, art. 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Komendant Miejski Policji w Gdańsku dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego F. S. z dnia 15 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku na rzecz skarżącego F. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 15 lipca 2025 r. F. S. (dalej zwany też "stroną" lub "skarżącym") zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku o udzielenie informacji publicznej dotyczącej interwencji w związku z nieprawidłowym parkowaniem pojazdu na kopercie dla niepełnosprawnych przy ul. [...] w G.
We wniosku sformułowano pytania:
Czy w trakcie interwencji funkcjonariusze zastali sprawcę czynu? Jeżeli tak, jakie działania podjęto wobec niego i czy sprawca przeparkował swój pojazd?
Czy w trakcie interwencji wydano dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi w związku z obowiązkiem wynikającym z art. 130a ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym? Jeżeli nie, to jakie konkretne działania podjęli funkcjonariusze (np. czy pozostawili wezwanie za wycieraczką)?
Czy w związku z ww. zgłoszeniem, interwencją funkcjonariuszy oraz sprawą o wykroczenie, zgromadzono lub wytworzono jakiekolwiek dokumenty? Jeżeli tak, to jakie? Proszę o opisanie zawartości poszczególnych dokumentów.
Decyzją z dnia 29 lipca 2025 r. nr 1/2025 Komendant Miejski Policji, wskazując na podstawę z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - dalej jako "u.d.i.p."), odmówił stronie udzielenia wnioskowanej informacji publicznej powołując się na nadużycie przez F. S. prawa dostępu do informacji publicznej.
W dniu 7 sierpnia 2025 r. strona skierowała w związku z ww. decyzją do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku pismo procesowe zatytułowane "zażalenie". Wyjaśniła w nim, że decyzja organu I instancji została doręczona elektronicznie w formie pliku PDF stanowiącego skan odręcznie podpisanej decyzji, który nie został podpisany podpisem elektronicznym. Tymczasem przepis art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") zobowiązuje organ administracji publicznej do doręczenia decyzji, co należy rozumieć jako obowiązek doręczenia stronie oryginału decyzji. Skan decyzji w formie PDF, bez pliku zawierającego kwalifikowany podpis elektroniczny, nie spełnia wymagań przewidzianych dla stosowania środków komunikacji elektronicznej, o których stanowi art. 2 pkt 5 ustawy z 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, mający zastosowanie w procedurze administracyjnej z mocy art. 391 § 1 k.p.a. W związku z omawianym uchybieniem, strona stwierdziła, że decyzja została doręczona nieprawidłowo. Na poparcie swojego stanowiska powołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych.
Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 37 § 3 i § 5, w związku z art. 39 § 1 k.p.a., uznał ww. pismo z dnia 7 sierpnia 2025 r. zatytułowane "zażalenie" za ponaglenie w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. i dokonał jego rozpoznania. W tym zakresie stwierdził, że organ I instancji, to jest Komendant Miejski Policji w Gdańsku nie załatwił sprawy w ustawowym terminie, albowiem doręczona decyzja nr 1/2025 z dnia 29 lipca 2025 r. nie spełnia wymogów formalnych, przez co nie doszło do jej skutecznego doręczenia. Wobec powyższego zobowiązał do prawidłowego załatwienia sprawy poprzez doręczenie rozstrzygnięcia, które będzie spełniało wymogi formalne decyzji administracyjnej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko strony, że decyzja nie została doręczona w sposób prawidłowy. Kierując decyzję do strony za pośrednictwem ePUAP, nie opatrzono bowiem decyzji kwalifikowanym podpisem, podpisem zaufanym lub osobistym. W związku z tym decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 § 1 k.p.a. i nie doszło do jej skutecznego doręczenia. W konsekwencji organ pierwszej instancji nie załatwił sprawy w ustawowym terminie, co uzasadniało uwzględnienie ponaglenia.
W konsekwencji Komendant Miejski Policji w Gdańsku wydał w dniu 29 sierpnia 2025 r. decyzję oznaczoną numerem 2/2025 o tożsamym jak uprzednio rozstrzygnięciu i treści, to jest na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmówił stronie udzielenia wnioskowanej informacji publicznej z uwagi na nadużycie prawa przez wnioskodawcę.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wystąpienie przez stronę z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej stanowi przejaw nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Powołano się w tym zakresie na okoliczność ponawiania przez stronę wniosków o informację publiczną w sprawach dotyczących działań podjętych w związku ze zgłoszeniem niewłaściwego parkowania pojazdów. Wyliczono, że w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 25 lipca 2025 r. strona złożyła za pośrednictwem poczty elektronicznej łącznie 20 wniosków w trybie dostępu do informacji publicznej.
Decyzja Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr 2/2025 spełniała wszystkie wymogi formalne decyzji administracyjnej, w tym została opatrzona wymagany podpisem zaufanym. Przedmiotowa decyzja została skierowana w dniu 29 sierpnia 2025 r. do strony poprzez system ePUAP.
Po zapoznaniu się z treścią decyzji, F. S. pismem z dnia 17 września 2025 r. wniósł w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku ponaglenie, wskazując, że organ w decyzji z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr 2/2025 r. ponowił argumentację z poprzedniej decyzji z dnia 29 lipca 2025 r. nr 1/2025, jednakże również tym razem nie doręczył mu skutecznie decyzji. Organ przedłożył bowiem decyzję z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr 2/2025 r. na skrzynkę ePUAP strony bez Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD). Z tego względu strona uważa, że organ nadal jest bezczynny w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 15 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Decyzja spełniająca wymogi formalne nie została jej bowiem doręczona w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia uwzględniającego ponaglenie.
Przekazując ww. pismo do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku organ wyjaśnił w piśmie przewodnim z dnia 22 września 2025 r., że decyzja z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr 2/2025 r. została przesłana za pośrednictwem platformy ePUAP z wykorzystaniem podpisu zaufanego w trybie wysyłki UPP (Urzędowe Poświadczanie Przedłożenia).
Następnie, po przesłaniu materiałów sprawy, w dniu 30 września 2025 r. Komendant Miejski Policji w Gdańsku przesłał dodatkowo do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku swoje stanowisko wraz z notatkami służbowymi i wyjaśnieniami.
W dniu 1 października 2025 r., Komendant Miejski Policji w Gdańsku dodatkowo skierował do F. S. poprzez system ePUAP decyzję z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr 2/2025. Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (UPD) związane z tą wysyłką dokumentu znajduje się w aktach sprawy i dokumentuje datę odbioru pisma przez adresata.
Jednocześnie Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku pismem z dnia 1 października 2025 r. odpowiedział stronie na ponaglenie informując, że w niniejszym przypadku nie przysługuje jej prawo wniesienia ponaglenia do organu w trybie art. 37 k.p.a. Jest to bowiem środek prawny mający zmusić organ do działania lub przyspieszyć trwające postępowanie, które jest prowadzone zbyt wolno. Przysługuje on, gdy sprawa nie została załatwiona (bezczynność) lub jest prowadzona dłużej niż jest to niezbędne (przewlekłość). W momencie, gdy organ wydał decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., uznaje się, że sprawa została załatwiona przez ten organ, a stan bezczynności lub przewlekłości ustaje. Dodatkowo wskazano stronie, że środkami prawnymi, z których może skorzystać po wydaniu decyzji jest odwołanie do organu wyższego stopnia od decyzji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.) oraz skarga na bezczynność (art. 21 u.d.i.p.), która rozpatrywana jest przed sądem administracyjnym.
Organ odwoławczy wskazał nadto, że decyzja nr 2/2025 z dnia 29 sierpnia 2025 r. została opatrzona prawidłowym podpisem, zgodnie z art. 14 § 1a k.p.a. W dniu wydania tej decyzji organ przesłał ją drogą elektroniczną na adres skrzynki ePUAP bez skierowania do strony urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD) kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP przez odbiorcę. Takie działanie uniemożliwiło dokonanie elektronicznego potwierdzenia jego odebrania przez opatrzenie poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym umożliwiającym identyfikację podpisującego, o czym mowa w § 15 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 180 ze zm.). Powyższe uniemożliwia natomiast organowi pierwszej instancji ustalenie faktycznego terminu doręczenia decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stan ten uznawany jest jako przedłożenie pisma. Niemniej jednak nie powoduje to unieważnienia działań organu, czy unieważnienia przedłożonej decyzji. Świadczyć może jedynie o nieefektywności działań tego organu w doręczeniu swojej korespondencji. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi wątpliwość, że strona odebrała decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr 2/2025 i jest w jej posiadaniu, gdyż sama to potwierdziła w piśmie z dnia 17 września 2025 r. Przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się bowiem każde działanie adresata posiadającego adres do doręczeń elektronicznych powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres i może zapoznać się z treścią odebranego dokumentu (art. 41 § 2 k.p.a.). Z pozyskanych w tej sprawie informacji wynika również, że Komendant Miejski Policji w Gdańsku, po otrzymaniu w dniu 17 września 2025 r. korespondencji zatytułowanej jako "Ponaglenie", ustalił okoliczności błędu formalnego w zakresie sposobu doręczenia prawidłowo wydanej przez siebie decyzji, a także ponowił jej wysłanie w sposób umożliwiający potwierdzenie jej odbioru. Wobec faktu, że organ pierwszej instancji wypełnił żądania i postulaty zawarte w piśmie z dnia 17 września 2025 r., w tym wezwanie do usunięcia naruszenia w postaci przesłania przedmiotowej decyzji tego organu w sposób umożliwiający potwierdzenie odbioru, Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku uznał sprawę za ostatecznie załatwioną.
Po otrzymaniu wskazanej odpowiedzi o nieuwzględnieniu ponaglenia, F. S. w dniu 20 października 2025 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku polegającą na nierozpoznaniu wniosku strony z dnia 15 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie:
1/ art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,
2/ art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ jest bezczynny z uwagi na nieudzielenie w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku informacji publicznej i z uwagi na jednoczesny brak wydania w tej sprawie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skarżący opisał przebieg postępowania i wskazał, że na początku organ przesłał mu decyzję nr 1/2025 r. (datowaną na dzień 29 lipca 2025 r. – dopisek Sądu) która nie była podpisana podpisem elektronicznym, a więc nie była faktycznie decyzją administracyjną. Następnie na skrzynkę ePUAP skarżącego wpłynęła decyzja administracyjna nr 2/2025 (datowana na dzień 29 sierpnia 2025 r.– dopisek Sądu) zawierająca wymagany podpis elektroniczny – podpis zaufany. W systemie ePUAP nie wygenerowano jednak wtedy dla skarżącego UPD, a więc doręczenie decyzji nie było prawidłowe. Skarżący wskazał dalej, że wysyłka pisma zatytułowanego "decyzja nr 2/2025" i opatrzonego datą 29 sierpnia 2025 r. została ponowiona przez organ 1 października 2025 r., gdzie pismo doręczono za urzędowym potwierdzeniem doręczenia (UPD). Skarżący stwierdził jednak na etapie skargi, że ta decyzja, którą mu przesłano wraz z UPD nie została w jego ocenie prawidłowo podpisana podpisem elektronicznym. Skarżący wskazuje, że okoliczność, którą w tym zakresie podnosi, dowodzi, że nigdy nie otrzymał żadnej decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej wydanej w trybie art. 16 u.d.i.p. i organ pozostaje bezczynny w rozpoznaniu jego wniosku.
W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o odrzucenie. Organ wskazał na szczegółowe kwestie doręczeń elektronicznych, które reguluje ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych.
Organ wskazał, że nie jest bezczynny w sprawie, ponieważ rozpoznał wniosek o udzielenie informacji publicznej przez wydanie decyzji nr 2/2025. Podkreślił, że wydana przez niego decyzja zawiera dopuszczalny przez przepisy prawa podpis zaufany i została wydana w formie dokumentu elektronicznego, a jej doręczenie drogą elektroniczną za pośrednictwem systemu ePUAP było skuteczne, co wynika z materiałów sprawy, jak również z treści skargi. Skuteczność doręczenia wywołała przy tym samym skutek prawny w postaci rozpoczęcia dla skarżącego biegu terminu do ewentualnego wniesienia odwołania od decyzji.
Organ podkreślił, że podniesione w skardze okoliczności mogące wpłynąć na skuteczność doręczenia nie zostały przez skarżącego w żaden sposób uprawdopodobnione.
Tym samym brak jest podstaw dla przyjęcia braku skuteczności doręczenia przesyłki skierowanej do skarżącego wraz z UPD.
W przypadku doręczania pism drogą elektroniczną, urzędowe poświadczenie odbioru (UPD) stanowi dowód doręczenia pisma adresatowi, a zgodnie z kształtującą się linią orzecznictwa w tym przedmiocie, stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma. System teleinformatyczny działa bowiem w sposób zautomatyzowany, wiążąc możliwość odbioru korespondencji z weryfikowaniem tożsamości odbierającego oraz podpisaniem poświadczenia doręczenia.
W dniu 23 października 2025 r. Sąd doręczył skarżącemu odpowiedź na skargę. W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2025 r. zatytułowanym "Replika na odpowiedź na skargę" skarżący wskazał, że okoliczność prawidłowego wygenerowania UPD nie oznacza, że sprawa jest załatwiona.
Skarżący wskazał, że twierdzenie organu, że decyzja zawierała podpis zaufany jest gołosłowne i niezgodne z prawdą, co w ocenie skarżącego Sąd może sobie łatwo zweryfikować.
Za nieprawidłowe skarżący uznał także to, że w odpowiedzi na skargę organ skoncentrował się na argumentacji dotyczącej ostatniego doręczenia dokonanego z wygenerowaniem UPD (doręczenie z października 2025 r. – dopisek Sądu), a nie odniósł się już do zarzutów skarżącego dotyczących nieprawidłowości wcześniejszego doręczenia (doręczenia z sierpnia 2025 r. – dopisek Sądu), gdzie wygenerowano UPP, a nie wymagane UPD.
Skarżący stanął na stanowisku, że wszystkie reakcje organu na wniosek skarżącego były jedynie uporczywym pozorowaniem działań, a wszystkie dokumenty jakie otrzymał od organu są całkowicie prawnie bezskuteczne Tym samym w ocenie skarżącego organ pozostaje rażąco bezczynny w rozpoznaniu jego wniosku dotyczącego informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności.
Po otrzymaniu wniosku o otrzymanie informacji publicznej organ może: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie określonych ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że wnioskowana informacja ma charakter publiczny oraz że Komendant Miejski Policji w Gdańsku jest organem władzy publicznej, a więc podmiotem, którego dotyczy ustawa u.d.i.p.
Jeżeli zatem wniosek dotyczy informacji publicznej, którą dany zobowiązany podmiot posiada i nie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji, to zasadniczo realizacja wniosku następuje albo poprzez udostępnienie informacji publicznej, albo poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej z jednej strony wprost określa sytuacje w których przewidziano podstawy do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 u.d.i.p., to jest o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Podstawy te wynikają przede wszystkim z art. 3 u.d.i.p. oraz art. 5 u.d.i.p., a więc kiedy brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej, bądź w ocenie organu istnieją ograniczenia w dostępie do informacji publicznej mające swoje źródło w ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy i w innych przypadkach wskazanych w ustawie u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano również koncepcję, że wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 u.d.i.p. następuje także wtedy, jeżeli organ do którego skierowano żądanie uznaje, że jest ono wyrazem nadużywania prawa dostępu do informacji publicznej przez wnioskodawcę.
W postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność organu w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji czy wniosek został rozpatrzony w przewidzianej prawem formie w terminie zakreślonym przez ustawę u.d.i.p.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie zaś do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Wskazany termin 14 dni należy traktować jako termin na rozpoznanie wniosku. Obowiązuje on organ również w sytuacji, gdy zamierza on wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 16 u.d.i.p. o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Mając zatem na uwadze, że wniosek skarżącego z dnia 15 lipca 2025 r. dotarł do organu, w tej właśnie dacie, ww. termin na rozpoznanie wniosku upływał z dniem 29 lipca 2025 r. Termin ten nie był przedłużony przez organ w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W tym terminie organ nie udostępnił skarżącemu informacji publicznej, ani też nie wydał jeszcze decyzji administracyjnej. W tej sprawie nie jest sporne i potwierdzają to akta sprawy, że pismo z dnia 29 lipca 2025 r. wysłane do wnioskodawcy i oznaczone jako "decyzja nr 1/2025 z dnia 29 lipca 2025 r." nie zawierało podpisu elektronicznego wymaganego dla rozstrzygnięć wydawanych w formie dokumentów elektronicznych. Okoliczność ta wynika bezpośrednio z akt sprawy, to jest z wydruku tego pisma oraz przyznana została przez organ, jak również wynika z postanowienia organu wyższego stopnia z dnia 26 sierpnia 2025 r., wydanego w trybie art. 37 k.p.a.
Niewątpliwie wniosek ten nie został zatem rozpoznany w terminie. Pomimo tego, że intencją organu było wydanie w ostatnim dniu ww. terminu decyzji administracyjnej w trybie art. 16 u.d.i.p., faktycznie do wydania takiej decyzji w tamtym dniu jeszcze nie doszło. Ponieważ, jak wynika z akt sprawy, do wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. doszło w czasie późniejszym, organ pozostawał do tego czasu bezczynny w sprawie.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że Komendant Miejski Policji w Gdańsku dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku F. S. z dnia 15 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej (punkt pierwszy sentencji wyroku).
Dodatkowo wyjaśnić należy, że dokonanie czynności rozpoznania wniosku dotyczącego ustawy u.d.i.p. po terminie nie stanowi o bezprzedmiotowości skargi na bezczynność. Dostrzec należy, że ustawodawca zróżnicował, jak wskazano na wstępie, w art. 149 § 1 p.p.s.a. rozstrzygnięcia jakie mogą być wydane na skutek uwzględnienia skargi na bezczynność. W sytuacji takiej jak w przedmiotowej sprawie, gdzie organ nie zachował terminu, ale jednak później dokonał rozpoznania wniosku w przewidzianej przez ustawę formie decyzji z art. 16 u.d.i.p., wyłączona zostaje możliwość wyrokowania w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i zobowiązywania organu do rozpoznania wniosku. Konieczne jest natomiast stwierdzenie w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Bezczynność ta trwała bowiem przez określony okres czasu.
Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd wskazuje, że brak jest podstaw do uznania, że bezczynność organu dalszym ciągu trwa.
Podkreślania wymaga, że zasadą jest, o czym stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a., że sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się zaś adresowana do skarżącego decyzja Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku nr 2/2025, której wydruk i umieszczone na decyzji oznaczenia stanowią dowód tego, że jako dokument elektroniczny została opatrzona podpisem zaufanym osoby wydającej decyzję, a więc wymaganym podpisem elektronicznym. Decyzja ta zawiera wszystkie elementy, jakie wymagane są dla decyzji administracyjnej, gdzie absolutnym minimum w tym względzie jest: oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie i podpis uprawnionej osoby. W decyzji te zawarto także podstawę prawną, uzasadnienie oraz pouczenie o środkach odwoławczych.
W aktach sprawy znajduje się również UPD, stanowiące dowód, że decyzja została za pośrednictwem sytemu ePUAP skierowana do skarżącego w dniu 1 października 2025 r. oraz że skarżący odebrał tę decyzję w przewidziany przepisami sposób w dacie odbioru uwidocznionej w UPD przez automatyczny system.
Skarżący nie wykazał, że organ jest nadal bezczynności, a nie wynika to z akt sprawy, w których znajduje się zarówno kompletna podpisana decyzja administracyjna, jak i dokument UPD. Jednocześnie także organ nadzoru w stosunku do Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku wskazał, że doszło do doręczenia decyzji umożliwiającego dokonanie potwierdzenia odbioru tej decyzji.
Decyzja administracyjna, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. odnosząca się do wniosku skarżącego z dnia 15 lipca 2025 r. została zatem wydana już w sierpniu 2025 r., a następnie doręczona wraz z wygenerowaniem UPD w październiku 2025 r., czego Sąd - biorąc pod uwagę dokumenty znajdujące się w aktach sprawy - nie ma powodu kwestionować. Skarżący nie przedstawił Sądowi żadnego dowodu, aby decyzję nr 2/2025 doręczono mu w październiku 2025 r. bez podpisu. Jak wskazano wyżej okoliczności tej nie potwierdzają akta sprawy, w których znajdują się natomiast dowody przeciwne.
Sąd administracyjny nie prowadzi z urzędu postępowania dowodowego, w tym nie poszukuje dowodów na potwierdzenie twierdzeń strony. Wydaje wyrok opierając się na dokumentach zgromadzonych w aktach, lub ewentualnie na dodatkowych uzupełniających dowodach z dokumentów, o ile zostały one przedłożone przez stronę i dopuszczone trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Strona nie zwróciła się do Sądu w tym trybie z żadnym wnioskiem dowodowym.
Z tych względów, jak wskazano wyżej, Sąd nie zobowiązywał organu do rozpoznania wniosku strony z dnia 15 lipca 2025 r. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby wniosek nie został rozpoznany. Przeciwnie, w ocenie Sądu, przed dniem wyrokowania w przedmiotowej sprawie doszło już do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. oraz do jej doręczenia stronie wraz z wygenerowaniem UPD. Skarżący zna treść rozstrzygnięcia i wobec potwierdzenia odbioru decyzji w UPD rozpoczął się w ten sposób dla niego termin do złożenia odwołania, gdzie też organ potwierdził skarżącemu, że uznaje, że termin ten rozpoczął bieg nie w dniu 29 sierpnia 2025 r., ale wtedy gdy dokonano doręczenia z wygenerowanie UPD, co pozwoliło na ustalanie pewnej daty odbioru decyzji przez skarżącego. Jedynie zatem na marginesie tej sprawy dodać można, że z samą treścią decyzji skarżący mógł się zapoznać już przy jej przedłożeniu skarżącemu z wygenerowaniem UPP.
Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię, Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i natężenia braku woli do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu bezczynność organu nie podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. Podjęte przez organ działania świadczą, że intencją organu było rozpoznanie wniosku skarżącego. Sąd uwzględnił, że Komendant Miejski Policji w Gdańsku nie jest organem, którego podstawową działalnością jest wydawanie decyzji administracyjnych. W związku z brakiem opatrzenia decyzji 1/2025 r. podpisem elektronicznym, a następnie przesłaniem decyzji nr 2/2025 bez wygenerowania UPD, w komendzie przeprowadzono szeroko zakrojone czynności wyjaśniające dotyczące pracowników i funkcjonariuszy, w tym zostało przeprowadzone odpowiednie przeszkolenie, aby podobne błędy skutecznie wyeliminować na przyszłość. Sąd wziął też pod uwagę, że bezczynność organu już ustała. Mając powyższe względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.
O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 złotych Sąd postanowił zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie trzecim sentencji wyroku.